Posts Tagged ‘welfare state’

Supreme Court To Hear Case Challenging Healthcare Law

The One Big Issue has just been inserted into the 2012 presidential election campaign: the Supreme Court will hear a case challenging Obama’s healthcare law. The decision – whether the healthcare reform act, specifically the individual mandate requiring all citizens to purchase healthcare insurance, is constitutional or not – will come in late June 2012, in the midst of the presidential campaign.

As blogged about earlier on here, the healthcare issue is the one big rallying point for conservatives against Obama. If the Supreme Court strikes it down, we may regard Obama’s presidential term as a failure. Moreover, if this Court strikes down the individual mandate as in violation of the Commerce Clause (which allows the federal government to regulate the economy), the floodgates are open. To put it bluntly, the entire regulatory and welfare structure in America as constructed since FDR’s 1930s then comes into jeopardy. It may become the end of the New Deal.

That’s of course the wet dream of every contemporary Tea Partier and Republican. So watch out, as the US economy may be catapulted back to the late 1700s by a conservative Supreme Court…

NYT:

The Supreme Court on Monday agreed to hear a challenge to the 2010 health care overhaul law, President Obama’s signature legislative achievement. The development set the stage for oral arguments by March and a decision in late June, in the midst of the 2012 presidential campaign.

The court’s decision to step in had been expected, but Monday’s order answered many questions about just how the case would proceed. Indeed, it offered a roadmap toward a ruling that will help define the legacy of the Supreme Court under Chief Justice John G. Roberts Jr.

Appeals from three courts had been vying for the justices’ attention, presenting an array of issues beyond the central one of whether Congress has the constitutional power to require people to purchase health insurance or face a penalty through the so-called individual mandate.

The Supreme Court agreed to hear appeals from just one decision, from the United States Court of Appeals for the 11th Circuit, in Atlanta, the only one so far striking down the mandate. The decision, from a divided three-judge panel, said the mandate overstepped Congressional authority and could not be justified by the constitutional power “to regulate commerce” or “to lay and collect taxes.”

The appeals court went no further, though, severing the mandate from the rest of the law.

On Monday, the justices agreed to decide not only whether the mandate is constitutional but also whether, if it is not, how much of the balance of the law, the Patient Protection and Affordable Care Act, must fall along with it.

More.

Tags: 2012 presidential elections, Affordable Care Act, Clarence Thomas, Commerce Clause, conservatism, FDR, federal government, health care, health care reform, healthcare insurance, individual mandate, New Deal, Obama, regulation, Republican Party, Supreme Court, Tea Party movement, U.S. Constitution, welfare state
Category U.S. politics |

Occupy Amsterdam

Morgen is het zo ver: de Nederlandse vertakking van de Occupy-beweging slaat haar vleugels uit te Amsterdam. De Occupy Wall Street-beweging in de V.S. is al wekenlang bezig, in groeiende getale en onder toenemende media-aandacht, een progressieve protestbeweging van formaat te worden. Een linkse variant op de Tea Party.

De concrete doelen zijn wellicht nog onduidelijk, maar het van de Arabische Lente overgenomen permanent kamperen op de heilige grond van het financieel kapitalisme blijkt een succesvolle innovatie in protestmethodes te zijn. Evenals in Caïro, en daarna in Madrid en Barcelona, wordt geëxperimenteerd met directe vormen van democratie en participatie, als alternatief naast de vertegenwoordige democratie. Men maakt bovendien – eindelijk - een vuist tegen die sector die de Westerse maatschappij nu al jaren in haar greep houdt: de financiële industrie. De door haar veroorzaakte financiële crisis wordt betaald door de belastingbetaler, die er het oprollen van de verzorgingsstaat voor terug krijgt. Ondertussen worden de bonussen nog steeds uitgedeeld. Gek genoeg zijn het alleen de meest linkse partijen in het parlement die hiertegen ageren.

Er bestaat regionale variatie – in de V.S. staan drommen politici op de loonlijst van Wall Street, in Griekenland is de staat mede debet aan de ellende – maar overal in het Westen kan de financiële sector uiteindelijk verantwoordelijk worden gehouden voor de huidige economische ellende. In de meeste landen buiten Nederland is de (jeugd)werkloosheid afschuwelijk opgelopen; er groeit nu een ‘verloren generatie’ op zonder uitzicht op een baan. Speculanten houden de eurozone bovendien nog steeds in hun greep. Maar ook in Nederland zijn onder dit kabinet, met haar domme mantra van ‘achttien miljard‘, de gevolgen groots: eliminering van zorg voor (jong)gehandicapten, sociale werkplaatsen, speciaal onderwijs, korten op hoger onderwijs, het verdwijnen van openbaar vervoer, bezuinigingen op kunst en cultuur, en ga zo maar door. Terwijl er tegelijkertijd wél een extreem kostbare subsidie voor rijken in stand wordt gehouden: de hypotheekrenteaftrek.

Ik hoop dan ook dat de Nederlandse Occupy-beweging dáárover zal gaan: de Nederlandse issues, die niettemin niet los van de internationale financiële crisis kunnen worden gezien. Het kabinet-Rutte staat evident niet aan de kant van gedupeerden in de crisis. Er is Nederland meer, meer dan genoeg om massaal tegen te protesteren, waarbij het overkoepelende punt zou kunnen zijn: de onrechtvaardige maatschappelijke verdeling van de kosten van de crisis. Dat geldt in alle landen, en dat is waarin in Nederland die waardeloze, onnadenkende bezuinigingen vandaan komen, terwijl de financiële sector op oude voet verder gaat en regelingen voor het niet-hulpbehoevende deel der natie in stand blijven.

Occupy Amsterdam heeft potentie. Tradionele media als Nieuwsuur, 1Vandaag, DWDD, BNR en AT5 hebben er al aandacht aan besteed. De Twitter loopt, en de Facebook-pagina telt bijna 3500 aanmeldingen. Het is te hopen dat men een algemeen aansprekende, op Nederland toepasbare boodschap weet te formuleren; en het is te hopen dat de boel niet, zoals in Nederland vaker gebeurd, door krakers of andere links-radicale figuren wordt overgenomen. Kritiek op de uitwassen van een doorgeschoten kapitalisme en haar vervlechting met politieke systemen is niet per se links of radicaal; het is pure common sense die iedereen aan kan spreken, wat hij of zij ook stemt.

Volgens mij bestaat er onder veel mensen die zich niet vertegenwoordigd voelen door dit kabinet – en met name onder jongeren – al tijden een grote behoefte om de straat op te gaan. Misschien wordt dit ‘m dan…

Occupy Amsterdam

Twitter

Facebook

Manifest van de Woede

Occupy Wall Street NYC

Twitter

Facebook

Adbusters

Tags: 15 oktober, Amsterdam, banken, banks, Barcelona, Beursplein 5, bezuinigingen, demonstraties, economic crisis, economy, encampadas, Facebook, financial crisis, financial industry, financial markets, financial sector, financiële crisis, kabinet-Rutte, Madrid, Occupy, Occupy Amsterdam, Occupy movement, Occupy Wall Street, October 15, oppositie, protests, social media, Tahrir Square, Twitter, verzorgingsstaat, Wall Street, welfare state
Category Dutch politics, Europe, U.S. politics |

Een intifada van consumenten

Eén van de betere duidingen van de rellen in Groot-Brittannië die ik de afgelopen tijd heb gelezen is van Peter Giesen in de Volkskrant van afgelopen zaterdag. Vanwege de combinatie van cultureel-psychologische en sociaal-economische factoren die hij aanhaalt, zonder enerzijds apologetisch te worden, of anderzijds te vervallen in het simpele conservatieve moralisme op rechts.

Aan de ene kant valt deze plunderaars van alles te verwijten, zoals een trieste levensinstelling, doordrongen van materialisme, nihilisme en egoïsme. Aan de andere kant zijn ze net zo goed onderdeel van een doorgeslagen kapitalistische samenleving met een verdwenen civil society en een afgebroken verzorgingsstaat, waarin de sociaal-economische (en culturele) verschillen alleen maar groter worden – vooral in de VS en Groot-Brittannië, maar ook hier.

Deze mensen geven nergens meer om, en waarom zouden ze? Het enige dat nog waarde voor ze heeft is wat ze op tv zien, en materiële producten. Maakt niet uit hoe je eraan komt. Klinkt heel conservatief en treurig, maar volgens mij is het waar. Een gemakzuchtig verhaal over normen en waarden houden, zoals Cameron nu doet, is dan ook niet voldoende. Het probleem zit veel dieper.

Verbaast me trouwens ook niet dat de plek in Nederland waar iets van een herhaling op microniveau van deze rellen plaats lijkt te vinden, Rotterdam is.

Giesen:

Zo ziet een westerse revolutie in de 21ste eeuw eruit: een intifada van consumenten. De relschoppers in Londen vielen geen overheidsgebouwen aan, maar plunderden winkels en liepen naar buiten met sportschoenen, flatscreens en blu-rayspelers. Toch leek hun motivatie niet louter materieel. Voor even waren kruimeldieven en kleine krabbelaars uit Tottenham of Peckham de meesters van hun universum. Underdogs werden topdogs die de samenleving uitdaagden: kom maar op, wij hebben schijt aan jullie! ‘Dit is vrijheid’, zoals een van de relschoppers op televisie zei.

De hooligans vormden een tamelijk diverse groep. Er werd zelfs een miljonairsdochter opgepakt, en een jonge atlete die als ambassadrice van de Olympische Spelen was benoemd. Maar het gros leek toch tot de onderklasse te behoren, zwart, wit of Aziatisch. De meesten waren jongens, hoewel er opvallend veel meisjes meededen. Sommigen waren doorgewinterde bendeleden, anderen opportunisten die de kans op een gratis trainingspak niet wilden laten lopen.

Voor hun gedrag kunnen allerlei verklaringen worden aangevoerd, van slechte opvoeding tot sociale ongelijkheid en preventief fouilleren door de politie. Maar de meest overtuigende verklaring is toch de sterke behoefte aan erkenning door een onderklasse. De relschoppers wilden laten zien dat ze er zijn. Heel even werden de rollen omgedraaid en waren zij de baas.

(…)

De meeste hooligans zijn niet uitgesloten in de klassiek-linkse zin. Veel mensen die deze week moesten voorkomen, hadden een baan. Ze waren niet erg welgesteld, maar waarschijnlijk beschikten ze gewoon over een iPod of laptop, in elk geval over een BlackBerry.

Maar hun leven steekt pover af tegen hun dromen van welvaart, status en beroemdheid. Ze zijn opgegroeid in een popcultuur die snelle auto’s, mooie vrouwen en bling verheerlijkt. De celebrity-cultuur is in Engeland nog sterker dan in de meeste andere landen. Voetballers en hun wags (wives and girlfriends) zijn krachtige rolmodellen, gewone jongens en meisjes die rondrijden in Bentleys en Range Rovers, Louis Vuitton-tassen dragen en in een landhuis wonen. Reality-tv suggereert dat iedereen op slag beroemd kan worden, zonder iets te kunnen, gewoon door je zelf te zijn. Helaas vinden de meeste mensen aan de onderkant zichzelf terug in een saaie werkelijkheid, waarin ze hooguit klassenassistent zijn, winkelbediende of hulpje in de sportschool. Het echte leven mist de status en de glamour van het medialeven. Dat verschil was altijd al een krachtige stimulans voor criminaliteit, en nu voor de rellen in Londen en andere steden.

Met de rellen liet deze postpolitieke onderklasse zien dat zij niet uit te vlakken is. Bovendien waren de onlusten ook gewoon bad fun, schreef columnist David Aaronovitch in The Times. Straffeloos konden jongeren ‘de straat op gaan, verwoestingen aanrichten, geld verdienen, geweld plegen, dronken worden, zich gedragen alsof ze de tirannen en koningen van hun buurt waren – de mini-Sopranos van Enfield of Croydon, de gangstas van Chalk Farm’, aldus Aaronovitch. Gedurende een paar spannende, broeiende nachten hadden ze ‘dat ene ding dat ze in hun leven missen: macht’.

(…)

Net als de rellen in de Franse banlieues van 2005 laten de onlusten in Engeland zien dat de samenleving zich nauwelijks raad weet met de onderklasse. Links noch rechts is goed in staat het leven aan de onderkant een zekere waardigheid te geven.

Links is geneigd de onderklasse te beschouwen als de slachtoffers van een onrechtvaardige samenleving, waardoor het in brand steken van de buurtwinkel weliswaar niet goed te praten, maar wel te begrijpen is. Het woord ‘achterstand’ suggereert een situatie die kan worden opgeheven. Maar hoeveel ook wordt geïnvesteerd in buurten, sociale voorzieningen onderwijs, er zullen altijd mensen aan de onderkant van de samenleving zijn. Sommigen zullen altijd een achterstand houden, anderen worden afgelost door nieuwe groepen. Maar de retoriek van links suggereert dat het leven aan de onderkant eigenlijk een misstand is, die bijna onvermijdelijk tot criminaliteit en ordeverstoring moet leiden.

Rechts heeft geen moeite met sociale verschillen. Die zijn onvermijdelijk en zelfs nuttig, omdat ze mensen tot harder werken aanzetten. In een moderne samenleving krijgt iedereen de kans om iets van zijn leven te maken, zeggen liberale en conservatieve politici. Wie desondanks aan de onderkant bungelt, had maar beter zijn best moeten doen.

Los van het feit dat de kansen niet zo gelijk zijn als rechtse politici graag beweren, denken sommige personen aan de onderkant daar anders over. Zij voelen zich de verliezers in een wereld die zo sterk om status en materieel bezit draait, zeker als de top schaamteloos misbruik maakt van zijn positie om zichzelf verder te verrijken. In de hedendaagse cultuur worden zij gebrandmerkt als de sukkels en de knoeiers, die onvoldoende talent en wilskracht hebben om hun armoedige leefwereld te ontstijgen.

Natuurlijk geldt dat niet voor iedereen aan de onderkant. Ook in wijken als Tottenham leiden veel mensen een keurig leven met een laag inkomen. Maar bij sommige jongeren vormen verongelijktheid en sensatiezucht een brandbaar mengsel.

Zoals een jongen voor de BBC zei: ‘Wij laten de rijken zien dat we kunnen doen wat we willen.’

- Edit: En hier een goed stuk uit The Guardian van iemand die zelf ooit meedeed aan half-politiek, half-puur gewelddadig “protest”, dat min of meer hetzelfde zegt. Again: geen verexcusering of begrijpelijk maken, maar wel een perspectief. Het argument tegen de politici en bankiers, dat door ‘links’ nu veelal gemaakt wordt, slik ik overigens niet, omdat het geen enkel excuus is. Maar het is wel waar dat er van de bovenklasse meer crimineel gedrag getolereerd wordt dan van de onderklasse.

En vooral de laatste opmerking is zeer, zeer op zijn plaats.

I found those protests exciting, yes, because I was young and a bit of a twerp but also, I suppose, because there was a void in me. A lack of direction, a sense that I was not invested in the dominant culture, that government existed not to look after the interests of the people it was elected to represent but the big businesses that they were in bed with.

I felt that, and I had a mum who loved me, a dad who told me that nothing was beyond my reach, an education, a grant from Essex council (to train as an actor of all things!!!) and several charities that gave me money for maintenance. I shudder to think how disenfranchised I would have felt if I had been deprived of that long list of privileges.

That state of deprivation though is, of course, the condition that many of those rioting endure as their unbending reality. No education, a weakened family unit, no money and no way of getting any. JD Sports is probably easier to desecrate if you can’t afford what’s in there and the few poorly paid jobs there are taken. Amidst the bleakness of this social landscape, squinting all the while in the glare of a culture that radiates ultraviolet consumerism and infrared celebrity. That daily, hourly, incessantly enforces the egregious, deceitful message that you are what you wear, what you drive, what you watch and what you watch it on, in livid, neon pixels. The only light in their lives comes from these luminous corporate messages. No wonder they have their fucking hoods up.

I remember Cameron saying “hug a hoodie” but I haven’t seen him doing it. Why would he? Hoodies don’t vote, they’ve realised it’s pointless, that whoever gets elected will just be a different shade of the “we don’t give a toss about you” party.

Politicians don’t represent the interests of people who don’t vote. They barely care about the people who do vote. They look after the corporations who get them elected. Cameron only spoke out against News International when it became evident to us, US, the people, not to him (like Rose West, “He must’ve known”) that the newspapers Murdoch controlled were happy to desecrate the dead in the pursuit of another exploitative, distracting story.

Why am I surprised that these young people behave destructively, “mindlessly”, motivated only by self-interest? How should we describe the actions of the city bankers who brought our economy to its knees in 2010? Altruistic? Mindful? Kind? But then again, they do wear suits, so they deserve to be bailed out, perhaps that’s why not one of them has been imprisoned. And they got away with a lot more than a few fucking pairs of trainers.

These young people have no sense of community because they haven’t been given one. They have no stake in society because Cameron’s mentor Margaret Thatcher told us there’s no such thing.

Tags: capitalism, civil society, consumentisme, consumerism, David Cameron, economy, egoism, family, kapitalisme, looting, materialism, nihilism, normen en waarden, norms, Peter Giesen, riots, Rotterdam, society, United Kingdom, values, verzorgingsstaat, welfare state
Category politics |

Obama’s Proposals For The US Government Budget

Andrew Sullivan lambasts President Obama on his budget cutting proposals, sent to Congress yesterday. In the United States, like in every Western country, the majority of government spending is on the welfare state (in the American case: on Medicare and Medicaid). But unlike every other country, there is one huge area of spending that is officially being kept from every discussion about spending cuts: the military. Cutting the defence budget is out of the question in the US (it’s not even part of the annual budget).

Since welfare state entitlements in the US are also protected by important lobbies (the Association for the Advancement of Retired People (AARP), is one of the most powerful lobbies in the US and opposed to any Medicare cuts), this means that freezing spending and cutting, which is sorely needed given the absurdly huge deficit (1.1 trillion dollar) and public debt, will have to be done in other government programs. Because raising taxes in America is, like, political suicide (although the Obama administration to a large extent does plan to generate revenue through tax hikes). But these programs, like subsidies, education, farming and infrastructure, taken together under the nomer ‘domestic discretionary spending’ don’t constitute that large a part of the budget, and might be pretty helpful in stimulating the economy…

So, the critique goes, while the elephants in the room, the welfare state and the military, are not taken on, valuable government programs are being cut. That sounds a lot like the Dutch situation, in which the incredibly expensive home mortgage interest deduction (‘hypotheekrente-aftrek’) is being saved, while cuts are being made in education, social security, public transportation, and other programs that everybody benefits from.

The Obama administration, however, is also making investments in education, scientific research, clean energy and infrastructure; something the Dutch cabinet could learn from if they weren’t so terribly short-sighted. So I’m really out of my depth here in judging whether this budget is any good.

A good overview of the budget proposals can be found here (check out the list on the right), and here. The Washington Post’s Ezra Klein, meanwhile, takes a helicopter view on the American government budget.

Andrew Sullivan argues that Obama, by not considering welfare state or military spending cuts and turning even more into an ordinary Washington politician than he already has, is screwing young voters over:

[The] core challenge of this time is not the cost of discretionary spending. Obama knows this; everyone knows this. The crisis is the cost of future entitlements and defense, about which Obama proposes nothing. Yes, there’s some blather. But Obama will not risk in any way any vulnerability on taxes to his right or entitlement spending to his left. He convened a deficit commission in order to throw it in the trash. If I were Alan Simpson or Erskine Bowles, I’d feel duped. And they were duped. All of us who took Obama’s pitch as fiscally responsible were duped.

(…)

They have to lead, because this president is too weak, too cautious, too beholden to politics over policy to lead. In this budget, in his refusal to do anything concrete to tackle the looming entitlement debt, in his failure to address the generational injustice, in his blithe indifference to the increasing danger of default, he has betrayed those of us who took him to be a serious president prepared to put the good of the country before his short term political interests. Like his State of the Union, this budget is good short term politics but such a massive pile of fiscal bullshit it makes it perfectly clear that Obama is kicking this vital issue down the road.

To all those under 30 who worked so hard to get this man elected, know this: he just screwed you over. He thinks you’re fools. Either the US will go into default because of Obama’s cowardice, or you will be paying far far more for far far less because this president has no courage when it counts. He let you down. On the critical issue of America’s fiscal crisis, he represents no hope and no change. Just the same old Washington politics he once promised to end.

Tags: bezuinigingen, budget, budget cuts, defence, economy, education, energy, hypotheekrente-aftrek, infrastructure, kabinet-Rutte, Medicaid, Medicare, Obama, Science, spending cuts, spending freeze, United States, US military, welfare state
Category Dutch politics, politics, U.S. politics |

Has America Entered The Age Of The Welfare State?

With the passage of health care reform, the present mood on the American progressive and moderate blogosphere is decidedly optimistic, if not congratulatory. It is, indeed, historic, the most sweeping social legislation enacted in decades. But the question is what this huge reform of the American public sector means in political and historical perspective.

Matthew Yglesias, as always, has an interesting take on the matter. The conventional wisdom is that the past four decades have been the era in which conservatism became a, if not the, dominant political current in the United States. To cite Mickletwaith and Wooldridge, the sound in the background of U.S. politics for the past forty years has been the ‘melancholy, long withdrawing roar of liberalism’. According to Yglesias, however, with the passage of health care reform American big government liberalism has actually, finally, completed its mission. The size and scope of the welfare state have been the subject of considerable argument in the past 65 years, but with Medicare, Medicaid and now near-universal health care, core progressive efforts have in the end been vindicated.

As one reader comments, this is quite a Fukuyama-esque take on the matter. Yglesias almost sounds like a 1960s north-western European social democrat when he writes that the welfare state is now basically complete, and in addition to medium-term issues such as financial regulatory reform and immigration reform, the focus now is on keeping and improving it that way: to deliver public services more efficiently, to balance social investment in children and the elderly, to boost economic growth.

And this is where the mood maybe gets a little bit too (self-) congratulatory.

First, even if I don’t think it’s likely, Republican efforts to somehow derail implementation might unexpectedly succeed. The Roberts Supreme Court could strike the present legislation down as unconstitutional. Who knows? Not that long ago, the prospect of enacting health care reform itself seemed incredible. Second, obviously, the present legislation is majorly flawed. Sixteen million people are still uninsured, and whether it’s really cost-effective and thus sustainable is questionable. Third, and this is historical experience from those countries in which the welfare state was ‘completed’ long ago, with the establishment of entitlements the public debate is not over. Not at all. From now on, progressives will forever be on the defence, as the welfare state will be under continuous attack for being too heavy and cost-ineffective. Moreover, an overly self-confident mere “tweaking” of welfare state arrangements will not make fundamental criticism disappear; as an example, I would like to point to the Dutch Purple administrations of 1994-2002. In the 1990s, the welfare state here seemed complete, and mere improvements in its efficiency were all that was needed. It unleashed a fundamental backlash, however, and a sobering down of the welfare state that continues until today. In the U.S., a privatization of social security somewhere in the future is not unimaginable, particularly if Republicans will also employ legislative tactics such as reconciliation bills. Anyway, my basic point is that victorious declarations by progressives about America entering the age of the welfare state might perhaps be a little too optimistic.

Tags: health care reform, welfare state
Category history, U.S. politics |