VVD, CDA en PVV hadden daarover 7 weken in het Catshuis overlegd, maar dat beraad liep afgelopen weekend spaak. Het lijkt er op dat De Jager er in 2 dagen met VVD, CDA, GroenLinks, ChristenUnie en D66 wel in slaagt.
… zegt alles.
Waarom kon dit niet twee jaar geleden? Maar goed: dat D66, GroenLinks en de ChristenUnie het voor elkaar hebben gekregen dat bezuinigingen op speciaal onderwijs, natuur, persoonsgebonden budget en btw op kunstkaartjes geschrapt worden (!), én met VVD en CDA hervormingen op de woningmarkt en de arbeidsmarkt gaan doorvoeren, waarbij ze ook nog binnen de 3 procent blijven, is toch op z’n zachtst gezegd: hoopgevend.
Alle PVV-bullshit uit het gedoogakkoord wordt niet meer uitgevoerd. En tekent zich hier een nieuwe coalitie af? Ik hoop het. Funny: evenals twee jaar geleden zet de PvdA zichzelf buitenspel. Waar zo’n crisis al niet goed voor is.
- Update: Aan de andere kant – en daar gaat het Kamerdebat nu ook over: wat is dit akkoord de komende maanden waard? Een demissionair kabinet kan het niet echt uitvoeren, en in september zijn er weer nieuwe verkiezingen. Zoals Wilders terecht opmerkt zullen die dan niet alleen draaien om “Europa”, maar ook om dit akkoord. Na 12 september is alles weer anders.
Ik was al zo verbaasd dat D66 winnend powerplay had gespeeld. Dat kan natuurlijk helemaal niet. Het zou historisch logischer zijn als ze met een dooie mus waren blij gemaakt, zoals normaal.
- Update: Mwaha. Ik ben geen fan van Sap, maar toch wel mooie teksten over het einde aan de rechtse wind:
- Update: Als je zoals ik niet alles live gevolgd hebt, leuke filmpjes hierrr. Toch een mooi staaltje parlementaire politiek, het lijkt Congress wel.
Rutte lijkt ook in zijn nopjes (“de Nederlandse politiek laat zich van haar beste kant zien). Je weet het natuurlijk nooit met hem, maar zou hij dan toch ok zijn?
- Update: Positieve reacties uit het buitenland. En terecht, het is inderdaad niet niks. In twee dagen van chaos naar een (voorlopig) akkoord; we kunnen weer aankomen in Europa en bij de financiële markten (ik schrijf het met ironie omdat ik vind dat de oren daar teveel naar hangen; maar goed). Een knap staaltje verantwoordelijkheid nemen van alle betrokken actoren. Ik hoop dat het naar meer smaakt.
Eén van de ironieën van de sinds afgelopen weekend ontstane politieke crisis waar Nederland zich in bevindt, is dat ik – en ik niet alleen – het eigenlijk wel eens ben met Geert Wilders over de 3-procentsnorm. Een enorme keur aan economen en beleidsmakers, van het IMF, de Amerikaanse regering tot aan allerlei wetenschappers, hebben de afgelopen maanden terecht betoogd dat vasthouden aan een maximaal begrotingstekort van 3 procent van het BBP als recept om “uit de crisis te komen” een vorm van monetaristisch neoliberaal cijferfetisjisme is (zie afbeelding).
Nederland doet het per saldo helemaal niet slecht. De staatsschuld is lang niet zo groot als in vele Europese landen en de VS, de werkloosheid is niet hoog, en ook het begrotingstekort valt in de huidige Europese context echt wel mee. Waar we mee te maken hebben is een economische recessie, en die wordt grotendeels veroorzaakt door een gebrek aan consumentenvertrouwen, door de belachelijk hoge hypotheekschuld in dit land. Die wordt weer veroorzaakt door de hypotheekrenteaftrek, het behoud van welke voor CDA en VVD bij de vorige verkiezingen een breekpunt was. Dát is wat ons nu belemmert, en niet in de eerste plaats de staatsschuld of het begrotingstekort.
Als we weer economische groei willen hebben, is het laatste wat we moeten doen rücksichtlose bezuinigingen doorvoeren, VVD-style. Daar waarschuwt het IMF, nota bene, al tijden tegen. In Europa deelt Duitsland echter de lakens uit, en daar zijn politici aan de macht die in hetzelfde monetaristische cijferfetisjisme geloven als de VVD in Nederland. Dus moet er gehakt worden, ten koste van economische groei. Dit komt voort uit een bewust doorgevoerde beperking van de mogelijkheden van de politiek om de financiële markten af te weren. In plaats van een grotere rol voor de Europese centrale bank, iets waar ze in de VS en Groot-Brittannië wel gebruik van maken, zijn regeringen hier met handen gebonden om het vertrouwen van de markten te behouden. Hun enige optie, bij gebrek aan euro-obligaties of andere mogelijkheden tot verruiming van de acute nood (hoewel het ECB natuurlijk stiekem, tegen de zin van Duitsland en Nederland in, bezig is geweest met geld in het bankensysteem te pompen), is hakken in de begroting. Ten koste van alles.
De Europese Commissie (EC) legt dit ook op, en daar komt dat hele Catshuisberaad uit voort. Wilders en de PvdA, hoewel ze verschillen van mening over hervormingen, merken terecht op dat het ook wel wat rustiger aan kan met die miljarden. Juist om economische groei te stimuleren, in plaats van te dempen. Wilders is een Keynesiaan geworden. Er is heel wat voor te zeggen om in te zetten op hervormingen die op de lange termijn beter zijn, en later het begrotingstekort in evenwicht brengen, dan nu als een malle te gaan hakken.
De PvdA, Wilders, en andere linkse partijen in Nederland staan daarin niet alleen. De mogelijke verkiezingsuitslagen in Frankrijk, met een overwinning van Hollande, wijzen ook in de richting van een voorkeur van het electoraat in die richting. En in Praag wordt er ook flink gedemonstreerd. Iemand als Coen Teulings, directeur van het Centraal Planbureau (CPB), pleit hier al tijden voor. Idem dito Christine Lagarde van het IMF, en Geithner van de Amerikaanse regering. En zelfs kredietbeoordeelaars als Standard & Poor’s zien puur snijden als “kannibalisme”. Zoals de New York Timesanalyseert: Angela Merkel en haar geestverwanten komen steeds meer alleen te staan.
De vraag – en die vraag speelt al vanaf het begin van de eurocrisis – is hoe lang Duitsland, de EC, en de conservatieven en liberalen die nog de toon zetten met hun nergens in de wereld in deze strikte zin voorkomende monetaristische opvattingen, nog hun zin gaan krijgen. Laat maar lekker een tikje oplopen dat begrotingstekort, zou ik zeggen. Nu alleen inzetten op bezuinigen om die 3 procent maar in no time te halen, zonder structureel te hervormen, richt onherstelbare schade aan aan de economie én aan publieke voorzieningen en de verzorgingsstaat. Wanneer de economie weer groeit, in plaats van krimpt of matig groeit, kan er afgelost worden. En nog beter zou daarbij zijn wanneer de ECB een grotere rol zou krijgen, en/of eurobonds ingesteld zouden worden, zodat de armslag om financiële markten af te weren ook ruimer wordt.
Nu iedereen weer langzaam wakker wordt uit de uitzinnige euforische roes die de val van het kabinet-Bruin I heet, is het tijd voor de broodnodige analyse. Hoewel we morgen pas weten wat er gaat gebeuren, wanneer Rutte naar de koningin gaat en iets zal proberen te doen qua voorleggen van plannen aan oppositiepartijen, zijn een paar dingen al wel duidelijk.
Zo ziet het er naar uit dat het in de nabije toekomst afgelopen is met de invloed van Geert Wilders op regeringsbeleid. Dat is iets waar iedereen dankbaar voor mag zijn. Het lijkt me niet dat CDA en VVD, hoe machtsgeil ze ook zijn, nog eens met deze onbetrouwbare populist in zee zullen gaan. Dit was ook iets wat heel veel mensen, van links tot rechts, voorspeld hadden; en de verlaging van de Nederlandse kredietrating, schade aan het vertrouwen van de financiële markten en de verhoging van de kosten om te lenen komen dan ook geheel voor de rekening van CDA en VVD.
De afkeer van “links” bij deze partijen was zo groot dat ze het risico op een kabinetscrisis en een onbestuurbaar land, door met een puur op partijbelang gericht figuur in zee te gaan, voor lief hebben genomen. Nu zitten we allemaal met de brokken.
In datzelfde stramien kan nu dan ook geconstateerd worden dat Maxime Verhagen als een van de grootste mislukkelingen uit de Nederlandse politiek de geschiedenis in zal gaan. Hij is de man onder wiens leiding het CDA van de grootste partij van het land naar een schlemielige 10 zetels is gegaan. Omdat er zo nodig over rechts geregeerd moest worden. Verhagen, en de 60 procent van het partijcongres, hebben verkeerd gegokt en het is in hun gezicht ontploft. Het was hem gisteren aan te zien. Maar ik denk niet dat er veel mensen zijn met medelijden voor deze falende machiavellist. Toedeloe.
Daarbij komt dat het CDA op dit moment leiderloos is. Ik ben erg benieuwd met wie ze de verkiezingen in zullen gaan. Als ze echt helemaal getikt zijn, dan benoemen ze Henk Bleker. Dat zal het dus wel worden.
De uitkomst van deze verkiezingen lijken op dit moment enigszins voorspelbaar. De VVD zal met overmacht als grootste uit de bus komen, en de SP stoomt op naar mogelijk tweede partij van het land. Het leek me dat daarom Rutte er gisteren redelijk relaxed bij stond: hij wordt toch wel weer premier. De vraag is of er een coalitie te smeden valt. Als je Stef Blok bij Buitenhof ziet, dan merk je dat de weerzin en afkeer voor alles wat “links” van de VVD zit bij iemand als hem heel diep zit. Het is te hopen dat de rechterkant van de Nederlandse politiek nu eindelijk over haar eigen schaduw heen kan stappen.
Want het kabinet-Rutte was feitelijk de laatste uitwas van de Fortuyn-revolutie. Men heeft nu eens geëxperimenteerd met een radicaal-rechts kabinet. Qua beleid is er niet veel tot stand gekomen; dit kabinet excelleerde in het bestrijden van zogenaamde “linkse hobby’s”, en het verlenen van douceurtjes aan de zijn vingers aflikkende rechtse kiezer. Daarbij heeft het zich voortdurend opgesteld als representant van één kant van het land, en met zorg getracht de andere van zich te vervreemden. Mark Rutte is nooit een premier van alle Nederlanders geweest, maar alleen van rechts. Er zou voor 18 miljard bezuinigd worden, maar hier hebben nauwelijks hervormingen bij gezeten (waar bijvoorbeeld D66 al jaren voor pleit), en vooral pesterijen en het aanpakken van de zwakkeren in de samenleving. Boerkaverbod, 130 kilometer op de snelweg, dat soort shit. Pas met het Catshuisakkoord, dat op zichzelf niet heel slecht klonk, zou er iets aan hervormingen op de woningmarkt en in de AOW gedaan worden. Maar dat is nu te laat. VVD en CDA verwijten Wilders gebrek aan politieke moed, maar zelf hebben ze steevast vanaf de formatie geweigerd belangrijke hervormingen door te voeren. Als dat was gebeurd, bijvoorbeeld in de hypotheekrenteaftrek – en dat had gekund door met normale partijen in zee te gaan – zaten we nu niet in de begrotingsellende.
De halsstarrigheid van de zogenaamde verantwoordelijke bestuurderspartijen, kortom, om enerzijds tot een in de samenleving breed gedragen coalitie te komen, en anderzijds structurele hervormingen door te voeren in plaats van kaasschaafbezuinigingen en rancunemaatregelen, hebben Nederland in de huidige bestuurlijk en economisch deprimerende situatie gebracht. Nogmaals applaus. Maar Wilders is nu out, en we kunnen, als we willen, weer normaal gaan doen. Bijvoorbeeld door na verkiezingen tot een regering te komen die niet sterk ideologisch naar één kant geprofileerd is. Die niet uitblinkt in het stigmatiseren en buitensluiten van hele bevolkingsgroepen. Die zich niet belachelijk maakt in Europa en de wereld. Die hecht aan een gezonde begroting, maar ook aan sociale cohesie. En die boven alles gebaseerd is op een redelijk tot elkaar komen van verschillende stromingen in de Nederlandse politiek.
We hebben ooit eens zo’n kabinet gehad. Het was diep in de jaren negentig… Toen het altijd zomer was, en Nederland één groot feest. Het heette…
p.s. Dit laatste is meer een geintje, een gebbetje. Van mij hoeft er niet per se Paars te komen. Maar het lijkt me zeer, zeer wenselijk dat er een regering komt die in een of andere hoedanigheid VVD en/of CDA met PvdA, D66 dan wel GroenLinks combineert. Het is klaar met het rechtse spelen in de speeltuin.
p.p.s. Ik heb sterk het vermoeden dat Wilders over z’n hoogtepunt heen is. Wat wil die man nou eigenlijk? Z’n partij rafelt aan alle kanten uiteen, en hij zal nooit meer in de positie komen waar hij nu gezeten heeft. Kan hij niet beter à la Ayaan een baantje bij een denktank in de V.S. regelen? Ik kan me voorstellen dat je het op een gegeven moment zat bent om het vehikel te zijn van verongelijkte mensen die toch nooit meer tevreden zullen worden. Wilders gelooft duidelijk niet in de teksten die hij uitkraamt; maar waar hij het nou eigenlijk nog voor doet, is mij een raadsel.
Wijze, harde en terechte woorden van Ronald Plasterk. We hebben een kabinet met partijen die er altijd prat op gaan grootmeesters in de economie te zijn: VVD en CDA. Geen “potverteerders”, zoals “links”. Hun in steen gebeitelde dogma is dat wanneer het economisch slecht gaat, je moet bezuinigen. Klinkt dat contradictoir? Ja, en dat is het ook.
Nederland doet het inmiddels dan ook superslecht qua economische groei. Van de ons omringende landen zijn we de enige die krimpen (met 0,9 procent), de rest groeit. Alleen in Zuid-Europa gaat het nog slechter. De reden? Achterblijvende binnenlandse bestedingen ten gevolge van bezuinigingen, en onzekerheid over de woningmarkt.
Beide oorzaken zijn 1-op-1 terug te voeren op het kabinetsbeleid: bezuinigen en extra bezuinigen, en weigeren serieus werk te maken van hervormingen op de woningmarkt. Bedankt, Rutte c.s.! Nu komt er weer een nieuwe bezuinigingsronde aan, en weer zullen de coalitiepartijen weigeren de hypotheekrenteaftrek aan te pakken. Dit tegen het advies van alle economen, topambtenaren en belanghebbenden in.
Het kabinet-Rutte herhaalt het beleid van Colijn in de jaren dertig. We weten hoe dat is geeïndigd.
p.s. En kan iemand mij vertellen wie dat meisje van de introductie is?
Martijn van Dam en Diederik Samson stelden zich gisteren allebei kandidaat voor het fractievoorzitterschap van de PvdA. ‘s Avonds was het direct tijd voor de vuurdoop. Bij Vara-programma’s De Wereld Draait Door en Pauw en Witteman werden de beide kandidaten ondervraagd over hun motivatie en ideeën.
Als je naar de twee optredens kijkt dan heeft Samson toch wel duidelijk de eerste slag gewonnen. Waar Van Dam zat te hakkelen en zweten kwam Samson overtuigend en standvastig over. Wel moet gezegd moet worden dat het geen eerlijke strijd was, want Van Dam werd compleet geroosterd bij DWDD, terwijl Samson in staat werd gesteld om in een prettige sfeer, heel rustig zijn verhaal te doen. Kijk hier alles zelf nog even terug:
Organisatieprofiel:
De Partij van de Arbeid is sinds 1946 toonaangevend op het gebied van politiek. Innovatief denken en handelen is voor ons vanaf het begin vanzelfsprekend geweest. Volharding en flexibiliteit: daarin ligt de kracht van de PvdA.
Wij zoeken per direct een fractievoorzitter (m/v) voor onbepaalde tijd.
Functieomschrijving:
Tussen de 13 en 30 mensen, doorgaans sociaaldemocraten, coördineren in hun daginvulling. Eventueel hierover de pers te woord staan.
Functie-eisen:
- Je hebt ervaring.
- Je bent niet heel links, zeker niet rechts, minder links dan de SP maar wel bijna zo links, maar dan minder nostalgisch, maar zeker linkser dan bijvoorbeeld D66, en toch met een geheel eigen geluid, modern en ook pragmatisch (zie grafiek).
- Je bent niet tegen het kapitalisme, maar je wilt de verworvenheden van de afgelopen 30 jaar niet bagatelliseren. Je bent wel bereid de dialoog aan te gaan over de excessen van het kapitalisme en pleit voor het behoud van de verzorgingsstaat, mits financieel realistisch in de geglobaliseerde wereld van de 21ste eeuw.
- Je begrijpt het verschil tussen de mediawerkelijkheid, de politieke werkelijkheid en dé werkelijkheid.
- In crisissituaties kies je voor de dialoog, waarbij je iedere partij met respect bejegent, bereid bent water bij de wijn te doen, maar wel zodanig dat de eigen sociaal-democratische wortels zichtbaar overeind blijven, hoewel je natuurlijk beseft dat de wereld niet ophoudt bij jouw eigen ideologie.
- Je bent goed op de hoogte van het multiculturele debat van de afgelopen 12 jaar. Je beschouwt de multiculturele samenleving niet bij voorbaat als mislukt, maar beseft tevens dat er nog een hoop werk te verrichten is om deze te doen slagen, mits we daar op een fatsoenlijke, rechtvaardige, sociale en kordate wijze mee aan de slag gaan. Het gaat om taal, werk en onderwijs. Niet je afkomst, maar je toekomst telt en dat vind jij ook.
- Je ziet Nederland in Europees verband, maar stuurt niet aan op ons land als Europese provincie. Hoewel je in eerste instantie gaat voor Nederlands toekomst in Europa stel je onze eigen nationale identiteit voorop.
- Je treedt sterk naar voren in gepaste terughoudendheid.
Herken je jezelf in dit profiel en ben je toe aan een nieuwe uitdaging? We geven het je te doen. Stuur je cv met motivatie naar PvdA@hotmail.com
De strijd om het politiek leiderschap is losgebarsten bij de PvdA. Om 12:00 heeft Martijn van Dam zich kandidaat gesteld, met behulp van een klein social media offensiefje (hier, hier en hier). Als hij het slim speelt maakt hij een goede kans denk ik. Plasterk is iets teveel Cohen, geen PvdA’er zit te wachten op Timmermans, en Samson moet eerst nog aan zijn vrouw vragen of hij mee mag doen.
Van Dam is nog relatief jong en fris en hij presteert meestal redelijk (op een paar flaters na, maar die is iedereen al weer vergeten) in debatten. Ook is hij één van de weinige TK-leden die goed op de hoogte is van de debatten over internetvrijheid die op Europees niveau worden gevoerd. Hij heeft natuurlijk wel een beetje een D66-kop. Nu is het wachten op de reacties van Plasterk en Samsom. Will be continued…
Dit is bijna niet te bevatten, maar toch is het waar:
Door een enorme blunder van de PvdA-fractie heeft een meerderheid van de Tweede Kamer voor een afgezwakte netneutraliteit gestemd, die ruimte laat voor ‘ideologische’ contentfilters.
Dinsdagmiddag is het bij de stemming over netneutraliteit in de Tweede Kamer behoorlijk misgegaan. Het amendement van D66 over verplichte netneutraliteit is aangenomen, maar ook het subamendement van de SGP. Daarin staat een expliciete uitzondering voor isp-filters vanuit ‘ideologische motieven’.
…
Vorige week diende de SGP nog een zogenaamd subamendement in, als aanvulling op het enige overgebleven wijziging van D66, PvdA, SP en GroenLinks. Hierin staat expliciet dat internetproviders gefilterd internet mogen aanbieden, “om tegemoet te komen aan een uitdrukkelijk verzoek van de abonnee om diensten of toepassingen op grond van door de abonnee gespecificeerde ideologische motieven te belemmeren, mits de aanbieder de abonnee voor deze toestemming geen geldelijk of ander voordeel biedt,” zo luidt de wijziging.
…
De stemming kan niet worden teruggedraaid, bevestigen betrokkenen. De fracties broeden nog of deze stemfout kan worden hersteld, maar de algemene mening is dat dit niet kan. In paniek heeft D66 om uitstel van de gehele Telecomwet gevraagd, waar de netneutraliteit onderdeel van is. Die stemming is nu één dag uitgesteld. Om deze blunder terug te draaien zou het enige paardenmiddel zijn om de hele nieuwe telecomwet af te keuren.
Zucht…
Blijkbaar denkt Martijn van Dam dat het nog steeds allemaal te redden is. Laten we hopen dat het lukt.
Mooi zo. Nu maar hopen dat de VVD en D66 ook over de brug komen. Zelden zo’n wanstaltig debat gezien als de afgelopen paar weken over de rituele slacht. Met name de op emotie en valse argumentatie stoelende pogingen van religieuze groeperingen – joden, moslims en christenen – om het debat te framen in termen van religieuze vrijheid zijn velen een doorn in het oog geweest.
Het is in principe een heel helder vraagstuk: wanneer onverdoofd slachten onnodig en voorkombaar lijden voor dieren oplevert, moet je dat verbieden. Dieren – zeker koeien en schapen – zijn hoogontwikkelde wezens die qua angst en pijn op hetzelfde niveau verkeren als mensen. Het is een toepassing van de golden rule - wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet – om die angst en pijn niet bij anderen, inclusief dieren, aan te brengen. Stel je maar eens voor hoe het voelt als je keel doorgesneden wordt en je 17 seconden lang doodbloedt. De wetenschappelijke consensus over het traumatisch lijden dat dieren ondergaan bij onverdoofde slacht is inmiddels wel helder. Dus de uitkomst zou moeten zijn: verbieden.
De enige werkelijke reden die religieuze groeperingen naar voren kunnen brengen om dat niet te doen – los van het zand dat in de ogen gestrooid wordt met valse argumenten over dat diertransport óók heel onvriendelijk is, dat het ‘nog niet bewezen is’ dat dieren meer lijden wanneer je bij vol bewustzijn de keel doorsnijdt, enzovoort - is dat het een inperking is van hun religieuze vrijheid. Nou, fine, JA, het is een inperking daarvan. Maar dat is helaas voor jullie ondergeschikt aan het intense, fysieke lijden van dieren.
Pogingen van journalisten als Andries Knevel en Tijs van den Brink en kranten als Trouw om te doen alsof het hier alléén gaat om oprukkende secularisatie en inperking van religieuze vrijheden zijn pathetisch. Het gaat namelijk ook om dierenwelzijn. Wat de seculiere meerderheid betreft doe je maar wat je wilt, zolang je anderen, inclusief dieren dus, geen objectieve schade toebrengt. Logisch toch?
Het is een teken van het, ondanks alles, ver ontwikkelde beschavingsniveau in dit land dat een partij als de Partij voor de Dieren, die één van de grootste morele blinde vlekken van deze tijd aankaart, het dierenwelzijn, twee zetels kan krijgen in het parlement en het zover kan schoppen.
Het is te hopen dat na het verbod op het onverdoofd en bij bewustzijn de keel doorsnijden en laten doodbloeden van hoogintelligente dieren, ook de jongetjesbesnijdenis op de politieke agenda komt. Genitale mutilatie van acht dagen oude baby’s zonder enige vorm van inspraak over het eigen lichaam: evenals bij de rituele slacht een onoirbare praktijk slechts op basis van millennia oude teksten.
Het zou eens tijd worden. Beter vijftig jaar te laat dan nooit, zullen we maar zeggen.
Uit de Telegraaf :
Het rookgordijn rond lobbyisten wordt opgelost. Een openbaar register moet duidelijk maken welke bedrijven mannetjes naar Den Haag sturen om de politiek te beïnvloeden.
Het presidium van de Tweede Kamer gaat werk maken van een voorstel van de PvdA. Die partij heeft uitgezocht dat 61 bedrijven en personen permanent toegang hebben tot de Tweede Kamer. Daarnaast is er nog een veel grotere groep die incidenteel door de wandelgangen op het Binnenhof struint of in sociëteit Nieuwspoort politici aanschiet voor bijvoorbeeld de gok-, tabaks- of bio-industrie.
“Het moet volstrekt helder zijn wie waarvoor lobbyt”, stelt PvdA-Kamerlid Heijnen. “Zeker als het gaat om oud-Kamerleden zoals Mat Herben en Bert Bakker.”
Voormalig LPF-voorman Herben lobbyt voor de defensieindustrie, terwijl oud D66-Kamerlid Bakker actief is voor het gerenommeerde Haagse lobbykantoor Meines & Partners.
De PvdA wil dat kiezers via een openbaar register op de website van de Tweede Kamer kunnen zien welke bedrijven in Den Haag actief zijn.
Over de staat van de wet- en regelgeving aangaande lobbyen in Nederland, die vergelijkbaar is met die van een bananenrepubliek, hebben we op deze weblog al vaker geschreven. Check:
Het komt erop neer dat Nederland, in tegenstelling tot het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, in Brussel en ga zo maar door, geen regelgeving kent om lobbyen transparant te maken en te reguleren. In Nederland wordt het door de politieke elite als volstrekt normaal beschouwd dat je na je politieke carrière op hetzelfde beleidsterrein, met al je kennis en inside-informatie, in de politiek gaat lobbyen voor grote bedrijven. Want zo gaat dat, in Nederland.
De meest flagrante voorbeelden daarvan zijn zijn niet geheel toevallig te vinden bij het CDA. Camiel Eurlings werd directeur bij KLM na minister van Verkeer en Waterstaat (die de luchtvaartindustrie zeer goed gezind was) te zijn geweest, en oud-staatssecretaris van Defensie en JSF-fetishist Jack de Vries wordt lobbyist bij “pr-bureau” Hill en Knowlton, dé protagonisten van de JSF-lobby in Nederland. Over de EersteKamer moeten we helemaal maar niet beginnen.
De move van De Vries lijkt echter de druppel die de emmer doet overlopen, want voor het eerst ontstaat er iets van publiek protest. En terecht. De volgende stappen na een openbaar register voor lobbyisten (dat, vermoed ik, wel op verzet zal stuiten van VVD, CDA en D66, de partijen met het grootste aantal tussen politiek en lobbyclubs roulerende insiders), zijn het bijhouden van data en tijdsduur van contacten tussen politici en lobbyisten, het verder aan banden leggen van giften, het instellen van ethiekcommissies en het implementeren van een revolving door-beleid. Alleen zo kan van Nederland een volwassen, transparante democratie gemaakt worden.
Zelfs de speciale regels van Defensie leggen oud-politici die overstappen naar het bedrijfsleven amper een strobreed in de weg. En dat helpt het imago van de politiek niet echt.
Het klinkt als een geruststelling: Jack de Vries, de goedlachse oud-staatssecretaris van het CDA, mag voorlopig niet lobbyen bij zijn oude baas, het ministerie van Defensie. Want dat heeft als enige departement de regel dat oud-bewinslieden de eerste twe jaar na hun vertrek ‘niet aanvaardbaar zijn als gesprekspartner van of namens het bedrijfsleven’.
Het was de pleister op de wonde, toen bleek dat De Vries een nieuwe baan heeft bij pr-bureau Hill en Knowlton. Dat je met gevoel voor drama de redder van de Nederlandse deelname aan de JSF zou kunnen noemen. Naar verluidt waren het mede hún uitgekiende persberichten over bedreigde banen die de weifelende PvdA overhaalden om een tweede testtoestel aan te schaffen.
Geen wonder dat ze Jack de Vries wel op de loonlijst willen.
Niet alleen de blogosfeer ontplofte, ook de traditionele media reageerden sceptisch. Natuurlijk, oud-politici moeten weer aan het werk, graag zelfs, maar om kennis die ze opgedaan hebben in het algemeen belang persoonlijk te gelde maken, dat riekt naar belangenverstrengeling.
De Vries voegt zich namelijk moeiteloos in het rijtje ex-ministers dat overstapte naar het bedrijfsleven (zie kader). En vaak ook nog naar een branche waar ze als bestuurder direct mee te maken hadden.
Zoals gezegd is Defensie, omdat het zulke grote en gevoelige contracten afsluit, nog het strengst met de twee-jaren-eis. Maar die speciale regel – waar De Vries overigens door NRC Handelsblad op gewezen moest worden – zegt nog niets over de omgang met vertrouwelijke informatie, die De Vries aan Plein 4 ongetwijfeld onder ogen heeft gekregen.
(…)
Want al is de CDA-spindoctor strafbaar als hij uit de school klapt over staatsgeheimen, er is een groot grijs gebied waar hij zijn collega’s uitgebreid over kan tippen – desnoods bij de koffieautomaat.
Sowieso is Nederland geen transparant lobbyland. Anders dan bijvoorbeeld Brussel heeft de Tweede Kamer geen verplicht lobbyregister. Ook zijn er, anders dan in de VS of Groot-Brittannië, geen expliciete regels over de omgang met vertrouwelijke informatie door oud-ministers, die de grootste (bedrijfs-)geheimen door hun handen zagen gaan.
Een lobbygoeroe als Rinus van Schendelen vertrouwt erop dat de schijnwerpers van de media dubieuze deals wel weten te voorkomen, ook zonder extra gedragscodes.
Maar die hadden er toch kunnen zijn. Want er was een moment waarop de Tweede Kamer de regels strenger wilde maken. Dat zit zo.
In september vorig jaarwerd oud-minister van Financiën Wouter Bos partner bij adviesbureau KPMG. Bos is daar de baas van de tak die over de zorg gaat, maar de PvdA’er adviseert ook… de financiële sector.
Ook toen was er ophef. Tegenover de Volkskrant stelde Bos dat ze dat dilemma ‘zorgvuldig gecheckt’ hadden met het ministerie.
Onvoldoende, vond CDA-Kamerlid Ger Koopmans. ‘Dat is me te gemakkelijk: Wouter Bos houdt toezicht op Wouter Bos.’
(…)
Dus diende de christen-democraat in december een motie in om de gedragsregels voor oud-bewindslieden aan te passen, om misbruik van (vertrouwelijke) informatie en de schijn daarvan te voorkomen.
Het was een overtuigend verhaal – de motie werd breed gesteund.
En toen bleef het stil. Het zou tot eind april duren voordat minister Piet Hein Donner namens het kabinet met een antwoord kwam: nieuwe regels zijn niet nodig, want oud-bewindslieden mogen staats- of ambtsgeheimen toch al niet verklappen.
Voor het overige, vervolgde Donner, is het ‘gewenst’ dat een oud-minister niet de schijn wekt dat hij onzuiver handelt. Gewenst dus, maar nul verplichtingen.
Nu was het de beurt aan de Tweede Kamer om stil te blijven. Hé, wat was er gebeurd? Het is niet hard te maken, maar het zou best wel eens te maken kunnen hebben met twee andere opmerkelijke transfers in de tussentijd. Die van Jan Peter Balkenende naar Ernst & Young en vooral: Camiel Eurlings naar KLM. Partijgenoten van Koopmans en Donner…
En zo stierf de motie een stille dood. GroenLinks kondigde monter aan met een eigen initiatief naar Brits voorbeeld te komen, maar dat is nog onzeker. Ineke van Gent: ‘De overstap van De Vries heeft onze fractie wel weer aan het denken gezet. Het gaat erom dat je alle schijn van belangenverstrengeling vermijdt. Hoe je het wendt of keert, dit is niet goed voor het aanzien van de politiek.’
Tot die tijd moeten we De Vries maar op zijn blauwe ogen geloven, die twitterde dat hij zich uiteraard aan de regels zou houden. Om er vrolijk spinnend aan toe te voegen: ’En bovendien, hoezo zou ik Defensie moeten overtuigen van belang JSF, dat zijn ze namelijk al.’
Kijk, dit vind ik nou mooi. Terwijl voor het overige een gure, rechtse wind door het land waait, gaan we in de vrijzinnige oases Amsterdam en Utrecht gewoon door met zinnig beleid. Het college in Utrecht (GroenLinks-PvdA-D66) bereidt een experiment voor met legale wietteelt. Daarbij wordt het mogelijk gemaakt om in een besloten club, op een gereguleerde en gecontroleerde manier, wiet te telen. Voordelen: je beschermt de volksgezondheid door voorlichting en het naar beneden brengen van het thc-gehalte, en je haalt de teelt uit de criminaliteit. Voor probleemgebruikers (want die zijn er) is de gemeente ook bezig met het ontwikkelen van beleid. Sanity.
Volgende week donderdag is er trouwens een debatavond in Trianon, georganiseerd door de gemeenteraadsfracties van PvdA en D66, over de toekomst van het coffeeshopbeleid. De partijen willen een ‘open discussie’ voeren over lokale experimenten met het reguleren van de achterdeur.
En voor de potentiële kwekers: bij de Movie Max op de Nachtegaalstraat ligt al tijden een koop-dvd te verstoffen over ‘Hoe teel ik wiet’. Kun je voor een klein prijsje denk ik wel meenemen.
De gemeente Utrecht gaat wietgebruikers de mogelijkheid geven om binnen gesloten clubs legaal cannabis te kweken. Dat maakte de gemeente donderdag bekend. Omdat de plannen voor het experiment nog in een vroeg stadium verkeren, is over de concrete uitwerking nog weinig bekend, aldus een woordvoerster.
De gemeente wil volwassen recreatieve gebruikers de mogelijkheid bieden om in kleinschalige verenigingen op een gereguleerde en gecontroleerde manier wiet te telen. Het belangrijkste doel daarvan is volgens de voorlichtster het beschermen van de volksgezondheid, door gebruikers invloed te geven op de kwaliteit van de cannabis. Ander bijkomend voordeel in de ogen van de gemeente is dat de hennepkweek daarmee ook uit de illegaliteit wordt gehaald.
(…)
Er zullen zo’n honderd tot honderdvijftig gebruikers bij het experiment worden betrokken, zo verwacht de gemeente. De bedoeling is dat het experiment nog deze collegeperiode van start gaat.
Wethouder Volksgezondheid Victor Everhardt: ‘De gemeente wil ruimte voor deze experimenten met het oog op het verminderen van de schade van cannabisgebruik voor de gezondheid. Ook hopen wij hiermee de criminaliteit en overlast rond cannabis te beheersen.’
(…)
Het college wil ook het beleid veranderen met betrekking tot risicogroepen voor cannabisgebruik, bijvoorbeeld mensen die in behandeling zijn voor schizofrenie. Het doel van dit experiment is het excessief cannabisgebruik om te buigen naar gecontroleerd gebruik, aldus de gemeente. ‘Dit heeft plaats onder medisch toezicht of onder toezicht van een instelling voor geestelijke gezondheidszorg. Het cannabisgebruik onder medisch toezicht maakt onderdeel uit van het behandelplan voor deze groep.’
Wat schitterend dat kritiek op de Eerste Kamer nou eindelijk eens een beetje op gang komt. Want als er één instituut in Nederland is dat wel het summum is van de door CDA, VVD, PvdA en D66 gedomineerde regenteske, bestuurlijke netwerkcultuur, dan is het wel de Eerste Kamer.
Na de vorige golf van kritiek op het lobbycircus in de Senaat, eerder door ons hier besproken, hebben diverse Eerste-Kamerleden de media gezocht met het argument dat de Eerste Kamer ‘bedoeld’ is voor mensen met een bijbaantje. Het is immers een part-timefunctie, en de chambre de réflection is bij uitstek voor mensen met veel ’bestuurlijke ervaring’. En je wilt mensen die veel gedaan hebben voor de maatschappij niet uitsluiten, toch?
Stop, wacht, denk na. Een regentesker argument is eigenlijk niet denkbaar. Het betekent dat je in Nederland blijkbaar moet behoren tot een old boys network vóórdat je redelijkerwijs in aanmerking komt voor zittingname in een democratische volksvertegenwoordiging.
Dat is in de praktijk ook zo: kijk maar naar de epische lijst van commissariaten, bijbaantjes en nevenfuncties van de netwerkkoning CDA-lijsttrekker Elco Brinkman, of de ook niet magere cv’s dienaangaande van VVD-lijsttrekker Loek Hermans, PvdA-lijsttrekster Marleen Barth en D66-lijsttrekker Roger van Boxtel. En dan hebben we het nog niet eens over de rest van de lijsten. Stuk voor stuk mensen die de lange mars door de publieke, private en semi-publieke instituties in Nederland wel gemaakt hebben. En zij, met duizend verschillende petten, gaan zo dadelijk in de Eerste Kamer medebeslissen over wetgeving die al hun werkgevers aangaat.
Geen wonder dat er in de Tweede Kamer nu een beweging op gang is, en al wetgeving aangenomen is, om het aantal bijbaantjes van senatoren te beperken tot vijf. Deze wetgeving wordt, jawel, al een jaar getraineerd door de Eerste Kamer. Het bedrijfsleven heeft, ook niet zo verwonderlijk, opgeroepen tegen het wetsvoorstel te stemmen. Uit een analyse van de SP blijkt nu dan ook hoeveel bijbaantjes Eerste-Kamerleden eigenlijk hebben. En dat is niet weinig.
Van de zittende leden van de Eerste Kamer heeft 8 procent vijf of meer zware commissariaten of bestuursfuncties. De Tweede Kamer nam in 2009 een voorstel aan om het aantal zware bijbanen in de senaat te beperken tot vijf.
Het gemiddelde aantal bijbanen per senator is zeven. Koplopers in het verzamelen van nevenfuncties zijn senatoren van het CDA, de VVD en de PvdA. De bijbanen variëren van kerkbestuurder tot toezichthouder bij een groot bedrijf.
Dit blijkt uit een analyse van de Socialistische Partij. Het SP-Tweede Kamerlid Ewout Irrgang diende in december 2009 een voorstel tot wetswijziging in om het aantal bijbanen te beperken. Irrgang vreest kwaliteitsverlies als veel toezichthoudende functies en commissariaten naar een kleine groep mensen gaan.
(…)
Het voorstel van Irrgang werd door een meerderheid in de Tweede Kamer aangenomen, maar wacht al ruim een jaar op behandeling in de Eerste Kamer. ‘Ik kan concluderen dat senatoren de boel traineren’, zegt Irrgang. Uit zijn analyse blijkt dat vier Eerste Kamerleden (VVD, twee maal CDA, PvdA) boven zijn norm uitkomen en twee (CDA, D66) het maximum hebben bereikt.
Irrgang heeft ook Elco Brinkman de loep genomen. Die is weliswaar lijsttrekker voor het CDA, maar nog geen lid van de senaat. Hij heeft negen functies, waarvan er vijf onder de code van Irrgang vallen.
(…)
Vorig jaar riep het bedrijfsleven de senatoren op, tegen het voorstel van Irrgang te stemmen. Het vreest ‘een schaarste’ aan commissarissen. Pikant is de handtekening van VVD-senator en lijsttrekker Loek Hermans onder de brief in zijn rol als voorzitter van MKB-Nederland. Hij heeft achttien bijbaantjes, waaronder enkele zware commissariaten.
(…)
Het beperken van bijbanen doorbreekt volgens Irrgang de concentratie van macht bij een kleine groep mensen, het zogeheten old boys network. ‘De cultuur van ons-kent-ons komt de kwaliteit van het toezicht niet ten goede. Kijk naar de financiële instellingen: bij de crisis is gebleken dat het toezicht onvoldoende is uitgeoefend. Kijk ook naar de zorginstellingen die bijna failliet gingen, zoals Meavita, waar Hermans toezichthouder was, en Philadelphia, waar Brinkman actief was’, zegt hij. Voor zijn analyse maakte hij gebruik van de informatie op de site van de Eerste Kamer en het handelsregister van de Kamer van Koophandel.
De wetswijziging van Irrgang is gebaseerd op de zogeheten Code Frijns: de gedragsregel die voorschrijft dat commissarissen en toezichthouders nog maar vijf soortgelijke functies mogen bekleden. Die code geldt alleen voor beursgenoteerde bedrijven. Irrgang gaat verder. Hij wil zijn voorstel ook toepassen op niet-genoteerde stichtingen en instellingen. Morris Tabaksblat, de bedenker van ethische normen in het bedrijfsleven, zei vorig jaar in het tv-programma EenVandaag dat een teveel aan nevenfuncties slecht is voor het toezicht. ‘Als je die lijst doorspit, dan denk ik: hoe krijg je dit allemaal voor elkaar in een normale werkweek, of zelfs in een extra werkweek?’
(…)
Uit de analyse blijkt Loek Hermans de meeste (achttien) bijbanen te hebben. Behalve commissaris is hij adviseur bij twee accountants. Senator en hoogleraar Karel Leunissen (CDA) en Eerste Kamervoorzitter René van der Linden (CDA) zijn runners up met zeventien nevenfuncties. Daar zijn geen zware bestuursposten bij.
(…)
Het lidmaatschap van de Eerste Kamer is geen voltijdbaan. Senatoren krijgen een vergoeding van een kleine 2.000 euro per maand, en een eindejaarsuitkering. De senaat vergadert een dag per week, op dinsdag. Het hebben van nevenfuncties is nog niet gereglementeerd. Senatoren stellen dat zij daarmee midden in de maatschappij staan en zo expertise uit de praktijk kunnen inbrengen.
Heel lang geleden, toen Pasen en Pinksteren nog op één dag vielen, pleitte de antirevolutionaire politiek leider Abraham Kuyper voor het omvormen van de Eerste Kamer naar een “belangenkamer” (zie: A. Kuyper, Handenarbeid, 1889). In plaats van vertegenwoordigers van, toen nog, een territoriaal district, zouden in deze belangenkamer afgevaardigden moeten zitten van belangrijke groepen en entiteiten in de samenleving: de kerk, de universiteit, de vakbond, de werkgevers, enzovoort. Een dergelijke corporatistische vertegenwoordiging zou volgens Kuyper een betere afspiegeling van de samenleving zijn dan één die gebaseerd was op het algemeen kiesrecht.
Kuyper heeft zijn plannen er nooit door gekregen. Maar anno 2011 lijkt het erop dat zijn ideeën meer dan ooit bewaarheid zijn. Check dit artikel in Trouw, over het “lobbycircus” in de Eerste Kamer. Volgens D66-kandidaat Ernst Bakker ‘dreigen’ Eerste Kamerleden ‘veredelde belangenbehartigers’ te worden. Het Kamerlidmaatschap wordt in toenemende mate gecombineerd met hoge nevenfuncties in het bedrijfsleven, in de semi-overheid, of bij ngo’s.
Maar het CDA spant wel de kroon, want hun lijstaanvoerder is *roffel* Elco Brinkman. Lobbykoning nummer één in Nederland, jarenlang bovenaan in Volkskrant-lijstjes van meest invloedrijke Nederlanders. Een grotere netwerker bestaat niet. De lijst aan nevenfuncties, commissariaten en adviesfuncties die deze man heeft bekleed zou deze halve blog vullen.
En weet u wat nou het aardige is? Dat diezelfde Eerste Kamer als waar deze belangenbehartigers zo dadelijk in komen, thans wetgeving traineert waarmee het aantal nevenfuncties voor bestuurders drastisch ingeperkt wordt. Deze wetgeving is al anderhalf jaar geleden door de Tweede Kamer aangenomen, maar de Eerste Kamer weigert het in stemming te brengen. Dat is namelijk zo’n beetje het enige machtsmiddel dat de Eerste Kamer heeft.
Ach ja, Nederland. Misschien is het wel aardig om deze informatie in uw achterhoofd te houden, wanneer u zo dadelijk gaat stemmen voor de Provinciale Staten.
Eerste Kamerleden dreigen veredelde belangenbehartigers te worden. De Kamer dreigt ‘één groot lobbycircuit te worden’, zegt afzwaaiend burgemeester van Hilversum Ernst Bakker (D66) woensdag in het Nederlands Dagblad. “Ik zou bijna zeggen: lobbycircus.”
Bakker heeft er kritiek op dat mensen hun Kamerlidmaatschap combineren met hoge functies in het bedrijfsleven, soms zelf bij lobbygroepen zoals Bouwend Nederland. Dan ontstaat volgens hem de indruk dat er mensen in de Kamer zitten die ook andere belangen dienen.
De wetgeving waarmee het aantal nevenfuncties voor bestuurders drastisch ingeperkt moet worden, wordt door de Eerste Kamer op de lange baan geschoven. Dat stelt een meerderheid van SP, PvdA, PVV en GroenLinks in EenVandaag.
De partijen verwijten de Eerste Kamer wetgeving te traineren door een omstreden wetsvoorstel over de inperking van het aantal nevenfuncties te weigeren in stemming te brengen. Het wetsvoorstel –goedgekeurd door de Tweede Kamer- wacht inmiddels anderhalf jaar op stemming. Hero Brinkman in EenVandaag: “Het is het enige machtsmiddel dat de Eerste Kamer heeft, namelijk traineren, niets is erger dan de wil van volk niet uitvoeren en dat is wat deze Eerste Kamer doet. Er is een complete cultuur van belangenverstrengeling in de Eerste Kamer.” Die belangenverstrengeling door de vele nevenfuncties van Eerste Kamerleden is volgens de kamermeerderheid de reden voor de vertraging.
Thank God for WikiLeaks. De door NRC en RTL gekaapte cables bevatten weliswaar geen wereldschokkende informatie, maar zoals inmiddels gebruikelijk wel genoeg om een aardige blik achter de schermen van het politiek bedrijf te krijgen.
Wat mij betreft mag wat nu naar buiten komt over de handelwijze van actoren in vorige regeringen meewegen in de besluitvorming over een nieuwe missie naar Afghanistan. Zoals bijvoorbeeld het dankzij WikiLeaks nu bekende gegeven dat de veiligheidssituatie in Uruzgan in 2006 veel ernstiger was dan het Nederlandse publiek is voorgehouden. En de Amerikaanse bewering – vandaag door minister Rosenthal weliswaar ontkend, dus het is hun woord tegen het zijne – dat een topambtenaar van Buitenlandse Zaken een buitenlandse regering heeft gevraagd om druk uit te oefenen op een minister in het kabinet waar hij onder dient. Ook al vertolkt de partij van die minister, de PvdA, al jarenlang de mening van het overgrote deel van de Nederlandse bevolking in de kwestie terzake.
Ik zou weleens willen weten: hoe is de situatie in de nieuwe locatie, Kunduz, nú echt? Welke shady back deals vinden er op dit moment plaats rondom de huidige besluitvorming over een nieuwe Afghanistan-missie? Het is dankzij WikiLeaks dat we de gerechtvaardigde impressie krijgen dat er bij zaken als deze, vanuit een optiek van “nationaal belang”, door zekere actoren altijd gemarchandeerd wordt met enerzijds de mening van het publiek, en anderzijds die van een groot deel van hun politieke representanten, zelfs als die in de regering zitten. Ik hoop dat D66, GroenLinks en de ChristenUnie dat meenemen in hun overweging.
Wie de Groene Amsterdammervan deze week leest, kan – als hun reportages kloppen – bijna niet anders dan tot de conclusie komen dat Nederland ook nu weer naar een desolaat oorlogsgebied gestuurd wordt, waar nauwelijks aan enige zinnige hulp of opbouw gedaan kan worden. Als er echt iets gedaan kan worden ben ik voor, maar als het weer alleen om onze trans-Atlantische standing gaat – net als, blijkbaar, jaren geleden – dan zeg ik: laat maar.
- Update: Nieuwe cable over bezoek Balkenende aan Obama. Waarin o.m. staat dat Verhagen bang was dat opname van Guantánamo-gevangenen in Nederland de populariteit van Wilders zou doen vergroten; dat Nederland harder roept dan handelt over klimaatverandering; en dat Beatrix waarschijnlijk binnen een jaar zou aftreden.
- Update: Absurd eigenlijk hoe veel die kabinetsleden de Amerikanen vertellen. Van Middelkoop noemt de besluitvorming in het kabinet tegen de ambassadeur ”frustrerend”. Classy.
- Update: Belangrijkste nieuws is ongetwijfeld Beatrix die een voorstander blijkt van de Afghanistan-missie (net als het merendeel van de Nederlandse elite, de ‘senior body politic’). Edit: De Volkskrant houdt er een andere interpretatie van de term “finding a way forward” op na.
Verder schijnt Wouter Bos nogal alleen te hebben gestaan in het kabinet én de PvdA-Kamerfractie met zijn verzet. Amerikanen hadden ook enorm de pik op Bos en de PvdA.
Opmerkelijk vind ik (maar daar heb ik verder nog niemand over gehoord) dat Bos wel in vertrouwen tegen de Amerikaanse ambassadeur heeft gezegd dat Nederland na 2010 nog wel in Afghanistan zal blijven, alleen niet in Uruzgan.
Ook aardig is dat de relatie tussen Verhagen en Koenders omschreven wordt als “gespannen, maar niet vijandig”. Van Middelkoop wordt beschreven als ‘het derde wiel aan de wagen’.
Authentieke cables te bekijken hier: codeberichten 1150 (15 juni 2000), 114457 (5 juli 2007), 222211 (25 augustus 2009) en 241007 (21 december 2009)
Codebericht 241007 (21 december 2009), over kabinetsberaad:
1. (S) SUMMARY: Dutch cabinet deliberations on Afghanistan are stalled going into the holiday break, with no clear indication when the impasse will be broken. Dutch post-2010 commitments to Afghanistan are being held hostage to the Labor Party´s (PvdA) uncompromising stance. Ambassador´s engagement with key leaders reveals few new assessments: Dutch will likely stay in Afghanistan focusing on training, enablers and development – outside of Uruzgan. END SUMMARY
4. (S) PvdA – Bos has completely shunned the diplomatic corps, relegating Afghanistan discussions to Koenders who has categorically said the Dutch will not be in Uruzgan after 2010 except for development efforts. The Australian Ambassador met with PvdA Foreign Affairs spokesperson Martijn van Dam who was even more unyielding on the Uruzgan departure. He stated that if Dutch security was needed in Uruzgan for development efforts after 2010, then the Dutch would simply stop those efforts as well. The PvdA defense spokesperson opined that it would not be of any benefit for U.S. leaders to engage either Bos or van Dam as they were not “open-minded” on Afghanistan. The PvdA is a party in disarray; their December 12 party congress was very mixed. Although there was no formal party statement made on Afghanistan, Labor´s position remained clear – it was standing firm on withdrawal of all troops from Uruzgan in 2010. Bos has stated he wants a Cabinet decision around January 8, before the Davids Commission issues it report about the political support the Dutch Government gave the U.S. decision to attack Iraq in 2003. Press commentary after the party congress heavily criticized Labor for failing to recognize: (1) any positive developments in Uruzgan over the past two years; (2) the importance for the Dutch to support the new NATO strategy and mission; and (3) the lives lost Qthe new NATO strategy and mission; and (3) the lives lost needlessly and effort wasted if the Dutch withdrew from Uruzgan
Codebericht 222211 (25 augustus 2009), o.m. over Beatrix:
1. (C) This cable continues reporting on post´s efforts to get the Dutch to “yes” on a post-2010 deployment in Afghanistan (reftels).
2. (S/NF) SUMMARY: Labor Party leader Bos told the Ambassador in confidence (STRICTLY PROTECT) the Dutch will likely stay in Afghanistan post-2010 but not in Uruzgan. The cabinet will probably not take that decision until the end of the year. Post recommends next steps in our engagement (para 7). END SUMMARY.
(…)
4. (S/NF) Bos then said the Government, with Labor Party support, will be able to stay in Afghanistan after its current mandate expires, but not in Uruzgan. The Ambassador pressed Bos that it was more logical for the Dutch to remain in Uruzgan where they had developed important contacts with local tribes and leaders as well as funded numerous projects. Bos admitted this was true, but did not know if staying in Uruzgan would fly with his party.
6. (S/NF) COMMENT: Queen Beatrix commented to the Ambassador during her credentialing ceremony on August 19 that finding a way forward on Afghanistan “would be difficult,” but must be done. It appears the senior leadership of the body politic agrees. We had heard from other Cabinet members, including Foreign Minister Verhagen, that Bos and the Labor Party would likely agree to extending the Dutch mission in Afghanistan past 2010. Bos´s statement, however, was the first time any senior Labor Party leader had made that clear. Although appearing to draw a line in the sand about leaving Uruzgan, Qappearing to draw a line in the sand about leaving Uruzgan, Bos did not seem categorical about that issue. In our engagement, we need to continue to stress the Alliance need for the Dutch to remain in Afghanistan and in Uruzgan, in particular; the progress the Dutch have made in Uruzgan and the need to build upon their stability and development efforts there; the increased U.S. contribution in military and civilian personnel and resources in Afghanistan; and the enhanced contributions of NATO and other partners. A word of caution – the Dutch are concerned Jan Mohammed, the former governor and local warlord, might be re-appointed governor of Uruzgan if Pres. Karzai is re-elected. If that were to happen, everyone, including our strongest supporters, says the Dutch will not/not return to Uruzgan under any circumstances. END COMMENT.
Codebericht 114457 (5 juli 2007), over relaties binnen het kabinet:
1. (C) Summary: The GONL sent a letter to the Dutch Parliament on June 30 noting it will decide this summer whether to extend its ISAF mission in Afghanistan. The decision will follow an exhaustive review of all options, including staying in the mission´s current capacity, reducing its contribution or moving to another location, or even withdrawing altogether. Cabinet officials have stressed that “all options are on the table,” while public statements by Defense Minister Eimert van Middelkoop in favor of remaining in some capacity may have tipped the hand of the GONL and temporarily unsettled the political process. Dutch officials are cautiously optimistic that the conditions are in place to arrive at a positive extension decision, but stress that sequencing is vital: first the review of options, then consultations with Allies, followed by a decision and subsequent debate with Parliament. End summary.
(…)
19. (S//NOFORN) Working level contacts describe the relationship between Verhagen and Koenders as “contentious but not outright hostile.” Instead of direct confrontation, the two often wage battles through their staffs at the working level, said MFA Security Affairs Chief Robert de Groot. That said, when the two ministers agree, the resulting decision has added weight and is often “ironclad.” Van Middelkoop is described as “the third wheel,” or the “inexperienced junior partner” by working level contacts. While substantively knowledgeable, his inexperience in the government is obvious, and he often defers to Verhagen and Koenders.
1.(C) SUMMARY: THE DUTCH ARE PLEASED THAT THE 6/13-14 EU GAC ENDORSED MORE FREQUENT UPDATES OF THE EU SERBIA VISA BAN LIST. THEY THINK THEY NOW HAVE A POLITICALLY RESPONSIVE TOOL TO PRESSURE MILOSEVIC AND HIS REGIME. THEY STILL SUPPORT CLOSER EU COORDINATION WITH NON-EU STATES ON FINANCIAL SANCTIONS, BUT SEE LITTLE PROSPECT OF AN EU CONSENSUS ON THIS POINT. THEY SUGGEST MORE AD HOC APPROACHES TO THIS PROBLEM AND WELCOME FURTHER BILATERAL CONSULTATION WITH THE U.S. FINALLY, THE DUTCH SAY THAT THE UK AND THE NETHERLANDS ARE “BRAINSTORMING” ON HOW TO MANAGE ANTICIPATED AUGUST CALLS TO DROP OUTRIGHT THE EU SERBIA FLIGHT BAN. END SUMMARY.
Check dit dan. Ont-zet-tend stom van de Jonge Socialisten. “Afrekenen”, alsof het het criminele circuit betreft. Niet dat ik het niet eens ben met het doel om dit kabinet geen meerderheid in de Eerste Kamer te bezorgen. Maar fijn dat de jongerenorganisatie van de PvdA daarvoor het politieke discours ook in Nederland probeert te vervuilen.
Er is nu natuurlijk helemaal niemand die denkt: “Goh, net nadat in de V.S. een maniak een politicus heeft omgelegd roepen de Jonge Socialisten de linkse Nederlanders min of meer op om ook een politicus om te leggen. Je zou haast zeggen: de kogel komt van links“. Welnee. Is puur toeval, begrijpt iedereen. Bovendien, Nederland is de V.S. niet. In Nederland zijn sowieso nooit mensen vermoord vanwege hun standpunten, dus dan hoef je als politieke vereniging niet na te denken over welke slogan je gaat gebruiken. Wij zijn trouwens de beroerdste niet en doen vast wat suggesties voor passend propagandamateriaal. Wat dacht u van: het hoofd van een VVD/PVV-politicus met daarover een dradenkruis? De kaart van Nederland met kleine bullseyes op plekken waar rechtse politici in de gemeenteraad zitten? Een viral computerspelletje waarin je “beslist onschuldige” biologische taarten op rechtse politici kunt gooien? Aardig niet? Geheel in lijn met de *kuch* ludieke slogan.
Bas Heijne komt vandaag met een vernietigend stuk over Job Cohen in het NRC, onder de titel “Waarom Job Cohen een andere baan moet zoeken“. Hij stelt zich in de column de vraag: hoe kan het dat de oppositie geen enkel daadkrachtig weerwoord weet te formuleren, terwijl “die onheldere gedoogpartij allerhande schandalen en schandaaltjes bijna achteloos pareert” en “de regeringscoalitie moeiteloos wegkomt met assertieve kromspraak”. “Wanneer dat het geval is”, aldus Heijne, “ weet je dat je met een verdomd zwakke oppositie te maken hebt”.
En wie heeft daaraan de schuld? Inderdaad, Job Cohen. Ik ben het volmondig met hem eens. Heijne zet hier alle zwakke punten van de PvdA en vooral van Cohen, die mij als tegenstander van het huidige kabinet (en velen met mij) al maandenlang storen, in één stuk op een rijtje. De kern van het falen van Cohen is volgens Heijne:
Maar sinds Cohen terugkeerde in de landelijke politiek is zijn toon defensief geworden. Er is veel commentaar geweest op zijn aarzelende optreden in de aanloop naar de verkiezingen, maar weinig op de sleetsheid van zijn argumenten tegen Wilders: het is weinig effectief om iemand ervan te beschuldigen dat hij mensen uitsluit, wanneer alle PVV-stemmers zichzelf buitengesloten voelen. Wilders kan binnen de PvdA kennelijk alleen gezien worden als een bedreiging, niet als een uitdaging. Van een stug volgehouden waardigheid in een sfeer van verbale agressie veranderde Cohens toon ineens naar een van beklemd slachtofferschap – van Gandhi naar Calimero.
Nog een aantal goede observaties:
Dat blijkt nu fataal – de weerbarstigheid van voorheen maakt ineens een onwereldse indruk. De lijn die zijn partij volgt lijkt dat beeld alleen maar te bevestigen: men valt terug in rode reflexen, er wordt krampachtig geprobeerd het antieke VARA-gevoel te reanimeren, het moet eerlijker.
…
Wat al die goedbedoelende publicisten kennelijk niet inzien is dat hun verdediging van Cohen een kiss of death is – een oppositieleider moet geen hulp van columnisten nodig hebben. Nog erger zijn de sussende stemmen die zeggen dat Cohen zich tot nu weinig krachtdadig heeft opgesteld, maar dat het nog te vroeg is om te oordelen – Bolkestein werkte zich immers ook struikelend door zijn eerste Algemene Beschouwingen. Dat is wensdenken.
En dan de knock-out blow:
Alles wijst erop dat het de grootste oppositiepartij van ons land aan denkkracht ontbreekt. Wanneer in een land minderheden onder vuur liggen, dan moeten die minderheden weerbaar en assertief worden; wanneer het sociaal-democratisch erfgoed bestookt wordt, moet je niet vluchten in onwerkelijke nostalgie en slachtofferdenken. Dat is de verkeerde afslag die Cohen en zijn partij hebben genomen – en daarom gaan ze de komende verkiezingen verliezen. Dat is niet de schuld van Geert Wilders, dat is niet de schuld van de gure wind die in Nederland waait, dat is te wijten aan een denkfout: de ijdele overtuiging dat wanneer je vindt dat je gelijk hebt, je het vanzelf ook wel zult krijgen.
Bij de Volkskrant is het duidelijk nog niet helemaal aangekomen dat de verdediging van Cohen door “goedbedoelende publicisten” een “kiss of death” is. In een één-tweetje met de redacteur mag Cohen daarin vandaag uitleggen waarom de nieuwe missie naar Afghanistan in huidige vorm zo’n belabberd idee is. Dit is in mijn ogen gelijk een goed voorbeeld van het falen van Cohen en het visieloze oppositievoeren van de PvdA. Cohen is namelijk wel voor een politiemissie, want “politie is prima, helpen de rechtstaat van de grond te krijgen, scholen bouwen. Allemaal goed, die dingen bieden zelfs een betere kans op ontwikkeling.” Dat er naast het opleidingspersoneel van politie ook 450 ondersteunende militairen meegaan ziet Cohen echter niet zitten. Een vreemd standpunt, want als je een opleidingsmissie gaat doen in oorlogsgebied is het natuurlijk gekkenwerk om dat te doen zonder ondersteuning. En dat Nederlandse troepen na Srebrenica niet meer afhankelijk willen zijn van buitenlandse militairen is in mijn ogen logisch.
En eigenlijk is Cohen het daar ook wel mee eens. Maarja, de PvdA heeft na jarenlang door het CDA onder de voet te zijn gelopen in de coalitie, in een soort wanhoopsdaad het kabinet laten vallen over Afghanistan. Dat dit een misplaatst vertoon van “daadkracht” was en niet een afgewogen beslissing over de rol van Nederland in Afghanistan staat vast. Vervolgens verloor de PvdA de verkiezingen. “Maar wij hebben toch het gelijk aan onze kant? Hoe kunnen we dan verliezen?” En hoewel de voorgestelde politiemissie eigenlijk hoort bij de rol van Nederland in de NAVO, namelijk die van een rijk, middelgroot land, en een goede manier is om onze internationale “leverage” te behouden, is Cohen er tegen. Nouja, eigenlijk is hij er voor, maar dan wel zonder die militairen. Want “dat was niet de afspraak”.
Ik geef toe dat over het nut van de grootschalige ”opbouwmissies” in Afghanistan te twijfelen valt (iets wat Cohen dus blijkbaar niet doet). Maar het trainen van politiepersoneel kan weinig anders dan een positieve uitwerking op het land hebben. En in dit geval is het zo dat als Cohen A zegt hij ook B moet zeggen. Zijn tegenstem is dan ook puur politiek gemotiveerd en niet gebaseerd op een duidelijke afweging. Vasthouden aan een mislukte politieke beslissing, typisch een voorbeeld van gebrek aan visie en daadkracht bij de PvdA. Dit alles nog eens mooi samengevat in de epic fail aan het eind van het interview met Cohen:
VK: Het ziet ernaar uit dat Rutte met dit besluit precies op de wensen van D66 en GroenLinks heeft gemikt. Als zij ja zeggen blijft u alleen achter.
Cohen: Dat heeft Rutte slim gedaan, ja. Maar wij hebben onze eigen lijn.
Free Pussy Riot
Peaches, the twenty-first century torchbearer of feminist punk, just released a video and track in support of Pussy Riot, the Russian female anarc...
EHRM handhaaft SGP-uitspraak Hoge Raad
Dat ging nog best snel: het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) heeft zich uitgesproken over de vrouwen uitsluitende praktijk van de S...
Ik zou weleens willen weten: hoe is de situatie in de nieuwe locatie, Kunduz, nú echt? Welke shady back deals vinden er op dit moment plaats rondom de huidige besluitvorming over een nieuwe Afghanistan-missie? Het is dankzij WikiLeaks dat we de gerechtvaardigde impressie krijgen dat er bij zaken als deze, vanuit een optiek van “nationaal belang”, door zekere actoren altijd gemarchandeerd wordt met enerzijds de mening van het publiek, en anderzijds die van een groot deel van hun politieke representanten, zelfs als die in de regering zitten. Ik hoop dat D66, GroenLinks en de ChristenUnie dat meenemen in hun overweging. 
