Spinvis – Tot Ziens, Justine Keller
Spinvis: in geen eeuwen meer naar geluisterd. Het eerste album werkelijk grijsgedraaid, het tweede album ook nog een beetje, paar concerten bezocht, en daarna was het afgelopen. Albums waren niet goed meer en ik vond er zelf ook niet zoveel meer aan. Weggelegd en vijf of zes jaar niet meer gehoord.
Wat schetst dan ook mijn verbazing: dat Spinvis’ kersverse album Tot Ziens, Justine Keller (2011), het eerste sinds de matige vorige twee uit 2007 en 2008, hard op weg is een plaatsje te veroveren in het eindejaarslijstje van bovengetekende. Wat is dit een goeie shit! Met gemak het beste album sinds zijn allereerste, en zeker een van de beste die dit jaar (internationaal) is uitgekomen. Wie had dat kunnen bevroeden.
Wat is er zo goed aan? Van alles. Vooral dat het een krachtig album is dat staat als een huis, in tegenstelling tot de soms onafgemaakt klinkende albums van hiervoor. Maar ook het nieuwe geluid, de kwaliteit van de productie en zelfs de lyriek. Spinvis heeft duidelijk geluisterd naar hippe popmuziek van de afgelopen zoveel jaar: Tot Ziens, Justine Keller varieert van ambient soundscapes en Sigur Rós-achtig getingel tot Arcade Fire-achtige arena-elementen, met veel synthesizers en orgeltjes en hier en daar zelfs techno en house-invloeden. Een verademing met, enerzijds, oneerbiedig gesteld het gerommel op de vierkante milimeter van Spinvis’ voorgaande albums, en anderzijds het totaal inspiratieloze en uitgekauwde geluid van vrijwel het gehele Nederlandse muzieklandschap.
De
productie van Tot Ziens is supergoed: de muziek is veelgelaagd, getextureerd, en met een rijkdom aan elementen en geluiden. Van het synthy/jaren 80 Kom Terug (persoonlijke favoriet) tot het dreamy/singer songwriter De Grote Zon, tot het post-punk Heel Goed Nieuws, het duistere, beat poetry-achtige Club Insomnia, en de zonnige en housy tracks Begin Oktober en Koning Alcohol. Rode draad van het album is, neem ik aan, een al dan niet fictieve relatie met ene Justine Keller.
Tekstueel kennen we het truukje van Spinvis: stream of consciousness-teksten, waarin precieze details afgewisseld worden met vaagheden, als in een constante droom. De thematiek van liefde, reizen, drank, enz. zal alle blanke hogere middenklasse- en studentenbuurten in Utrecht en Amsterdam wederom aanspreken. Alles is vanzelfsprekend gedrenkt in strijkers, zwaar emotioneel en supermelancholisch. Maar ach, weet je: het truukje werkt, het is hier en daar daadwerkelijk aangrijpende en ontroerende muziek. En zonder meer by far en met grote afstand het beste wat de Nederlandse muziek te bieden heeft. Eigenlijk is er niets wat ook maar bij Spinvis in de buurt komt.
Kortom: luister0n! Nu nog voor gratis op de 3VOOR12 luisterpaal. 2011 was al bijna afgeschreven qua muziek, maar het jaar wordt uit onverwachte hoek toch nog gered!
