Vanwege grote workload en even grote onderbezetting hebben uw doorgaans zo kritische bloggertjes van LSD ernstig gefaald waar het gaat over ACTA -- het in geheime achterkamertjes zonder invloed van parlementen bekokstoofde internationaal-juridische verdrag via welke de copyright-industrie het vrije Internet aan banden meent te gaan leggen. En, bovenal, een elektronische surveillancestaat met permanente monitoring van Internetters (iedereen) aan te gaan leggen waar je U tegen zegt.
Het Europees Parlement -- om precies te zijn, 16 van de 736 Europarlementariërs -- is het laatste wat nog tussen ondertekening en implementatie van ACTA staat.
Daarom deze onbeschaamde re-post van een dringende oproep tot actie van GeenStijl, in samenwerking met D66-Europarlementariër Marietje Schaake. Ook overgenomen door Retecool, Sargasso en Bits of Freedom. Dit is collectieve burgeractie in het Internettijdperk, en wat de Amerikanen konden met SOPA en PIPA kunnen wij met ACTA:
Prima initiatief van Marietje Schaake, europarlementariër voor D66. Via reddit -- dat al eerder zeer succesvol actie voerde tegen copyrightbeschermende maatregelen die het internet aan banden proberen te leggen -- probeert ze internetters te mobiliseren om parlementsleden online te stalken om op die manier ACTA van tafel te krijgen. Waarom? Omdat door ACTA straks individuele F5′ers snoeihard aangepakt gaan worden. Lees maar in het verdrag (PDF) onder Sectie 5, digital enforcement. KIJK MAAR! En omdat een petitie ook maar een middeleeuws middel is dat eigenlijk geen zier helpt. Een ontploffende mailbox maakt natuurlijk veel meer indruk. Eens kijken hoe ze in Brussel en Den Haag reageren wanneer de machtige netwerkgeneratie uit woede massaal haar harige vuist online op tafel slaat. Het internet kan wel een beetje burgerlijke ongehoorzaamheid gebruiken. HIER ziet u wie er in het EP eigenlijk voor en tegen ACTA hebben gestemd. Dat is vooral handig wanneer de PVV voor de zoveelste keer probeert te spinnen dat ze heus wel tegen ACTA zijn, terwijl ze zich destijds gewoon ijskoud van stemmen hebben onthouden. Welnu, een lijst met mailadressen van EP-leden waar u uw grieven omtrent ACTA kunt droppen staat HIER. Eenzelfde lijst met leden van de Tweede Kamer vindt u DAAR. Probeer voor een keer de goatses en tubgirls thuis te laten. Een inhoudelijk verhaal waarom u ACTA niet ziet zitten werkt veel beter. Voor vragen kunt u Marietje natuurlijk ook zelf mailen op marietje.schaake-office@europarl.europa.eu. Met een beetje goede wil scharen meerdere partijen (we denken aan Bits of Freedom, De Piratenpartij en nog meer goedwillende blogs) zich achter deze actie en kunnen we dat verwerpelijke ACTA slopen. Power to the internets! ¡No pasarán! UPDATE: Mensen opletten: de politici die VOOR die motie stemden zijn TEGEN het ACTA-verdrag. Degene die TEGEN hebben gestemd zijn dus de villains die u moet mailbomben. Duidelijk zo? UPDATE: Website van EP heeft het zwaar wegens vermeende ddos-aanvallen van scriptkiddies. Hier en hier lijst met mailadressen. UPDATE: Solidariteit in de blogosfeer: Retecool & Sargasso doen mee. UPDATE: Ook Bits of Freedom sluit zich aan.
Hier de oproep van Marietje Schaake, die veel nuttige info bevat (dit is waarom ik lid ben van D66 trouwens):
As a Member of the European Parliament (EP), I am concerned about the ACTA treaty in the international trade committee (INTA). Please find some information about the procedure of the ACTA treaty in the EU, especially the EP, below. You can reach me on Twitter via @marietjed66, where I will also post a message about this post.
The internet blackouts by thousands of websites last week in protest of the Stop Online Piracy Act (SOPA) and the Protect Intellectual Property Act (PIPA) have raised lively discussions. Not only in the US but also in the EU the question is how to balance or reform copyright laws whilst preserving an open internet.
The success of the protests against SOPA and PIPA has also given the internet community quite a confidence boost. How will this development influence future legislative proposals? The Anti-Counterfeiting and Trade Agreement (ACTA) is the next controversial treaty which may be about to become law. This is an international trade agreement which aims to halt counterfeited products, but also affects the internet. Already massive protests have taken place on the streets of Poland against ACTA.
A wide range of NGO’s, scholars, civil society organisations, engineers, industry and activists have expressed concern about the impact ACTA will have on online freedom and freedom of speech. But there are also serious questions about access to medicine and the fact that ACTA may violate international law. Certainly, the lack of transparency of the negotiations has made it very difficult for both civil society and the European Parliament to monitor the drafting process.
The European Commission and Member States will sign ACTA on Thursday January 26th in Japan. However, the European Parliament has a decisive voice on ACTA. It can determine whether the EU ratifies the treaty or not. Ratification means the treaty will actually be enacted; the signature itself is not legally binding but expresses intent and agreement on the text.
Next steps
The European Parliament has the decisive voice on ACTA and the INTA committee has the lead. Other committees will be developing their opinions on ACTA in the coming months. You can find some more information about the procedures and relevant committees on this official EP website
The 1st exchange of views on ACTA in the INTA committee is scheduled for either the 29th of February or the 1st of March. The committee will then most likely vote on the ratification of the treaty in April or May.
After that, the most important vote will be during the Strasbourg plenary session on June 11th to 14th, where all MEPs will be able to vote on ACTA. (Please note that these dates may change). If the majority of MEPs vote in favour of ratification ACTA will be ratified by the EU.
So what can we do to stop ACTA?
If you are concerned about ACTA, you can convince the EP to vote against ACTA. In November 2010 we proposed an alternative resolution on ACTA, which intended to take away the main concerns. It was voted down by a very slight majority,please see here (the red section represents MEPs voting against our resolution). As you can see, the difference is only 16 votes, out of 736 (or 754 as it stands now). Another text was then voted in favour, which said the Commission should carry on its negotiations.
If you are concerned about ACTA, contact MEPs (from your country of political party), especially targeting the ones who are in the committees who will vote on ACTA in the coming months. You can find their email addresses on the EP website. Perhaps it won’t have to come to a blackout!
I will organise a hearing in April, where parties that will be affected by ACTA can give their opinion. This meeting will be live streamed. If you wish to be informed about this, please send me an email: marietje.schaake-office@europarl.europa.eu.
I believe internet offers tremendous opportunities to bring makers of music, film and other cultural content closer to audiences at lower prices. However, while Europe offers the most attractive and diverse content in the world, much of it is locked behind fragmented copyright laws. Instead of focusing on enforcement, we must focus on reform, while keeping in mind that it is not the government’s job to preserve certain business models against the forces of the free market.
TL;DR: Important dates for ACTA in the European Parliament:
- 29 February/1 March: Discussion in international trade committee,
- April or May: Vote in international trade committee,
- 12, 13 or 14 June: Final vote in plenary (most important vote).
(Please note, all dates may be changed)
Het zou eens tijd worden dat hier een wet komt die de donaties van individuen en instellingen aan politieke partijen openbaar maakt. In andere beschaafde democratieën bestaat zulke wetgeving meestal al een eeuw, maar in Nederland – kartel- baantjes- en corporatismeparadijs – wordt zoiets anno 2012 gezien als een ‘anti-PVV-wet’. Jawel, inzichtelijk maken hoe particuliere geldstromen naar actoren in een representatieve democratie vloeien is een ‘anti-PVV-wet’, aldus de PVV. Daar hebben de anti-democraten bij GeenStijl ooit nog een van hun meest idiote stukken over geschreven. Hero Brinkman noemt het zelfs een “grof schandaal”.
Nederlandse kiezers hebben er recht op te weten door wie politieke partijen, die hen proberen te overtuigen op hen te stemmen en die macht uitoefenen, gefinancieerd worden. Dat is transparantie en een basisbeginsel van democratie. Helaas zitten er nog wel wat gaten in het huidige Wetsvoorstel financiering politieke partijen (Wfpp), waar al sinds 2005 aan gesleuteld wordt en dat afgelopen mei door Donner namens het kabinet is ingediend: zo zijn lokale en regionale afdelingen van politieke partijen uitgezonderd van openbaarheidsverplichtingen, zit er geen maximumbedrag aan giften, en zijn donaties uit het buitenland niet verboden. Gezien Wilders’ afhankelijkheid van rechts-radicale stichtingen uit Amerika en Israël om beslissingen over Nederlandse burgers te kunnen maken zal hij met name met die laatste maas erg ingenomen zijn.
Maar de Wfpp is niettemin een grote vooruitgang, althans naar Nederlandse maatstaven. Het is echter te hopen dat de PVV het niet op een smerig akkoordje inzake dit wetsvoorstel weet te gooien met VVD en CDA. Dat zal me gezien de gehechtheid van die partijen aan principes (niet) niet verbazen.
Vandaag behandelt de Tweede Kamer het wetsontwerp over de financiering van politieke partijen. Een wet die past bij ‘een zichzelf respecterende democratie’, vindt de één. ‘Een anti-PVV-wet’, oordeelt de PVV.
Volgens het wetsontwerp moeten partijen op straffe van een boete van 25 duizend euro verplicht giften boven de 1.000 euro in hun jaarverslag vermelden. Giften boven de 4.500 euro moeten straks gedetailleerd, met naam en toenaam, worden aangemeld en opgenomen in een register dat iedereen kan raadplegen.
(…)
Dit is tegen het zere been van de PVV, want het brengt de partij in een lastig parket. Hoe de partij van Geert Wilders aan geld komt, is onduidelijk. Door het ontbreken van leden voldoet de PVV niet aan de wettelijke criteria om voor subsidie in aanmerking te komen. Als enige politieke partij krijgt de PVV dan ook geen subsidie. De PVV heeft zich altijd gekeerd tegen bemoeienis van de overheid met de manier waarop partijen hun geld bij elkaar halen. PVV-kamerlid Hero Brinkman verwacht dat zijn partij last krijgt van de nieuwe openheid omdat donateurs zullen terugschrikken voor bekendmaking van hun naam.
Volgens Brinkman heeft voormalig minister Guusje ter Horst (Binnenlandse Zaken) de regels opgesteld om bewegingen als de PVV te dwingen tot meer transparantie. Hij noemt het ‘een grof schandaal’ dat deze wet nu alsnog behandeld wordt, na lang in de la te hebben gelegen.
Ook worden in de nieuwe regelgeving eisen gesteld aan de openbaarmaking van giften die partijen kort voor verkiezingen ontvangen. Die eisen gelden niet uitsluitend voor partijen, maar ook voor individuele kandidaten.
(…)
Op een paar punten wil de oppositie nog aanscherping van het wetsvoorstel. Zo zou de controle op de giften overgelaten moeten worden aan de Kiesraad, en niet het ministerie van Binnenlandse Zaken, vinden PvdA en D66. De PvdA pleit verder voor een maximumbedrag voor een gift van 50.000 euro en voor een verbod op giften uit het buitenland. Kamerlid Pierre Heijnen: ‘Van de CPN werd altijd gezegd dat die partij rechtstreeks door het Kremlin werd betaald. Dat soort verdachtmakingen moet je voor zijn.’
Het zou eens tijd worden. Beter vijftig jaar te laat dan nooit, zullen we maar zeggen.
Uit de Telegraaf :
Het rookgordijn rond lobbyisten wordt opgelost. Een openbaar register moet duidelijk maken welke bedrijven mannetjes naar Den Haag sturen om de politiek te beïnvloeden.
Het presidium van de Tweede Kamer gaat werk maken van een voorstel van de PvdA. Die partij heeft uitgezocht dat 61 bedrijven en personen permanent toegang hebben tot de Tweede Kamer. Daarnaast is er nog een veel grotere groep die incidenteel door de wandelgangen op het Binnenhof struint of in sociëteit Nieuwspoort politici aanschiet voor bijvoorbeeld de gok-, tabaks- of bio-industrie.
“Het moet volstrekt helder zijn wie waarvoor lobbyt”, stelt PvdA-Kamerlid Heijnen. “Zeker als het gaat om oud-Kamerleden zoals Mat Herben en Bert Bakker.”
Voormalig LPF-voorman Herben lobbyt voor de defensieindustrie, terwijl oud D66-Kamerlid Bakker actief is voor het gerenommeerde Haagse lobbykantoor Meines & Partners.
De PvdA wil dat kiezers via een openbaar register op de website van de Tweede Kamer kunnen zien welke bedrijven in Den Haag actief zijn.
Over de staat van de wet- en regelgeving aangaande lobbyen in Nederland, die vergelijkbaar is met die van een bananenrepubliek, hebben we op deze weblog al vaker geschreven. Check:
Het komt erop neer dat Nederland, in tegenstelling tot het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, in Brussel en ga zo maar door, geen regelgeving kent om lobbyen transparant te maken en te reguleren. In Nederland wordt het door de politieke elite als volstrekt normaal beschouwd dat je na je politieke carrière op hetzelfde beleidsterrein, met al je kennis en inside-informatie, in de politiek gaat lobbyen voor grote bedrijven. Want zo gaat dat, in Nederland.
De meest flagrante voorbeelden daarvan zijn zijn niet geheel toevallig te vinden bij het CDA. Camiel Eurlings werd directeur bij KLM na minister van Verkeer en Waterstaat (die de luchtvaartindustrie zeer goed gezind was) te zijn geweest, en oud-staatssecretaris van Defensie en JSF-fetishist Jack de Vries wordt lobbyist bij “pr-bureau” Hill en Knowlton, dé protagonisten van de JSF-lobby in Nederland. Over de EersteKamer moeten we helemaal maar niet beginnen.
De move van De Vries lijkt echter de druppel die de emmer doet overlopen, want voor het eerst ontstaat er iets van publiek protest. En terecht. De volgende stappen na een openbaar register voor lobbyisten (dat, vermoed ik, wel op verzet zal stuiten van VVD, CDA en D66, de partijen met het grootste aantal tussen politiek en lobbyclubs roulerende insiders), zijn het bijhouden van data en tijdsduur van contacten tussen politici en lobbyisten, het verder aan banden leggen van giften, het instellen van ethiekcommissies en het implementeren van een revolving door-beleid. Alleen zo kan van Nederland een volwassen, transparante democratie gemaakt worden.
Zelfs de speciale regels van Defensie leggen oud-politici die overstappen naar het bedrijfsleven amper een strobreed in de weg. En dat helpt het imago van de politiek niet echt.
Het klinkt als een geruststelling: Jack de Vries, de goedlachse oud-staatssecretaris van het CDA, mag voorlopig niet lobbyen bij zijn oude baas, het ministerie van Defensie. Want dat heeft als enige departement de regel dat oud-bewinslieden de eerste twe jaar na hun vertrek ‘niet aanvaardbaar zijn als gesprekspartner van of namens het bedrijfsleven’.
Het was de pleister op de wonde, toen bleek dat De Vries een nieuwe baan heeft bij pr-bureau Hill en Knowlton. Dat je met gevoel voor drama de redder van de Nederlandse deelname aan de JSF zou kunnen noemen. Naar verluidt waren het mede hún uitgekiende persberichten over bedreigde banen die de weifelende PvdA overhaalden om een tweede testtoestel aan te schaffen.
Geen wonder dat ze Jack de Vries wel op de loonlijst willen.
Niet alleen de blogosfeer ontplofte, ook de traditionele media reageerden sceptisch. Natuurlijk, oud-politici moeten weer aan het werk, graag zelfs, maar om kennis die ze opgedaan hebben in het algemeen belang persoonlijk te gelde maken, dat riekt naar belangenverstrengeling.
De Vries voegt zich namelijk moeiteloos in het rijtje ex-ministers dat overstapte naar het bedrijfsleven (zie kader). En vaak ook nog naar een branche waar ze als bestuurder direct mee te maken hadden.
Zoals gezegd is Defensie, omdat het zulke grote en gevoelige contracten afsluit, nog het strengst met de twee-jaren-eis. Maar die speciale regel – waar De Vries overigens door NRC Handelsblad op gewezen moest worden – zegt nog niets over de omgang met vertrouwelijke informatie, die De Vries aan Plein 4 ongetwijfeld onder ogen heeft gekregen.
(…)
Want al is de CDA-spindoctor strafbaar als hij uit de school klapt over staatsgeheimen, er is een groot grijs gebied waar hij zijn collega’s uitgebreid over kan tippen – desnoods bij de koffieautomaat.
Sowieso is Nederland geen transparant lobbyland. Anders dan bijvoorbeeld Brussel heeft de Tweede Kamer geen verplicht lobbyregister. Ook zijn er, anders dan in de VS of Groot-Brittannië, geen expliciete regels over de omgang met vertrouwelijke informatie door oud-ministers, die de grootste (bedrijfs-)geheimen door hun handen zagen gaan.
Een lobbygoeroe als Rinus van Schendelen vertrouwt erop dat de schijnwerpers van de media dubieuze deals wel weten te voorkomen, ook zonder extra gedragscodes.
Maar die hadden er toch kunnen zijn. Want er was een moment waarop de Tweede Kamer de regels strenger wilde maken. Dat zit zo.
In september vorig jaarwerd oud-minister van Financiën Wouter Bos partner bij adviesbureau KPMG. Bos is daar de baas van de tak die over de zorg gaat, maar de PvdA’er adviseert ook… de financiële sector.
Ook toen was er ophef. Tegenover de Volkskrant stelde Bos dat ze dat dilemma ‘zorgvuldig gecheckt’ hadden met het ministerie.
Onvoldoende, vond CDA-Kamerlid Ger Koopmans. ‘Dat is me te gemakkelijk: Wouter Bos houdt toezicht op Wouter Bos.’
(…)
Dus diende de christen-democraat in december een motie in om de gedragsregels voor oud-bewindslieden aan te passen, om misbruik van (vertrouwelijke) informatie en de schijn daarvan te voorkomen.
Het was een overtuigend verhaal – de motie werd breed gesteund.
En toen bleef het stil. Het zou tot eind april duren voordat minister Piet Hein Donner namens het kabinet met een antwoord kwam: nieuwe regels zijn niet nodig, want oud-bewindslieden mogen staats- of ambtsgeheimen toch al niet verklappen.
Voor het overige, vervolgde Donner, is het ‘gewenst’ dat een oud-minister niet de schijn wekt dat hij onzuiver handelt. Gewenst dus, maar nul verplichtingen.
Nu was het de beurt aan de Tweede Kamer om stil te blijven. Hé, wat was er gebeurd? Het is niet hard te maken, maar het zou best wel eens te maken kunnen hebben met twee andere opmerkelijke transfers in de tussentijd. Die van Jan Peter Balkenende naar Ernst & Young en vooral: Camiel Eurlings naar KLM. Partijgenoten van Koopmans en Donner…
En zo stierf de motie een stille dood. GroenLinks kondigde monter aan met een eigen initiatief naar Brits voorbeeld te komen, maar dat is nog onzeker. Ineke van Gent: ‘De overstap van De Vries heeft onze fractie wel weer aan het denken gezet. Het gaat erom dat je alle schijn van belangenverstrengeling vermijdt. Hoe je het wendt of keert, dit is niet goed voor het aanzien van de politiek.’
Tot die tijd moeten we De Vries maar op zijn blauwe ogen geloven, die twitterde dat hij zich uiteraard aan de regels zou houden. Om er vrolijk spinnend aan toe te voegen: ’En bovendien, hoezo zou ik Defensie moeten overtuigen van belang JSF, dat zijn ze namelijk al.’
Ik verbaas mij eigenlijk al enige jaren – sinds ik stage liep bij een good government-organisatie in Washington DC, en daar in aanraking kwam met het Amerikaanse stelsel aan wetgeving voor het transparant maken en inperken van lobbyen – over hoe ontstellend weinig aandacht er in Nederland bestaat voor dit onderwerp. In iedere ontwikkelde democratie is de oneigenlijke invloed van externe belangen op de politiek een groot punt op de publieke agenda. Het gaat hier om de toegang van belangen – bedrijfsleven, vakbonden en andersoortige belangen – tot politieke besluitvorming, om de contacten tussen politici en lobbyisten, om giften en cadeautjes, om de revolving door (dat politici direct na hun aftreden voor het bedrijfsleven of andere belangen aan de slag gaan), om de financiering van politieke partijen, enzovoort.
In Nederland mag, wat dit aangaat, werkelijk alles.
Er bestaat in dit land, in tegenstelling tot in andere landen, niet zoiets als wetgeving die de contacten tussen politici en lobbyisten openbaar maakt. Niet zoiets als een lobbyregister. De financiering van politieke partijen is volstrekt ontransparant. En dat oud-politici zeer kort na hun aftreden goedbetaald aan de slag gaan voor bedrijven die eerst voorwerp van hun beleid vormden, is in Nederland de normaalste zaak van de wereld.
Het meest recente, flagrante voorbeeld hiervan is wel ex-CDA-kroonprins Camiel Eurlings. Als minister van Verkeer en Waterstaat in het vorige kabinet schiep hij beleid dat zeer gunstig was voor KLM. Zo wilde hij de KLM voor miljoenen tegemoet doen komen in de kosten van de IJslandse aswolk, pleitte hij al snel voor openstelling van het luchtruim, steunde hij een versoepeling van Europese luchtvaartregels, en ging zijn Schipholbeleid ten koste van omwonenden en milieubelangen. En deze zelfde Eurlings wordt nu directeur bij de KLM!
Gelukkig zijn er nog Kamerleden, van GroenLinks en SP, die dit te gortig wordt. Zij pleiten voor een ethische commissie om dit soort gedrag van politici te toetsen (in het buitenland zijn ethics commissions al jaren heel gewoon). Paul de Clerck van de Brusselse lobbywaakhond Alter-EU pleit daarnaast in de Volkskrant voor een ‘afkoelingsperiode’ van drie jaar, waarin oud-ministers niet aan de slag mogen voor een organisatie in de sector waarover ze beleid voerden. En zelf, tenslotte, zou ik willen pleiten voor de invoering van een stelsel van wetgeving dat de contacten in Den Haag tussen politici en lobbyisten grondig reguleert. Hoe verlopen contacten, hoeveel tijd wordt er aan besteed, wat zijn de onderwerpen, wie zijn lobbyist in Nederland, door wie worden partijen medegefinancierd? Enzovoort.
We moeten echt af van het idee in Nederland dat dit soort dingen normaal zijn. Dat zijn ze namelijk niet, niet in het buitenland. Transparantie en regulering zijn de enige manieren om van Nederland weer een volwaardige representatieve democratie te maken.
Aardig artikeltje in de Volkskrant, dat een impressie geeft van het werk van lobbyisten in Den Haag.
Het blijft echter bij een impressie, en dan nog een koddige ook. Niet verwonderlijk, want dat is de manier waarop er in Nederland wel vaker over lobbyisten in de politiek wordt gedacht: een bijverschijnsel, weinig nieuwswaardig, waar zo af en toe eens wat aandacht aan wordt besteed. Wat een verschil met de Verenigde Staten, waar de invloed van “special interests” op het politieke proces een lopend thema is waar voortdurend over wordt gedebatteerd. Sterker, als er één issue is waar elke politicus (en vooral Obama) zich op profileert, dan is het wel het bevechten van de “special interests” ten gunste van het publieke belang.
Het Amerikaanse systeem zit dan ook anders in elkaar: iedere volksvertegenwoordiger is een “policy entrepreneur” met een eigen rijkje en veel macht, waar zwermen lobbyisten op afkomen. In Nederland verloopt het politieke proces via partijen veel gecentraliseerder. Tegelijkertijd wordt er in wetgeving in de V.S. wel veel meer aandacht besteed aan het inzichtelijk maken en inperken van het lobbyen: vanaf de negentiende eeuw is er gebouwd aan een stelsel van wetgeving dat het bedrijven, vakbonden en de tienduizenden andersoortige belangengroepen in meer of minder mate verbiedt rechtstreeks geld of donaties aan politici te schenken; de tijd transparant maakt die een politicus doorbrengt met een lobbyist; het verplicht maakt giften openbaar te maken, enzovoort. Of het werkt is een tweede, maar er wordt tenminste over nagedacht, en door good government groepen als Common Cause stevig voor (jawel) gelobbyd.
En terecht: want in een systeem waarin de stem het mechanisme is waarmee invloed op beleid zou moeten worden bepaald, wringt het wanneer geld dit gaat doen.
In Nederland, echter, bijna niets van dit alles. Op de site van de Tweede Kamer kun je een openbaar register vinden met geschenken, reizen, nevenfuncties en andere inkomsten van Kamerleden sinds enkele jaren (zo kreeg Jeroen Dijsselbloem op 13 januari 2009 een das ter waarde van een tientje van Plan Nederland, en een cd van Coldplay voor zijn bijdrage aan een integratiedebat), maar dat is klein bier. Wetgeving die de financiering van politieke partijen openbaar zou moeten maken is er absurd genoeg nog steeds niet, waardoor het volstrekt onduidelijk is door wat voor bedrijven, organisaties of individuen politieke partijen in Nederland (mede)gefinancieerd worden. En van wetgeving die scherp zou moeten stellen hoe lobbyisten politici benaderen, met wie ze spreken, hoe vaak ze dat doen en hoeveel tijd ze daaraan kwijt zijn, zoals die in Amerika bestaat, hebben we hier nog nooit gehoord.
En dan, tot slot, hebben we het alleen maar over de Tweede Kamer. Regering, fractiemedewerkers, ambtenaren en (semi)-publieke sector worden nog buiten beschouwing gelaten. Het wordt tijd, kortom, dat dit ondoorzichtige proces transparant gemaakt wordt. Want de invloed van lobbyisten op de Haagse politiek, en daarmee op wetgeving die voor iedereen geldend is, is iets waar nu slechts naar gegist kan worden.
Elke dinsdag, aan het begin van de parlementaire week, trekken ze met rolkoffers Den Haag binnen, op weg naar hun kantoor op Het Plein. Het zijn de lobbyisten die politici doordeweeks bewerken, die graag willen dat hún goede plannen tussen de oren van de Kamerleden komen.
Nu , tijdens de formatie, moeten ze oogsten, nu besluiten worden genomen over bezuinigingen voor de komende jaren. Waar vallen de klappen? Aan de lobbyist de taak te zorgen dat deze niet te hard bij zijn broodheer (belangenclub) aankomen.
Op het eerste gezicht zijn het dus topdagen voor lobbyisten. Nu moeten ze de onderhandelaars van VVD, CDA en PVV het laatste zetje geven om het ‘goede’ besluit te nemen, of het nu over provincies, waterschappen, gemeenten, de politie, de omroepen, het onderwijs, de vakbeweging, ondernemers – of wat dan ook gaat.
Dagelijks worden brieven van burgers en pressiegroepen afgeleverd bij de informateur; de teller staat nu op 347. Ter vergelijking: in 2007 kwamen er 488 binnen en in 2003 waren dat er 553. Ze komen van professionele lobbyisten als de energieclubs, van gemeenten en van enkele bezorgde burgers. Van een van die laatsten werd de brief onder het kopje ‘sollicitatie’ gearchiveerd.
(…)
Veel brieven blijven ongelezen. Een enkele keer trekt een onderhandelaar een brief uit de stapel op een bureau bij de informateur. Maar meestal is een club die het van een briefje moet hebben al te laat. Een beetje lobbyist heeft jaren gewerkt aan relaties in de politiek. ‘Een kwestie van delen’, zeggen Kamerleden en lobbyisten.
Nieuwe parlementariërs krijgen vaak een portefeuille waarvan ze weinig tot niets afweten. Ze hebben informatie nodig, weet de lobbyist – en deze is natuurlijk bereid wat kennis ‘te delen’. Immers: de politicus wil graag ‘met een leuk dingetje scoren’, en daar helpt een lobbyist wat graag aan mee.
Het is onduidelijk hoeveel lobbyisten in Den Haag rondzwermen, maar ze zitten overal. Op Het Plein, cirkelend rond politici op het terras; in sociëteit Nieuwspoort, het etablissement voor journalisten en politici; en in de wandelgangen van het parlement. Alleen de burelen van de SP en de PVV zijn soms moeilijk te bereiken.
Een goede lobbyist werkt aan ‘mooie, langdurige’ relaties, wordt gezegd. ‘Het moet zo zijn dat als ik nu bel, ze de telefoon aannemen omdat ze zien dat ik het ben.’ Maar inderdaad, soms komt een opdrachtgever gewoon niet tussen de oren. Niet ongebruikelijk is het om dan een oudere of gehandicapte een ‘burgerbriefje’ te laten schrijven.
Free Pussy Riot
Peaches, the twenty-first century torchbearer of feminist punk, just released a video and track in support of Pussy Riot, the Russian female anarc...
EHRM handhaaft SGP-uitspraak Hoge Raad
Dat ging nog best snel: het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) heeft zich uitgesproken over de vrouwen uitsluitende praktijk van de S...
