Het belang van sport in de samenleving wordt sterk overgewaardeerd. Dat komt niet alleen tot uiting in de sociale dwang om aan sport te doen vanuit “healthism” (het beoordelen van het geheel aan menselijke gedragingen vanuit gezondheidsperspectief); het goedpraten en financieren van hooliganisme, en het voortdurend bijstaan door gemeentes van bijna failliete voetbalclubs vanwege het zogenaamde “maatschappelijk belang”; maar eerst en vooral in het organiseren van miljarden verslindende, maatschappelijk ontwrichtende megalomane sportfeestjes zoals de Olympische Spelen en het WK voetbal. Sport is goed, dat is een axioma, en daar moet alles voor wijken.
Zo is de stad Londen in aanloop naar de Olympische Spelen dit jaar veranderd in een militaire zone: waar hordes zoemende drones de stad bespieden, en veiligheidscamera’s iedereen in de gaten houden; waar burgerrechten sterk zijn ingeperkt en het recht op demonstratie opgeschort wordt; waar meer militairen (13.500) op de been zijn dan in Afghanistan, en sinds de Tweede Wereldoorlog; waar een vliegdekschip in de Thames afgemeerd ligt en antiraketsystemen de lucht afscannen; waar private security bedrijven in de straten zullen patrouilleren, en biometrische ID-kaarten ingevoerd worden, en gezichtsherkenning, en waar een 80 miljoen pond kostend elektrisch hek van 500,000 volt het “Olympisch gebied” van de rest van de samenleving zal scheiden.
Leuk hè, de Olympische Spelen?
In Nederland willen we om een of andere reden ook een Olympische Spelen. Althans, de politiek. En dat willen ze zelfs zo graag, dat de ambtelijke top van een ministerie en een minister de werkelijke kosten van het evenement wilden verzwijgen voor de Tweede Kamer. Omdat dit afbreuk zou doen aan het draagvlak; het risico bestond dat ‘de Olympische ambitie’ zou worden ‘afgeschoten’. Goh, zou het? De kosten worden voorzichtig ingeschat op 8 miljard; daar kun je heel wat PGB’s, natuurgebieden, sociale werkplaatsen, en openbaar vervoer mee in stand houden. Zonder dat je je land paramilitariseert, en, evenals bij het WK, het primaat van de wetgever overdraagt aan een dubieuze oligarchische organisatie zoals het IOC.
Nee, laten we dit idee snel vergeten, en er nooit meer op terugkomen. Zo belangrijk is sport nou ook weer niet.
Niet alleen lagere ambtenaren, maar ook de hoogste ambtenaar op het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) wilde niet dat de kosten voor het mogelijk binnenhalen van de Olympische Spelen 2028 in een brief aan de Tweede Kamer zouden belanden. Dat blijkt uit een document waar RTL Nieuws vandaag de hand op wist te leggen.
De VWS-ambtenaren wilden de hoogte van het bedrag, 8 miljard euro, niet opnemen in het schrijven omdat dat slecht zou zijn voor het politieke draagvlak. De secretaris-generaal van het ministerie adviseerde om in de brief, die in 2011 werd gestuurd, geen bedragen op te nemen wegens ‘het risico dat de Olympische ambitie wordt afgeschoten’. Lagere ambtenaren zouden eerder al zoiets hebben aangeraden, berichtte RTL maandag.
(…)
In 2016 moet een keuze worden gemaakt over de Nederlandse kandidatuur voor de Spelen.
Redelijke mensen, vreest met grote vreze: het lang aangekondigde drugsdebat in de Tweede Kamer is aan de gang. Hét moment waarop alle leugenachtige rechtse politici hun op angst en onwaarheden gestoelde praatjes kunnen debiteren in hun queeste Nederland tot een land te maken waar één drug getolereerd is (de meest schadelijke van alle): alcohol, en de rest vanuit een vaag, ongemotiveerd en subjectief gevoel van burgermansonveiligheid VERBOTEN wordt.
Er is geen enkel ander beleidsterrein waarop conservatieve politiek zó door de mand valt als het drugsbeleid. Rechtse Kamerleden en hun aanhangers verliezen het vermogen na te denken – hun hersens te gebruiken – als het over dit onderwerp gaat. Hun meest recente wapenfeit, het paddoverbod van 2008, was een ongekend staaltje populistische emotiepolitiek waar geen empirisch feit aan te pas kwam. Hoewel het simpelwegniet waarwas dat de incidenten van destijds aan paddo’s te wijten waren – GGD en rechters hebben dit ontkracht – werden deze aangegrepen om tegen adviesorganen in tot een totaalverbod van een schadeloze en in de natuur voorkomende schimmel te komen. Had dat intelligenter gekund? Ja, natuurlijk, maar daar doen VVD en CDA het niet voor.
Hetzelfde patroon is nu te ontwaren rondom hasj, en uiteindelijk rondom alle “drugs” (behalve alcohol uiteraard): VVD en CDA zijn op weg naar een totaalverbod. Prohibition, drooglegging. Dit tegen alle globale trends in, in de wereld, in Europa en in de Verenigde Staten. Ze doen dit geleidelijk, maar met een duidelijk zichtbaar pad. Begonnen met het paddoverbod, met vervolgens de volstrekt idiote regel dat coffeeshops niet een paar honderd meter bij scholen vandaan mogen staan (leidend tot sluiting van de meerderheid van coffeeshops in Nederland), tot het verbod op zwaardere marihuana, het quatverbod, tot nu het hasjverbod. En tot, uiteindelijk, het is erop wachten: de afkondiging in Nederland door de rechtse partijen van een Totaalverbod op Alle Drugs, behalve die met koolzuur en waar “Heineken” op staat. Ik gok 2013 of 2014.
De feiten: er is inmiddels stapels wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat middelen als marihuana, hasj, xtc en paddo’s veel minder schadelijk zijn voor het individu en de maatschappij dan alcohol. In de V.S. is medicinale marihuana wijd en zijd verkrijgbaar. Aan topuniversiteiten over de hele wereld wordt onderzoek verricht naar de positieve en therapeutische effecten van middelen als lsd, xtc en paddo’s, met positieve resultaten. In Groot-Brittannië roepen voormalige hoofden van MI5, het Openbaar Ministerie, Hogerhuisleden, zorgorganisaties en wetenschappers op tot matiging van het repressiebeleid. Idem dito op wereldschaal, waar mensen als Javier Solana, Kofi Annan, George Schultz, Paul Volcker zich verenigd hebben in hun oproep aan Westerse politici hun antidrugsbeleid te herzien. In Portugal en Tsjechië is drugsbezit al meer dan tien jaar gedecriminaliseerd, met zeer positieve resultaten zowel in termen van dalend drugsgebruik als in aanpak van criminaliteit. De globale War on Drugs, daarentegen, waar VVD en CDA Nederland bij aan willen doen sluiten, kost miljarden, verwoest honderdduizenden mensenlevens, en is contra-effectief.
Dit zijn de FEITEN. Maar rechtse politici, en hun aanhangers, geven niet om feiten. Waar ze om geven is gehoor geven aan de veronderstelde wens van de angstige burger – die wel bier zuipt, de openbare ruimte vernielt en z’n vrouw slaat – tot een “cleane”, naar zijn subjectieve normen conformerende maatschappij. Daarbij schrikken ze er niet voor terug om leugens te gebruiken. Lees bijvoorbeeld dit stuk in De Groene, waaruit blijkt dat Opsteltens elitecorps de Taskforce Georganiseerde Hennepteelt cijfers over de export van cannabis naar het buitenland uit haar duim zuigt om de beeldvorming te manipuleren. Dit volgens het Trimbos Instituut, dat net als het ministerie van Volksgezondheid langzaam haar greep op het drugsbeleid aan het verliezen is. Een zelfde gemankeerde argumentatie vinden we rondom hasj, waarvan beweerd wordt dat criminele organisaties in Afghanistan en Marokko (hoe! eng!) ervan profiteren. Tell you what: in Marokko en Afghanistan rookt iederéén hasj! Dat is daar al eeuwenlang normaler dan alcohol. En dan nog: waar zijn de cijfers? En kan het wel als we het in Nederland telen?
Nederland heeft al veertig jaar een succesvol en pragmatisch drugsbeleid. De Nederlandse cijfers qua drugsgebruik liggen nu nog lager dan in andere landen (wat betreft alcohol liggen die overigens veel hoger!). Waar er een miljoen alcoholisten zijn, gaat de Nederlandse drugsgebruiker over het algemeen verstandig om met zijn middelen, die hij of zij met matiging en na testen gebruikt. Waar een groep over de schreef gaat, wordt ingegrepen met behulp van preventie en voorlichting, in de sfeer van volksgezondheid. Dát is rationeel beleid, en het wordt nu over de hele wereld gekopieerd. Met een thuisteler, en met een kleine coffeeshop, waar een volwassen persoon naar believen een middel van zijn keuze kan genieten (dat minder destructief is dan het overal gepromootte alcohol), is niets mis. Natuurlijk, echte criminaliteit moet worden aangepakt, maar dat doe je door juist de achterdeur te reguleren, en niet door een onhandhaafbaar, peperduur, hypocriet en immoreel totaalverbod. Dat bovendien nooit zal werken, omdat ongecontroleerde, ongereguleerde middelen de markt zullen overspoelen. Desalniettemin is dat waar rechts naartoe gaat. En waarom? God knows. Ik begrijp die mensen niet.
‘The freedom to explore your own consciousness’, dat is waar het om draait. Dit is tegengesteld aan mensen willen vormen en modelleren in een op particularistische, subjectieve normen gebaseerde mal, waar het in ieder geval de religieus-conservatieven van het CDA uiteindelijk om te doen is. Die vrijheid is een recht dat op een ongevaarlijke, onbedreigende manier uitgeoefend kan worden, met verantwoordelijkheid over eigen lichaam, met zorg en informatie, zonder dat daar groteske leugens of ideologisch gekleurd beleid op hoeven te worden losgelaten. Of zonder dat je productie en distributie in handen geeft van de criminaliteit. Het zou voor dit land een zegen zijn als dit kabinet, dat op allerlei terreinen maar vooral op deze, regressieve ideologie laat prevaleren boven op feiten en rede gebaseerde politiek, voortijdig ten val zou komen. Laten we behouden en uitbouwen wat we hebben, in plaats van het voor niets om zeep te helpen.
- Edit: Hier een mooi stuk op DeJaap over het hasjverbod.
- Edit 2: Boris van der Ham (D66) over het drugsbeleid: “Wij waarschuwen voor deze blinde ideologische benadering van drugs, die praktische oplossingen in de weg staat.”
Wijze, harde en terechte woorden van Ronald Plasterk. We hebben een kabinet met partijen die er altijd prat op gaan grootmeesters in de economie te zijn: VVD en CDA. Geen “potverteerders”, zoals “links”. Hun in steen gebeitelde dogma is dat wanneer het economisch slecht gaat, je moet bezuinigen. Klinkt dat contradictoir? Ja, en dat is het ook.
Nederland doet het inmiddels dan ook superslecht qua economische groei. Van de ons omringende landen zijn we de enige die krimpen (met 0,9 procent), de rest groeit. Alleen in Zuid-Europa gaat het nog slechter. De reden? Achterblijvende binnenlandse bestedingen ten gevolge van bezuinigingen, en onzekerheid over de woningmarkt.
Beide oorzaken zijn 1-op-1 terug te voeren op het kabinetsbeleid: bezuinigen en extra bezuinigen, en weigeren serieus werk te maken van hervormingen op de woningmarkt. Bedankt, Rutte c.s.! Nu komt er weer een nieuwe bezuinigingsronde aan, en weer zullen de coalitiepartijen weigeren de hypotheekrenteaftrek aan te pakken. Dit tegen het advies van alle economen, topambtenaren en belanghebbenden in.
Het kabinet-Rutte herhaalt het beleid van Colijn in de jaren dertig. We weten hoe dat is geeïndigd.
p.s. En kan iemand mij vertellen wie dat meisje van de introductie is?
Het zou eens tijd worden dat hier een wet komt die de donaties van individuen en instellingen aan politieke partijen openbaar maakt. In andere beschaafde democratieën bestaat zulke wetgeving meestal al een eeuw, maar in Nederland – kartel- baantjes- en corporatismeparadijs – wordt zoiets anno 2012 gezien als een ‘anti-PVV-wet’. Jawel, inzichtelijk maken hoe particuliere geldstromen naar actoren in een representatieve democratie vloeien is een ‘anti-PVV-wet’, aldus de PVV. Daar hebben de anti-democraten bij GeenStijl ooit nog een van hun meest idiote stukken over geschreven. Hero Brinkman noemt het zelfs een “grof schandaal”.
Nederlandse kiezers hebben er recht op te weten door wie politieke partijen, die hen proberen te overtuigen op hen te stemmen en die macht uitoefenen, gefinancieerd worden. Dat is transparantie en een basisbeginsel van democratie. Helaas zitten er nog wel wat gaten in het huidige Wetsvoorstel financiering politieke partijen (Wfpp), waar al sinds 2005 aan gesleuteld wordt en dat afgelopen mei door Donner namens het kabinet is ingediend: zo zijn lokale en regionale afdelingen van politieke partijen uitgezonderd van openbaarheidsverplichtingen, zit er geen maximumbedrag aan giften, en zijn donaties uit het buitenland niet verboden. Gezien Wilders’ afhankelijkheid van rechts-radicale stichtingen uit Amerika en Israël om beslissingen over Nederlandse burgers te kunnen maken zal hij met name met die laatste maas erg ingenomen zijn.
Maar de Wfpp is niettemin een grote vooruitgang, althans naar Nederlandse maatstaven. Het is echter te hopen dat de PVV het niet op een smerig akkoordje inzake dit wetsvoorstel weet te gooien met VVD en CDA. Dat zal me gezien de gehechtheid van die partijen aan principes (niet) niet verbazen.
Vandaag behandelt de Tweede Kamer het wetsontwerp over de financiering van politieke partijen. Een wet die past bij ‘een zichzelf respecterende democratie’, vindt de één. ‘Een anti-PVV-wet’, oordeelt de PVV.
Volgens het wetsontwerp moeten partijen op straffe van een boete van 25 duizend euro verplicht giften boven de 1.000 euro in hun jaarverslag vermelden. Giften boven de 4.500 euro moeten straks gedetailleerd, met naam en toenaam, worden aangemeld en opgenomen in een register dat iedereen kan raadplegen.
(…)
Dit is tegen het zere been van de PVV, want het brengt de partij in een lastig parket. Hoe de partij van Geert Wilders aan geld komt, is onduidelijk. Door het ontbreken van leden voldoet de PVV niet aan de wettelijke criteria om voor subsidie in aanmerking te komen. Als enige politieke partij krijgt de PVV dan ook geen subsidie. De PVV heeft zich altijd gekeerd tegen bemoeienis van de overheid met de manier waarop partijen hun geld bij elkaar halen. PVV-kamerlid Hero Brinkman verwacht dat zijn partij last krijgt van de nieuwe openheid omdat donateurs zullen terugschrikken voor bekendmaking van hun naam.
Volgens Brinkman heeft voormalig minister Guusje ter Horst (Binnenlandse Zaken) de regels opgesteld om bewegingen als de PVV te dwingen tot meer transparantie. Hij noemt het ‘een grof schandaal’ dat deze wet nu alsnog behandeld wordt, na lang in de la te hebben gelegen.
Ook worden in de nieuwe regelgeving eisen gesteld aan de openbaarmaking van giften die partijen kort voor verkiezingen ontvangen. Die eisen gelden niet uitsluitend voor partijen, maar ook voor individuele kandidaten.
(…)
Op een paar punten wil de oppositie nog aanscherping van het wetsvoorstel. Zo zou de controle op de giften overgelaten moeten worden aan de Kiesraad, en niet het ministerie van Binnenlandse Zaken, vinden PvdA en D66. De PvdA pleit verder voor een maximumbedrag voor een gift van 50.000 euro en voor een verbod op giften uit het buitenland. Kamerlid Pierre Heijnen: ‘Van de CPN werd altijd gezegd dat die partij rechtstreeks door het Kremlin werd betaald. Dat soort verdachtmakingen moet je voor zijn.’
It’s December. To the Dutch expat that means facing, yet again, awkward questions and harassment from non-Dutch friends and colleagues. The source of their frustration? The dark, shocking, horrifying and racist Dutch tradition of Sinterklaas, in particular the character of Zwarte Piet (Black Peter).
What to think of Zwarte Piet? I’m torn between, on the one hand, my happy childhood memories of Zwarte Piet arriving with pepernoten and presents and, on the other, the realisation that this tradition preserves shameful racial stereotypes that affect Dutch perceptions of non-whites. As a child, I experienced the paradoxical Dutch attitude towards this cultural institution first hand: while my parents were fierce anti-apartheid activists (the release of Nelson Mandela in 1990 was a bigger deal at home than the fall of the Berlin Wall three months earlier), they also paraded us in front of family and friends in traditional Zwarte Piet costume, including black face paint.
I confess that the racial connotations of Zwarte Piet did not occur to me until foreign visitors expressed their surprise about the tradition. In my defence, my ignorance was – and is – not unique. In the yearly Zwarte Piet debates in Dutch media and on internet fora, Dutch people go to great lengths to defend the folklore and get upset when foreigners don’t “understand” Dutch culture. To the Dutch, criticizing Zwarte Piet is like hunting Red-Nose Rudolph – humbugs trying to kill Dutch Santa.
But let’s be honest. Objectively, the Zwarte Piet figure is a racist stereotype that doesn’t belong in a liberal 21st century society (or any society for that matter). Historically, Zwarte Piet may have been an adviser of the Germanic god Wodan, the Persian herald of Nowruz or a Moorish servant to a Turkish saint, but his representation today as a black, mischievous servant is plainly wrong. Even if the Dutch wish not to construct Zwarte Piet as a slave to a white master, the embarrassing history of the Dutch slave trade demands a more sensitive approach to the issue. The fact that nobody in the Netherlands associates Zwarte Piet with racism is not an excuse. Rather, this ignorance lies at the heart of the problem, as it tacitly vindicates racial stereotypes and implants them in the minds of young people. Take the traditional Sinterklaas song “Daar wordt aan de door geklopt”, which includes the lines “ook al ben ik zwart als roet, ‘k meen het wel goed”. What signal are children receiving when they are made to sing “even though I’m black as ash, my intentions are good”?
The worst defence is that Zwarte Piet is black because he crawls through chimneys to deliver presents – but then why the big red lips, curly hair and Moorish costume? Why can’t Zwarte Piet be a jolly chimney sweep à la Dick van Dycke? The argument reminds me of early 20th century (Dutch!) soap advertisements: a white girl telling-off a black boy for not having used the right detergent. We can all agree that this is racist. So why can’t we draw the same conclusion about Zwarte Piet?
This is not to say that it is okay for non-Dutch to project their troubled histories with race relations on the Dutch tradition. Americans in particular are prone to equate Zwarte Piet with lynching, burning crosses and suppression of the black population in the Southern states. To a lesser extent, the Brits, Australians, New Zealanders and others tend to reflect experiences with their colonial or indigenous populations on Zwarte Piet. This misrepresents the historical roots of the Sinterklaas feast, which is based on ancient pagan traditions and a 4th century bishop in Myra, present day Turkey, and the Dutch understandably get frustrated when these issues are equated. Moreover, it seems hypocritical to criticize Sinterklaas when even that most-American-of-holidays, Thanksgiving, is not free from controversy. Every November Americans all over the United States celebrate the “first” harvest in their God-given country, which culminated in the elimination of almost the entire Native American population.
As a matter of fact, Sinterklaas’ helper is as unlikely to disappear as an American turkey dinner on the fourth Thursday in November. In West Canada, organizers cancelled a public Sinterklaas celebration rather than leaving out Zwarte Piet. A Dutch broadcaster courageously experimented with multi-coloured Pieten in 2006, but changed back to black a year later due to public outrage.
That was unfortunate. The Dutch (we) should realise that some elements of our traditions are untenable in the modern world. A country that has engineered pragmatic policies to deal with abortion, euthanasia, prostitution and soft drugs should be able to find an alternative to racial stereotyping in one of its most cherished festivals. For one, let’s drop the adjective “Zwarte” (Black) and refer to St. Nicholas’ helper simply as Piet. Second, the Rainbow Pieten deserve another chance. They may be unpopular, but so was women’s suffrage a hundred years ago. Third, it’s time to weed out any discriminatory Sinterklaas lyrics. Why don’t we replace the lines mentioned above with “’k breng je van mijn grote boot/een pepernoot” (I bring to you from my big ship/a festive biscuit) or any other inoffensive language?
The Sinterklaas tradition turns around speculaas, a hot chocolate with family and friends and the anticipation of a knock on the door, signalling the arrival of presents. Taking away “Zwarte” from “Piet” will not change any of that. What it will do, however, is to get rid of an archaic and mistaken stereotype that should have been abolished a long time ago. That way, Sinterklaas can be a feast for all, including our foreign friends.
Na de hele mediabombarie rondom het verscheiden van Herman Brood, vandaag tien jaar geleden, valt er eigenlijk nog maar weinig toe te voegen. Brood, een van de weinige écht non-conformistische, vrije geesten die bekend zijn geraakt in dit land. Het laatste decennium is Nederland opvallend veel van dat soort helden kwijtgeraakt… Simon Vinkenoog, Gerard Reve, Jan Wolkers, Ramses Shaffy, Sugar Lee Hooper, Brood, ja zelfs André Hazes. Iconen die, als je het maatschappelijk klimaat in dit land nu bekijkt, uit een hele andere tijd lijken te stammen. Een tijd dat Nederland nog wel vrij, origineel en individualistisch was. Het lijkt decennia geleden.
En dan kunnen we nu kijken naar wat rechts Nederland bezighoudt. Hieronder de tekst van de speech die vicepremier en CDA-leider Maxime Verhagen vanavond heeft uitgesproken, en die de NRC inmiddels in z’n geheel op de site heeft staan.
Het zal geen lezer van deze blog verbazen dat een statisch concept als Leitkultur, om het niet te hebben over die spruitjeswalmen dampende nadruk op zekerheid, rust, stabiliteit, veiligheid en knusheid, bij ons niet in goede aarde valt. Maar dat is allemaal vintage Christen Democratisch Appèl. Wat daadwerkelijk verontrustend – wellicht zelfs historisch – is, is het eerste gedeelte van Verhagens speech. Het gedeelte waar nu al verontwaardigde reacties op verschijnen die, neem ik aan, de komende dagen in hevigheid zullen toenemen. Hopelijk ook in eigen kring.
Hoewel Verhagen het in latere gedeeltes van zijn tekst doet voorkomen alsof hij zich distantieert van het populisme en de antwoorden die het pretendeert te geven op de ‘problemen’ van deze tijd, doet hij in het eerste gedeelte iets wezenlijkers. Hij beschrijft hier niet alleen de gevoelens die onder de PVV-aanhang leven over ‘buitenlanders’; nee, hij noemt het hele buitenlanderverhaal ’begrijpelijk’, ‘terechte zorgen’, en de antwoorden die andere partijen daarop geven (hij bedoelt links) ‘sociaal wenselijk’. Hij schrijft dit op zonder enige aanhalingstekens of indicatie dat hij er zelf anders over denkt.
Verhagen geeft PVV-stemmers gelijk. Hij deelt hun probleemanalyse.
Dat gaat verder dan constateren dat er zorgen leven. Het gaat ook verder dan constateren dat er inderdaad problemen zijn, en daar gepaste oplossingen voor proberen te verzinnen. Deze instemming van Verhagen met de opinie van PVV-stemmers is de definitieve knieval van het CDA voor het rechts-populisme. Als hij tenminste staat voor die hele partij.
Moet je je voorstellen dat je allochtoon bent in dit land (misschien bent u dat wel). Lees met die ogen eens de volgende tekst:
I MAATSCHAPPIJ
We leven in een tijd van onbehagen. De meeste Nederlanders zijn tevreden met hun eigen leven, maar veel minder met de maatschappij waarvan ze deel uit maken. Onzekerheid is een levensgroot kenmerk van deze tijd.
Niet alleen economisch, niet alleen de baan en het inkomen, maar breder. Hoe gaat ons land eruit zien? Blijft Nederland nog wel Nederland als er zoveel buitenlanders bij komen? Blijft mijn buurt wel mijn buurt als er weer een kerk gesloten wordt en er een moskee wordt gebouwd? Waarom passen de nieuwkomers zich niet aan ons aan? Zij hebben geen last van mij ik wil ook geen last van hen hebben. Ze pikken toch niet de baan van mijn zoon in? Alles is zo duur geworden in Nederland; wordt mijn pensioen straks ook nog gekort? Hoe zit het eigenlijk met de boodschappen die ik doe: wat kan ik nu wel en wat kan ik nu beter niet eten van die producten uit het buitenland en zit die buitenlandse ziekte nu ook in onze groente of in ons vlees? Moeten we ook niet gewoon helemaal af van al dat buitenlandse gedoe en kunnen we niet – letterlijk – beter onze eigen boontjes doppen? Het buitenland kost toch alleen maar geld en levert weinig op behalve problemen. Europa: ik weet dat er veel geld naar toe gaat maar ik zie er niets van terug. Waarom bemoeit Brussel zich überhaupt met ons? Ja, ik zie dat als er een ander land failliet gaat dat we dan nóg meer geld geven. Sinds wanneer zijn wij een liefdadigheidsinstelling..?
Dit onbehagen is door de traditionele politieke partijen, ook door mijn eigen CDA, lang weggezet als een foutieve reactie op de snelle veranderingen in de wereld. Heus, alles zou goed komen.
Maar dit onbehagen is begrijpelijk. Het is niet meer vanzelfsprekendheid dat onze kinderen het beter zullen hebben dan wij. De samenhang in steden en dorpen is verdwenen door de komst van individualisering, immigranten vanuit de hele wereld en een complexer wordende samenleving. De traditionele verbanden van kerk, partij en vereniging bestaan niet meer. In Brabant verdwijnen de komende tien jaar 237 van de 287 kerken. Het levensbeschouwelijke kompas dat wij van huis uit meekregen, heeft plaatsgemaakt voor een vrijheid die vaak meer beangstigt dan bevrijdt.
Kort door de bocht of niet: het zijn terechte zorgen van mensen. Hoe je er vervolgens op inspeelt en mee omgaat is een tweede. Ik denk dat de onzekerheid van mensen in onze huidige tijd dé voedingsbodem voor populisme is. Niet hun zorgen zelf zijn populistisch maar de antwoorden van bepaalde leiders die er zelf beter van willen worden. Die er populair van willen worden. Terwijl de sociaal wenselijke antwoorden van andere leiders het onbegrip ten opzichte van de zogenaamde Haagsche zakkenvullers vergrootte.
Hoe ga je hiermee om als politieke partij? Aan welke kant staan wij als CDA? Wat is ons christen democratisch antwoord? Mijn dank gaat uit naar het WI voor de boeiende bijdragen die zijn gemaakt over het thema populisme. Ik ken het WI als grondig, degelijk, intellectueel en koersvast.
Er is al genoeg over gezegd en geschreven, en de neiging om je geheel van de politiek af te keren is momenteel groot. Desalniettemin is de tekst die Ramsey Nasr gisteren uitsprak tijdens de definitieve protesten tegen de kunst- en cultuurbezuinigingen ongeëvenaard in stijl en kracht. De enige miskleun is die vergelijking met The Lord of the Rings; stilistisch een beetje jammer en niet helemaal de juiste associaties oproepend (geen wonder dat dit bij het immer voorspelbaarder GeenStijl het enige is wat ze kunnen noemen). Maar inhoudelijk is deze tekst het beste protest tegen dit meest verschrikkelijke aller kabinetten sinds haar aantreden.
Ramsey Nasr betoonde zich trouwens al eerder een koning, afgelopen oktober bij Pauw en Witteman.
Nasr noemt de waanzinnige ongerechtigheid van het niet aanpakken van de hypotheekrente-aftrek, en de uiteindelijke drijfveer van VVD en CDA bij alles wat ze doen: PVV-stemmers paaien. En hij noemt het representatiedeficit van Mark Rutte: een premier die niet boven de partijen uitstijgt en het hele land representeert, maar iemand die er uitdrukkelijk en bewust alleen voor rechts Nederland is.
Daarnaast is het een prachtig geschreven duiding van de uitstraling van deze regering. Het noemt nog eens de logische argumenten tegen de specifieke bezuinigingen op kunst, maar trekt ook de parallel tussen hoe dit kabinet en de regeringspartijen ‘buitenlanders‘, kunstenaars én zwakke groepen in de samenleving neerzetten: als uitzuigers en profiteurs, als onwaardige Nederlanders.
Erg pregnant, uiteindelijk, is de opmerking over de slogan dat je Nederlanderschap afhangt van je toekomst, niet je afkomst. Ja, inderdaad. De vraag is of je je toekomst nog zou moeten plannen in dit land, dat steeds minder perspectieven biedt.
Enfin, lees de tekst, hier is-ie in z’n geheel, met de mijns inziens beste stukken dikgedrukt. Een historische aanklacht.
Beste meneer Rutte,
ik neem aan dat u mij kunt horen, of anders uw onderknuppel wel, Hobbitliefhebber Halbe.
Ik sta hier niet voor de kunst. U wilt de kunstsector op eigen benen laten staan, en dat is mooi. U gaat ervan uit dat het Amerikaanse stelsel over anderhalf jaar ook floreert in Nederland. Het zou zo maar kunnen. U kent ze waarschijnlijk wel, die mecenassen die staan te popelen om alle gaten op te vullen die uw Ork momenteel aan het slaan is.
Ik weet net als u: in heel Europa wordt bezuinigd. En er zijn landen die er slechter aan toe zijn dan wij. Ik sta hier dus ook niet om de bezuinigingen terug te draaien. Wat moet, dat moet. Maar weet u wat ik zo gek vind? Alleen bij ons, in Nederland, wordt een man die nooit een voet in het theater heeft gezet en zich openlijk profileert als cultuurhater, aangesteld als staatssecretaris voor die sector. Of zou u ook een minister van Buitenlandse Zaken benoemen die niet eerder in het buitenland is geweest?
Ik denk het niet. Alleen op cultuur zet je een Ork.
Het lijkt soms wel alsof u het niet meent.
Het gaat om de manier waarop
Nee, het gaat niet om de kunst. Het gaat om de manier waarop. Dat kan sierlijker, Mark. C’est le ton qui fait la musique. Dit is de toon van desinteresse en rancune – en ook van leedvermaak waarmee het gepaard gaat.
Ik weet: u speelt piano. Dat is mooi. En in het theater, de concertzaal en de musea kom ik uw partijgenoten vaak tegen. Dat is ook mooi. Laatst zaten meneer Bolkestein en ik zelfs naast elkaar op het eerste balkon, samen in het midden. Dat was helemaal mooi. Het laatste wat ik dus wil beweren is dat uw partij uit armzalige proleten bestaat. Maar waarom vraagt uw eigen fractievoorzitter zich in de Volkskrant dan af ‘waarom er eigenlijk belastinggeld naar cultuur gaat’? Iemand die dat balletje opgooit, ja iemand die echt vindt dat zijn eigen cultuur geen ondersteuning verdient, letterlijk of figuurlijk, zo iemand is natuurlijk een beetje een schoft – dat bent u toch met me eens. Niet omdat hij zulke dingen zegt, hoor ik u denken, maar omdat hij als politicus weet dat de burger dit graag wil horen. En dat moet je niet doen. Stef Blok maakt stemming, meneer Rutte. Ik dacht: ik zeg het maar even.
Maar hij ging nog door: ‘Ook dierentuinbezoek heeft opvoedkundige waarde. En rijwielzaken krijgen géén subsidie ondanks de gezondheidseffecten van fietsen.’
Nu weten wij allebei, u en ik, dat dierentuinen heus wel subsidie ontvangen, en eigenlijk de rijwielhandel ook, via het Nationale Fietsenplan. Soms heb ik de indruk dat Stef Blok maar wat zit te jokken. Maar dat kan helemaal niet,want de VVD is een beschaafde partij. En dan raak ik in de war.
Kunst verkoopt niet
Weet u wat ik soms denk, meneer Rutte? Het is heel gek hoor, maar soms heb ik de indruk dat kunst gewoon niet verkóópt. En dat kunst daarom – ik durf het bijna niet te zeggen – gebruikt wordt als zondebok. Dan hoor je ineens dat wij allemaal parasieten zijn en subsidieslurpers en dat we op onze kont zitten en onze portemonnee openhouden. Een beetje zoals er over allochtonen wordt gepraat. Gek hè? Soms heb ik hele rare gedachten. En ook – we zijn nu toch bezig: ik in mijn ivoren torentje en u in uw eigen torentje – ook denk ik wel eens, als ik het allemaal niet meer zie zitten, dat u zo over de kunst praat omdat het wel makkelijk scoren is: want anders gaan uw kiezers gewoon naar de PVV. En dan denk ik dat het eigenlijk allemaal is om stemmen te winnen. Dom hè?
Want op zich valt er bij ons maar weinig te halen. Terwijl ik wel eens heb gehoord dat er een potje bestaat van wel vijf miljard. Vijf miljard! Een hele slimme meneer heeft mij laatst namelijk verteld dat de hypotheekrenteaftrek óók een soort subsidie is, voor mensen die een huis willen kopen. En dat er hele erge rijke mensen in Nederland zijn, die meer verdienen dan 80.000 euro per jaar en die zo’n ondersteuning eigenlijk helemaal niet nodig hebben. Als je dat geld nou in een potje steekt, zo zei hij, dan heb je in één klap zo’n vijf-hon-derd miljard centjes bij mekaar! Veel hè, meneer Rutte. Dat potje zou ergens bij jullie in de VVD-kamer moeten staan, heel hoog op een antieke kast. En daar mag niemand aankomen. Dat potje staat daar gewoon.
Dus ik dacht: ik zegt het maar even. En het is maar een ideetje. Denk er eens rustig over na.
Geen onzin verkopen
Weet u wat het is, premier Rutte: eigenlijk zijn wij alletwee volwassen. En u moet geen onzin verkopen.
Als u meer eigen inkomsten van de kunstsector eist en in dezelfde zin aankondigt het btw-tarief voor die sector te verhogen van 6 naar 19%, dan bent u een leugenaar, zo simpel is het. Uitgerekend de culturele organisaties die aan al uw eisen voldoen en voor een hoog percentage eigen inkomsten hebben gezorgd, dreigen hun subsidies te verliezen: het Oerol Festival bijvoorbeeld, en Orkater. Beide zijn publiekstrekkers. Beide moeten weg. ‘Niemand is veilig’ grijnsde de Ork toen hij het had over de voorgenomen bezuinigingen. Hij had gelijk. Volstrekte willekeur.
U bent non-stop onoprecht. U bent trots op de harde keuzes van dit kabinet. Ik vraag u: welke harde keuzes? U vernietigt een sector – maar dat is geen keuze, dat is gemakzucht. U bespeelt liever het sentiment van de burger dan werkelijk, in het landsbelang, die harde keuzes te maken. Juist vandaag zou een premier zich boven de partijen moeten opstellen. U volgt de hardste lijn van uw eigen partij, en verwart hardvochtigheid met visie.
Anders valt niet te verklaren dat u kansarmen, kwetsbare jongeren in het speciaal onderwijs, OV-afhankelijken, psychiatrische patiënten, asielzoekers uit oorlogsgebieden, pgb’ers en ernstig zieken de rekening laat betalen. Waarom zij? Ze leveren u geen geld op. Dus kort u ze.
Het gaat om onze cultuur
Nee, het gaat niet om de kunst. Het gaat om onze cultuur. Om wat Nederland zou moeten zijn. Voor dit kabinet is cultuur niet langer de basis van een beschaving, het is een leuk extraatje, een speeltje. Ze zal nu op eigen krachten moeten overleven óf uitsterven, naar de wetten van de vrije markt. Ik noem het de wetten van het dier.
U heeft een blinde vlek, meneer de premier, voor alles wat zich niet laat vangen in de netten van die vrije markt. Voor wat niet in materie valt uit te drukken en door de mazen glipt. Ook uw bewindslieden weten zich geen raad met het immateriële. Vandaar dat een VVD-minister van Volksgezondheid zonder schaamte kan stellen dat psychiatrische aandoeningen en depressies ‘binnen de eigen kring uitgevogeld’ moeten worden. En Stef Blok zal zich op zijn beurt afvragen waarom hij daar eigenlijk belasting voor moet betalen. Als iemand nu gewoon gehandicapt wil zijn, hoeft een andere burger daar toch niet voor op te draaien?
Indien u dit bedoelt met zelfredzaamheid – zeg dat dan gewoon. Zeg: geachte burgers van Nederland, wij geloven in het recht van de sterkste. Wees eerlijk en lieg niet. Beweer niet dat onder uw hoede als premier de zwaksten altijd op steun van de overheid kunnen blijven rekenen, wanneer nu juist het doel is deze zwaksten te treffen. En nog een tip: noem het liever geen ‘kwaliteitsimpuls’. Maar vooral: zeg niet dat u ‘dat prachtige land weer gaat teruggeven aan de Nederlanders’.
Op wie doelt u dan, meneer de premier? Waar haalt u het lef of de domheid vandaan om een paar miljoen Nederlanders van buitenlandse afkomst weg te zetten en tot niet-Nederlander te verklaren? Ben ik eigenlijk wel een Nederlander? Het is een vraag die ik mij pas sinds kort moet stellen. Niet de afkomst, zei u, maar de toekomst telt. Wat een waardeloze slogan. U maakt stemming, verder niets.
Uitwissen van herinneringen Dit kabinet, dat Nederland terug wil geven aan de Nederlander, wist elke herinnering aan Nederland uit. En u, meneer Rutte, u bent geen Ork of onbenul: u ként de Nederlandse cultuur. U kent Harry Mulisch, onze bekendste romancier: geen druppel Neerlands bloed stroomde door zijn aderen. U kent Ramses Shaffy, onze grootste chansonnier: geen druppel Neerlands bloed. U kent Vondel, onze grootste dichter: geen druppel. En Baruch de Spinoza, onze grootste filosoof – inderdaad. Nederland werd groot op vreemde smetten. En daar hoeft niemand ooit bij stil te staan, zolang u het tegendeel maar niet beweert.
Misschien bedoelde u het niet zo. Maar het kwam wel lekker uit.
Breng de markt in contact met rancune en je hebt het recept voor uw beleid.
Kom niet met het antwoord dat de burger dit wil. U wil dit. De afgelopen jaren hebben onze politici de burger eerst laten vallen en toen opgehitst: u heeft aldoor gezegd wat u dacht dat de burger wilde horen. Inmiddels praat de burger u na. U maakte de burger wijs dat alle problemen in Nederland veroorzaakt worden door buitenlanders, dat kunstenaars parasieten zijn, dat beschaving beursgenoteerd moet worden, dat de zwakkeren schuldig zijn, de armen luiaards, asielzoekers criminelen, dat geestesziekte geen ziekte is. U maakt de burger wijs dat u regeert. Daarom staan wij hier.
Iedereen wordt voorgelogen
Geen van onze politieke leiders vertoont oprechtheid. Geen van hen vertoont de moed boven zichzelf uit te stijgen en keuzes te maken in het belang van een land. De kunstenaar én de buschauffeur, iedereen wordt voorgelogen. Of het nu jouw partij is die aan de macht is of de mijne, elke burger heeft toch één basisrecht: te worden geregeerd door leiders die het menen.
Dus ja, ik zou willen dat dit kabinet opkwam voor de beschaving die het voor ogen staat en voor de burgers die het niet cadeau krijgen. Te beginnen met de PVV. Het zou getuigen van oprechtheid en respect voor haar anderhalf miljoen kiezers. Sinds het aantreden van onze regering heeft de PVV echter bij de ingediende moties die haar verkiezingsprogramma ondersteunden, steevast tegengestemd. Of het nu gaat om veiligheid op straat of de ouderenzorg: de PVV stemt bij elke aangereikte oplossing tegen. Waar blijft die hulp aan de mensen die het niet cadeau krijgen? Consequent zijn ze op hun eigen manier weer wél: als het gaat om zaken waar de PVV altijd fel tegen was – het korten op de huurtoeslag, de marktwerking in de zorg, of de privatisering van het O.V. – dan stemt de partij tegenwoordig vóór.
Evenzo zou ik willen dat het CDA nog iets van christelijke beschaving in zich terugvond. Die kans is klein: deze partij preekt zelfs niet meer voor eigen parochie. Alles voor de macht.
En ik zou willen dat de VVD oprecht was en zich een partij van liberalen zou tonen in plaats de ultra-orthodoxie te omarmen zodra het haar uitkomt. Omwille van de macht is de VVD tegenwoordig tégen koopzondagen en tégen de aanwezigheid van vrouwen op de kieslijst van de SGP.
Elite of de burger
Het gaat vandaag niet om links of rechts. Het gaat niet om de elite of de burger. Wij staan hier als vertegenwoordigers van een land dat wordt belogen.
Dat is het wezen van politiek, zullen sommigen zeggen. Maar ik zoek een mens, een eerlijk mens, zelfs in de politiek.
Geachte premier Rutte, er bestaan in deze materiële wereld een paar zaken die ons scheiden van de apen. Kunst is daar één van. Verder zijn er nog de nutteloze noodzaak om kennis te vergaren, en om andere mensen te helpen. Kunst, kennis, altruïsme maken ons tot mens.
Wanneer een regering daarvoor geen geld meer wenst uit te trekken maar integendeel besluit vooral en juist op deze vlakken te bezuinigen, wetend dat de behaalde winst miniem zal zijn, dan zegt dat iets over ons beschavingspeil. Dit kabinet toont enkel zijn grijns en zijn tanden. Het trekt ons terug naar het dierenrijk.
En natuurlijk, wij kunnen al ons geld ook uitgeven aan eten, wonen, neuken en slapen. Want kunst irriteert, zoals een asielzoeker irriteert, zoals twijfel of nuance, of de klachten van iemand die lijdt aan depressies. Stuk voor stuk zaken die ons doen twijfelen aan utopieën – zoals daar zijn: de raszuivere natie, of de heilstaat van de vrije markt. Dát is de reden van uw rancune.
Het gaat vandaag niet over kunst. Dit kabinet haalt de mens uit ons weg.
Wij burgers, iedereen – wij kunnen bezuinigen, ingrijpend en pijnlijk. Maar wij zullen dat doen op eerlijke wijze, en met liefde voor onze cultuur en ons land
Oproep re-posted van de weblog hard//hoofd. Dat het daar tijd voor wordt geldt trouwens niet alleen voor de door hard//hoofd bekritiseerde kunst- en cultuurvernietiging, die met smalende lach doorgevoerd wordt door staatssecretaris Zijlstra. Het geldt wat mij betreft evenzeer en nog meer voor de honderdduizenden mensen en dieren die het slachtoffer worden van de ideologisch gedreven vernielzucht van het kabinet-Rutte in de sociale sector (het persoonsgebonden budget en de sociale werkplaatsen), het hoger en speciaal onderwijs, het natuur- en milieubeleid, het openbaar vervoer, het drugsbeleid, en ga zo maar door.
Bijeengehouden door een minieme meerderheid van de meest extreme partijen in de Nederlandse politiek voeren VVD en CDA een ‘hervormingsprogramma’ door dat neerkomt op het afbreken van bijna alles waar dit land decennia lang voor heeft gestaan. Vanwege een volslagen uit de lucht gegrepen bedrag van achttien miljard, en de wens tot behoud van de extreem kostbare hypotheekrente-aftrek.
Het gevolg is dat alle zwakke groepen in de samenleving aangetast worden. Dit kabinet trekt een spoor van vernieling door Nederland dat vergelijkbaar is met wat de regering-Bush aanrichtte in de Verenigde Staten. Een volgende regering zal dan ook jarenlang bezig moeten zijn met puinruimen. Zie vooral de laatste alinea:
De brief van Halbe Zijlstra is binnen en is niet mild gebleken. Woede, onbegrip, teleurstelling en verdriet overheersen in de kunstwereld. Al een jaar praten we met z’n allen. Ik heb mensen gesproken die zeggen de handschoen op te willen pakken om van de verwoesting weer iets moois te maken; mensen die op Nederlandse pleinen stonden te schreeuwen; mensen die dat schreeuwen lomp en banaal vonden; mensen die het roerend met de kritiek op hun eigen sector eens waren; en mensen die gewoon simpelweg bang waren hun baan te verliezen, want vind maar eens een nieuwe baan in een sector waarin met tientallen procenten bezuinigd wordt. Maar pas sinds staatssecretaris Zijlstra afgelopen vrijdag zijn definitieve plannen heeft gepresenteerd, weet ik wat ik echt vind. Opeens snap ik dat we allemaal het recht, nee de plicht hebben om boos, kwaad, wat zeg ik, woedend te zijn.
Laten we het nu eens niet zeggen. Laten we nu eens voor even ophouden met zeggen dat er ‘natuurlijk in de kunsten ook bezuinigd moet worden’. Als je te lang meebuigt, breek je. De kunsten hebben geen aardbevingbestendig fundament waardoor zij meebuigen, maar niet breken. De kunsten zijn gebouwd op houten palen en koeienhuiden – voorzichtig in de moerasbodem van ons calvinistische land geslagen, in de hoop dat het nog even blijft staan. En sinds afgelopen vrijdag weten we dat het op instorten staat. Zeker, er zal met de tijd een nieuw huis worden gebouwd dat net zo mooi, of misschien wel mooier zal zijn. Maar de efficiëntie is ver te zoeken als je eerst alles met de grond gelijk maakt om daarna weer van voren af aan te beginnen.
Politiek is een spel van woorden. En de woorden van dit kabinet liegen er niet om. Als je het vertoog van het huidige kabinet op zijn merites beoordeelt slaat het je koud om het hart. Termen en uitspraken als ‘subsidie-infuus,’ ‘de bezem erdoor’ en ‘ook de cultuursector moet meekomen’ scheppen een beeld van een sector die bestaat uit luie, zelfingenomen mensen die hun hand ophouden en wachten tot er geld in valt. Ze getuigen van een fundamenteel dédain, een diepgeworteld gebrek aan respect en, zoals ook Ramsey Nasr in NRC Handelsblad schreef, volslagen desinteresse. De discussie rond de noodzaak of (dis)proportie van de bezuinigingen daargelaten, gaat het hier om het werk, het dagelijks brood van duizenden mensen, die een onzekere, angstige tijd tegemoet gaan. Deze mensen worden door het kabinet structureel voorgesteld als opportunistische, zelfgenoegzame subsidievreters.
Mijn woede rond de cultuurbezuinigingen richt zich primair op dit totale gebrek aan respect, inlevingsvermogen en begrip; niet alleen van Halbe Zijlstra, maar van het hele kabinet. Hij volstaat ook niet om dit op het bordje van de PVV te schuiven, de VVD en het CDA zijn net zo goed debet aan de tendentieuze oversimplificaties die hardwerkende, vaak sappelende mensen wegzetten als uitvreters. VVD en CDA vormen nog altijd de regering, en laten we vooral hen aanspreken die de besluiten daadwerkelijk maken; die dus ook de macht hebben ze niet door te voeren. De VVD en het CDA zijn de schuldigen, de PVV heeft het vuur slechts met succes aangewakkerd.
(…)
De tijd voor nuance en discussie is voorbij, lieve mensen. Het is tijd voor actie.Want het gaat om jullie en jullie vrienden,beste lezers van hard//hoofd. Het zijn jullie die weggezet worden bij het oud vuil; die behandeld worden als kinderen die zich jarenlang misdragen hebben; wiens harde werken niet wordt gezien en niet wordt begrepen; van wie jarenlang met minder dan het minimumloon op een houtje bijten wordt voorgesteld als leven in subsidieluilekkerland. En jullie – wij – hebben alle recht om boos te zijn.
Dus laten we ons verenigen met de mensen in de zorg, in het onderwijs, met de academische wereld en de mensen die persoonsgebonden budgetten ontvangen, met defensie, met asielzoekers en illegalen. Stuur brieven, verzin acties, sla de handen ineen. Demonstreer, staak, protesteer. Laten we zorgen dat er op Prinsjesdag 2011 de grootste demonstraties in decennia zijn. Nu is de tijd om boos, verontwaardigd, woedend te zijn. Om met luide stem te eisen om met respect te worden behandeld en te worden aangesproken als gelijken. Om niet te worden weggezet als paria’s, maar als de hardwerkende, gepassioneerde mensen die we zijn. Pas dan is het kabinet een gesprekspartner. Tot die tijd is het de vijand. Ze hebben het er zelf naar gemaakt.
Zoals gezegd: de bezuinigingen op de cultuursector zijn wat mij betreft nog de minste van alle kwaden, hoewel ze volstrekt disproportioneel zijn en voortkomen uit een kwaadaardig revanchisme. Wat vooral schrijnend en, nou ja, intens deprimerend is is het rücksichtloze hakken in de verzorging en begeleiding van zwakke groepen in de samenleving. Jongeren met een beperking die niet zelfstandig kunnen werken, mensen die over zichzelf zouden kunnen beschikken maar nu naar een instelling moeten, kinderen die speciale begeleiding nodig hebben in de klas. De VVD en het CDA interesseren zich in de kern niet voor deze mensen. Wat hen interesseert, is voor de een ideologie en voor de ander kale machtsuitoefening. Anders hadden ze dit kabinet, dat gesteund moet worden door godbetert de SGP en de PVV, nooit gevormd. En ze zullen er zo lang mogelijk aan vasthouden.
De zeldzame keren dat ik nog televisie kijk, moet er ook wel iets goeds op zijn. Gisteravond was dat het geval: op Nederland 2 werd de briljante documentaire Zwarte Soldatenvan Joost Seelen (53), over Nederlanders die zich vrijwillig aanmeldden bij de Waffen-SS, uitgezonden.
Van tevoren stond er een enigszins kritisch interview in de Volkskrant met twee researchers, Cees Kleijn (29) en Stijn Reurs (25), bij wier onderzoek deze documentaire begonnen was, maar die zich nu distantieerden van het eindproduct. Volgens hen wordt er in Zwarte Soldaten nog teveel een zwart-wit beeld geschetst van de oud-SS’ers, en wordt de jodenvervolging er te vaak bij gehaald. Hun intentie was juist geweest een van morele oordelen losstaand beeld te schetsen van deze mensen.
Ik moet zeggen dat ik het met die kritische noten allemaal nogal mee vond vallen. De oud-SS’ers komen uitgebreid aan het woord, zonder geïnterrumpeerd te worden. Ja, er wordt afgewisseld met nare beelden en dreigende muziek, maar come on: de Tweede Wereldoorlog was ook geen pretje. Wat bovenal uitstak, en wat deze documentaire zo fascinerend en meeslepend maakte (ik heb een uur gekluisterd aan de buis gezeten), is het verhaal dat deze mensen vertellen.
Elke opa die aan het woord komt had een eigen motivatie om zich bij de Waffen-SS aan te melden. Waar de één het mooi vond om in uniformpjes rond te lopen en zingend over straat te marcheren, werd de ander daadwerkelijk gemotiveerd door de rassenleer. Nog een ander was meer een soort mislukkeling die ook niet wist waar hij terecht was gekomen. Een uitzondering hierop kan gemaakt worden voor één, of eigenlijk twee geïnterviewden, die je zonder omwegen kunt kwalificeren als ‘totaal gestoord’. Een daarvan vertelt – nog steeds – vol trots hoe hij met een ‘ploertendoder’ joden in elkaar sloeg. “Want ja, ik had gewoon een hekel aan joden, zo werkte dat.” Voor deze man moet een speciaal plekje in de hel gereserveerd zijn.
Dat brengt dan ook gelijk bij wat mogelijk op de achtergrond van het conflict tussen de twee jonge researchers en de oudere documentairemaker speelt: een generatieverschil in het beoordelen van de Tweede Wereldoorlog en de vervolging van onder meer de joden. Als we Bert Brussen moeten geloven, speelt dit stuk geschiedenis bij de huidige generatie geen rol meer als moreel ijkpunt. Bij de vijftigers en zestigers van nu nog wel, en uit het interview met Joost Seelen blijkt ook dat een intentie van hem was het ‘ultieme kwaad’ in beeld te brengen.
Ik moet zeggen dat ik dat, als lid van de jongere generatie, niet per se verkeerd vind. Ja, de Tweede Wereldoorlog is lang geleden, maar het is niet zó lang geleden. De mensen die in deze documentaire aan het woord komen leefden in een wereld die voor het grootste deel vergelijkbaar is met de huidige. Ze hadden een keuze, en ze hebben bewust een foute keuze gemaakt. De een is daarbij naïever geweest dan de ander. Maar sommigen van deze geïnterviewden zijn zonder berouw, staan zelfs nog achter hun misdaden. Het wordt dan moeilijk een moreel grijs gebied aan te houden.
Enfin, kijk zelf naar deze superinteressante documentaire:
Wanneer je kijkt naar een wedstrijd van het Nederlands elftal op de Vlaamse tv valt altijd op hoe erg de presentatoren en studiogasten hun gevoelens van afgunst en minderwaardigheid moeten onderdrukken. Tijdens het afgelopen WK werd er wel erg veel aandacht besteed aan de grove overtredingen van Van Bommel en De Jong en was er een stuk minder aandacht voor de toch niet geringe prestatie van het halen van de finale. Toch wisten de Belgen het altijd netjes te houden en feliciteerden ze vriendelijk lachend elke Nederlander die in de studio verscheen.
Maar amai, nu zijn we als Nederlanders echter te ver gegaan en alle beleefdheid gaat bij onze doorgaans gemoedelijke Zuiderburen overboord. Toen Mark Rutte de afgelopen dagen waarschuwde voor “Belgische toestanden” ging het bloed van journalist Yves Desmet van De Morgen koken. En het moet gezegd worden, het is volkomen terecht! Wat nou, Belgische toestanden? Ze mogen dan al eeuwig bezig zijn met het vormen van een nieuwe regering, in Belgaland hebben ze tenminste nog geen last van het vreselijke polderpopulisme en is Filip de Winter heel netjes buiten spel gezet. Een Calimerocomplex hebben ze zeker in het land van Mega Mindy, maar een “vulgair scheldland geworden, waar alles wat gezegd kan worden, ook maar meteen gezegd moet worden, waar verkeerd begrepen assertiviteit en hufterigheid het hebben overgenomen van beschaafdheid en beleefdheid” is het zeker niet. Lees dus vooral het hele stuk en verslik je niet in je Vlaamse frietteke. Hier een paar rake passages:
…
Premier Marc Rutte (VVD) zelve heeft de Statenverkiezingen uitgeroepen tot de ultieme toetssteen van de Nederlandse beschavingsgraad en democratie. Want als zijn meerderheid – enfin, zijn door Geert Wilders gedoogde minderheid – het niet houdt en geen meerderheid haalt in de Eerste Kamer, dan dreigen er volgens hem – tromgeroffel, ingehouden adem, ogen in afgrijzen heen en weer rollend – “Belgische toestanden”. Stel je voor dat het ultieme gidsland zoiets zou overkomen, nee, dan ben je eigenlijk nog beter af met Kadhafi. Want echt lager dan ‘Belgische toestanden’ kun je niet afdalen, weet de eerste liberale premier uit de Nederlandse geschiedenis.
Het scenario waar Rutte en de zijnen als de dood voor zijn, is een ‘split parliament’, een toestand waarin er in de Eerste en de Tweede Kamer een verschillende politieke meerderheid bestaat, waardoor de uitvoerende macht eigenlijk handelingsonbekwaam wordt gemaakt, omdat ze haar wetsvoorstellen niet langer door de twee kamers goedgekeurd kan krijgen. Het is niet de leukste situatie om in te regeren, dat klopt, maar zowel de Verenigde Staten, waar een Democratische president niet voor het eerst wordt geconfronteerd met een Republikeinse meerderheid, als Frankrijk, waar die toestand de aanleiding was tot het introduceren van de term ‘cohabitation’ in de politiek, tonen aan dat ze zeker niet uitzonderlijk is.
…
Toegegeven, als wereldrecordhouder regeringsonderhandelen past ons enige bescheidenheid, maar toch en desondanks: wat een flauwekul.
Als er nu één land in Europa politiek volkomen de trappers is kwijtgeraakt, dan toch onze sympathieke noorderburen? In geen decennium tijd van gezapig en gedogend polderend gidsland geëvolueerd naar de democratie met de grootste jojoverkiezingen en met de grootste versnippering van het kiezerskorps. Nergens anders is het partijlandschap verdeelder, vliegen de zetels bij iedere verkiezing zo driftig heen en weer.
Deze doet extra veel zeer:
Nergens anders heeft een rauw populisme, terend op het onvermogen van een politieke klasse om de maatschappelijke wrevel tijdig te onderkennen en te ontmijnen, zo’n massaal succes kunnen halen. Wat eens de consensusnatie bij uitstek was, is nu een vulgair scheldland geworden, waar alles wat gezegd kan worden, ook maar meteen gezegd moet worden, waar verkeerd begrepen assertiviteit en hufterigheid het hebben overgenomen van beschaafdheid en beleefdheid.
Nederland, het enige land waar ooit fatsoenlijk democratische partijen als liberalen en christendemocraten zich welwillend laten gijzelen door een eenmansbeweging die ‘tuigdorpen’ wil oprichten, een ‘kopvoddentaks’ wil invoeren en die iedere moslim als een potentiële fundamentalist beschouwt, er alleen op uit om de sharia in Nederland te installeren. In een ver vervlogen Nederland zou zoiets ondenkbaar geweest zijn, vandaag is het er niet meer dan normaal dat een minderheidsregering zich afhankelijk maakt van zo’n figuur. Dat zijn dan ‘de Hollandse toestanden’ waar we als Belgen volgens Rutte jaloers op zouden moeten zijn. Om in het idioom van de Nederlandse premier te blijven: geef mijn portie dan maar aan Fikkie.
Het ronduit grappige is dat deze unieke toestand, deze gijzeling van de klassieke partijen door het populisme en de sloganpolitiek, volgens Rutte de normale en wenselijke toestand is: want maak deze minderheid tot wat ze echt is, namelijk een minderheid die zelfs met gedoogsteun een minderheid blijft, en je krijgt dus volgens hem de totale ineenstorting van de Nederlandse natie.
Vandaag in NRC een scherpe analyse van het huidige culturele en politieke klimaat in Nederland door Bas Heijne. Hij weet de sfeer in Nederland, zoals ik die ook ervaar, goed te verwoorden. Nederland is tegenwoordig een land waarin het publieke debat draait om animal cops, een chipkaart fail en boer Frank. Een land waarin je ongestoord alles kan roepen, want er gebeurt toch niets mee en je komt er wel weer mee weg. Geen hoofddoekjes meer in het OV? Ja eigenlijk wel een goed idee! Een gesubidieerd orkest? „Een tromboneclubje voor de elite”! Lekker Hollands zeiken, zonder verantwoording te hoeven afleggen, en je terugtrekken in je infantiele polderwereldje van Ik Hou Van Holland, Nick en Simon, en ja, ook Boer Zoekt Vrouw. En wat zijn we blij dat je nu in je Golf GTI ’s nachts op 3 trajecten 130 mag rijden op de snelweg! Dat is ons recht! Heijne zal wel weer worden weggezet als een zuur pijprokend fossiel, but you know he’s right:
Je kon erop wachten: onze nationale onvrede als handelswaar. Het consumentenprogramma Kassa besteedde onlangs aandacht aan de nieuwe telefonieaanbieder ‘hollands-nieuwe’, die zich in televisiespotjes nadrukkelijk afzet tegen de grote spelers op de telecommunicatiemarkt. Het stramien is bekend: de hardwerkende burger wordt genaaid waar hij bij staat door de grote jongens, bedrijven die hem handig lokken naar een donker woud van ondoorzichtige voorwaarden, verborgen clausules en een onzichtbare klantenservice. Nu hebben we hollandsnieuwe – klein tegen groot, eenvoud tegen moeilijkdoenerij, Hollandse eerlijkheid tegen heel die commerciële oplichtersbende. Alleen ontdekte Kassa dat hollandsnieuwe niet helemaal nieuw was – en ook niet helemaal Hollands. Het bleek gewoon Vodafone te zijn.
Een paar jaar geleden raakte John de Mol uit zijn artistieke dip toen hij op het idee kwam om voortaan in ieder door hem bedacht nieuw programma het woord ‘Holland’ of ‘Nederland’ te laten voorkomen. Ik hou van Holland, Wat vindt Nederland?, The Voice of Holland – in het land dat nu al meer dan tien jaar rouwt om het verlies van zijn eigenheid en zich boos en verongelijkt afzet tegen de rest van de wereld, scoort alles wat aanschurkt tegen het verlangen naar een gezellig en overzichtelijk landje.
(…)
De Fortuyn-revolte als melkkoe: dat een bedrijf als Vodafone de onvrede jegens zichzelf zo schaamteloos denkt te kunnen manipuleren, spreekt boekdelen. Het volk is inmiddels kennelijk zo vervuld van zijn eigen onbehagen, dat de geest van de revolte tot status quo is geworden. Hollandsnieuwe is net zo commercieel als Vodafone, hollandsnieuwe is Vodafone, maar je hoeft alleen maar lippendienst te bewijzen aan de gevoelens van slachtofferschap en gekrenktheid om je te profileren als vriend van het volk – als echt Hollands, kortom.
Dat is het kwaadaardige aan het Hollandse populisme: dat het niet serieus wil zijn, dat het zo opzichtig opportunistisch is. Dat een klein landje te midden van grote krachten als globalisering en immigratie op zoek gaat naar zijn identiteit, is even voorspelbaar als begrijpelijk, maar het Hollandse, politieke populisme is niet minder berekenend dan John de Mol en Vodafone – het gaat om het handige gebaar.
(…)
Iedereen probeert een graantje mee te pikken. Een paar jaar geleden probeerde Mark Rutte zijn achterban ervan te overtuigen dat ‘groen’ echt niet alleen een links thema was. Ook liberalen wilden onze planeet een beetje vrij laten ademen. Nu poseert hij in het kader van de komende Provinciale Statenverkiezingen met zijn verstarde grijnslach bij een bord waarop staat dat je honderddertig kilometer per uur mag rijden. Dat is tien kilometer harder dan normaal en het geldt slechts voor hier en daar, maar dat is niet relevant. Rutte meldde nog dat hij er trots op is dat de VVD een ‘asfaltpartij’ wordt genoemd. Aan zijn zijde op de krantenfoto stond Melanie Schultz van Haegen, met wie hij nog maar een paar jaar geleden een brede liberaal-progressieve partij bedacht waarmee Nederland de grote uitdagingen van de eenentwintigste eeuw het hoofd zou kunnen bieden. Mark en Melanie, vader Abraham en Sieneke – ik zie inmiddels het verschil niet meer.
(…)
Dat is wat tien jaar populisme Nederland heeft gebracht: alle politiek is symboolpolitiek geworden. Op de voorpagina van deze krant stond van de week een grote foto waarop deeltijdwethouder Joost Eerdmans van Leefbaar Capelle de eerste twee animal cops presenteerde. Het duo bezocht een plaatselijke kudde schapen, waarmee gelukkig niks mis bleek te zijn. Het was landelijk nieuws.
(…)
Het is de ziekte die Holland heet. Het is een ziekte waar steeds meer mensen, dat is de paradox, zich wel bij voelen. De onvrede is geen aansporing om de boel beter te maken. De onvrede is tot een excuus geworden om blijmoedig infantiel te kunnen zijn. De constante nadruk op Holland en het Hollandse, op het kleine en het nabije, het invoelbare en het overzichtelijke, heeft de grote, echte wereld tot een lastige bijkomstigheid gemaakt.
(…)
Het laatste stuk van het artikel over de verslaggeving van Egypte en Tunesië is er een beetje met de haren bijgesleept. Verder, een super scherp stuk!
- Update: Nieuwe cable over bezoek Balkenende aan Obama. Waarin o.m. staat dat Verhagen bang was dat opname van Guantánamo-gevangenen in Nederland de populariteit van Wilders zou doen vergroten; dat Nederland harder roept dan handelt over klimaatverandering; en dat Beatrix waarschijnlijk binnen een jaar zou aftreden.
- Update: Absurd eigenlijk hoe veel die kabinetsleden de Amerikanen vertellen. Van Middelkoop noemt de besluitvorming in het kabinet tegen de ambassadeur ”frustrerend”. Classy.
- Update: Belangrijkste nieuws is ongetwijfeld Beatrix die een voorstander blijkt van de Afghanistan-missie (net als het merendeel van de Nederlandse elite, de ‘senior body politic’). Edit: De Volkskrant houdt er een andere interpretatie van de term “finding a way forward” op na.
Verder schijnt Wouter Bos nogal alleen te hebben gestaan in het kabinet én de PvdA-Kamerfractie met zijn verzet. Amerikanen hadden ook enorm de pik op Bos en de PvdA.
Opmerkelijk vind ik (maar daar heb ik verder nog niemand over gehoord) dat Bos wel in vertrouwen tegen de Amerikaanse ambassadeur heeft gezegd dat Nederland na 2010 nog wel in Afghanistan zal blijven, alleen niet in Uruzgan.
Ook aardig is dat de relatie tussen Verhagen en Koenders omschreven wordt als “gespannen, maar niet vijandig”. Van Middelkoop wordt beschreven als ‘het derde wiel aan de wagen’.
Authentieke cables te bekijken hier: codeberichten 1150 (15 juni 2000), 114457 (5 juli 2007), 222211 (25 augustus 2009) en 241007 (21 december 2009)
Codebericht 241007 (21 december 2009), over kabinetsberaad:
1. (S) SUMMARY: Dutch cabinet deliberations on Afghanistan are stalled going into the holiday break, with no clear indication when the impasse will be broken. Dutch post-2010 commitments to Afghanistan are being held hostage to the Labor Party´s (PvdA) uncompromising stance. Ambassador´s engagement with key leaders reveals few new assessments: Dutch will likely stay in Afghanistan focusing on training, enablers and development – outside of Uruzgan. END SUMMARY
4. (S) PvdA – Bos has completely shunned the diplomatic corps, relegating Afghanistan discussions to Koenders who has categorically said the Dutch will not be in Uruzgan after 2010 except for development efforts. The Australian Ambassador met with PvdA Foreign Affairs spokesperson Martijn van Dam who was even more unyielding on the Uruzgan departure. He stated that if Dutch security was needed in Uruzgan for development efforts after 2010, then the Dutch would simply stop those efforts as well. The PvdA defense spokesperson opined that it would not be of any benefit for U.S. leaders to engage either Bos or van Dam as they were not “open-minded” on Afghanistan. The PvdA is a party in disarray; their December 12 party congress was very mixed. Although there was no formal party statement made on Afghanistan, Labor´s position remained clear – it was standing firm on withdrawal of all troops from Uruzgan in 2010. Bos has stated he wants a Cabinet decision around January 8, before the Davids Commission issues it report about the political support the Dutch Government gave the U.S. decision to attack Iraq in 2003. Press commentary after the party congress heavily criticized Labor for failing to recognize: (1) any positive developments in Uruzgan over the past two years; (2) the importance for the Dutch to support the new NATO strategy and mission; and (3) the lives lost Qthe new NATO strategy and mission; and (3) the lives lost needlessly and effort wasted if the Dutch withdrew from Uruzgan
Codebericht 222211 (25 augustus 2009), o.m. over Beatrix:
1. (C) This cable continues reporting on post´s efforts to get the Dutch to “yes” on a post-2010 deployment in Afghanistan (reftels).
2. (S/NF) SUMMARY: Labor Party leader Bos told the Ambassador in confidence (STRICTLY PROTECT) the Dutch will likely stay in Afghanistan post-2010 but not in Uruzgan. The cabinet will probably not take that decision until the end of the year. Post recommends next steps in our engagement (para 7). END SUMMARY.
(…)
4. (S/NF) Bos then said the Government, with Labor Party support, will be able to stay in Afghanistan after its current mandate expires, but not in Uruzgan. The Ambassador pressed Bos that it was more logical for the Dutch to remain in Uruzgan where they had developed important contacts with local tribes and leaders as well as funded numerous projects. Bos admitted this was true, but did not know if staying in Uruzgan would fly with his party.
6. (S/NF) COMMENT: Queen Beatrix commented to the Ambassador during her credentialing ceremony on August 19 that finding a way forward on Afghanistan “would be difficult,” but must be done. It appears the senior leadership of the body politic agrees. We had heard from other Cabinet members, including Foreign Minister Verhagen, that Bos and the Labor Party would likely agree to extending the Dutch mission in Afghanistan past 2010. Bos´s statement, however, was the first time any senior Labor Party leader had made that clear. Although appearing to draw a line in the sand about leaving Uruzgan, Qappearing to draw a line in the sand about leaving Uruzgan, Bos did not seem categorical about that issue. In our engagement, we need to continue to stress the Alliance need for the Dutch to remain in Afghanistan and in Uruzgan, in particular; the progress the Dutch have made in Uruzgan and the need to build upon their stability and development efforts there; the increased U.S. contribution in military and civilian personnel and resources in Afghanistan; and the enhanced contributions of NATO and other partners. A word of caution – the Dutch are concerned Jan Mohammed, the former governor and local warlord, might be re-appointed governor of Uruzgan if Pres. Karzai is re-elected. If that were to happen, everyone, including our strongest supporters, says the Dutch will not/not return to Uruzgan under any circumstances. END COMMENT.
Codebericht 114457 (5 juli 2007), over relaties binnen het kabinet:
1. (C) Summary: The GONL sent a letter to the Dutch Parliament on June 30 noting it will decide this summer whether to extend its ISAF mission in Afghanistan. The decision will follow an exhaustive review of all options, including staying in the mission´s current capacity, reducing its contribution or moving to another location, or even withdrawing altogether. Cabinet officials have stressed that “all options are on the table,” while public statements by Defense Minister Eimert van Middelkoop in favor of remaining in some capacity may have tipped the hand of the GONL and temporarily unsettled the political process. Dutch officials are cautiously optimistic that the conditions are in place to arrive at a positive extension decision, but stress that sequencing is vital: first the review of options, then consultations with Allies, followed by a decision and subsequent debate with Parliament. End summary.
(…)
19. (S//NOFORN) Working level contacts describe the relationship between Verhagen and Koenders as “contentious but not outright hostile.” Instead of direct confrontation, the two often wage battles through their staffs at the working level, said MFA Security Affairs Chief Robert de Groot. That said, when the two ministers agree, the resulting decision has added weight and is often “ironclad.” Van Middelkoop is described as “the third wheel,” or the “inexperienced junior partner” by working level contacts. While substantively knowledgeable, his inexperience in the government is obvious, and he often defers to Verhagen and Koenders.
1.(C) SUMMARY: THE DUTCH ARE PLEASED THAT THE 6/13-14 EU GAC ENDORSED MORE FREQUENT UPDATES OF THE EU SERBIA VISA BAN LIST. THEY THINK THEY NOW HAVE A POLITICALLY RESPONSIVE TOOL TO PRESSURE MILOSEVIC AND HIS REGIME. THEY STILL SUPPORT CLOSER EU COORDINATION WITH NON-EU STATES ON FINANCIAL SANCTIONS, BUT SEE LITTLE PROSPECT OF AN EU CONSENSUS ON THIS POINT. THEY SUGGEST MORE AD HOC APPROACHES TO THIS PROBLEM AND WELCOME FURTHER BILATERAL CONSULTATION WITH THE U.S. FINALLY, THE DUTCH SAY THAT THE UK AND THE NETHERLANDS ARE “BRAINSTORMING” ON HOW TO MANAGE ANTICIPATED AUGUST CALLS TO DROP OUTRIGHT THE EU SERBIA FLIGHT BAN. END SUMMARY.
Daar gaat m’n dag… Om 16.00 uur hierrrinchecken! RTL en NRC hebben alle diplomatieke cables uit standplaats Den Haag in handen gekregen. 3000 berichten, van 2000 tot 2010. En gaan daar lekker over berichten. O.m. over Beatrix die zich uitliet over de Afghanistan-missie (zie onder).
RTL Nieuws en NRC Handelsblad hebben de beschikking gekregen over de duizenden diplomatieke codeberichten van de Amerikaanse diplomatieke dienst uit Den Haag. Het gaat hier om rapportages van de Amerikaanse ambassade in Nederland aan de Verenigde Staten. RTL en NRC hebben inzage gekregen in alle codeberichten vanuit Nederland in de ruim 250.000 WikiLeaks-documenten.
RTL Nieuws en NRC Handelsblad kregen toegang tot de stukken via de Noorse krant Aftenposten, die enkele weken geleden, buiten de WikiLeaks-organisatie om, alle 250.000 diplomatieke berichten in handen kreeg. RTL en NRC berichten vandaag om 16.00 uur over een deel van de documenten. RTL doet dit in een extra RTL Z-bulletin bij RTL 7 en NRC Handelsblad vanaf vanmiddag in de krant en op nrc.nl. Later deze week volgen meer berichten over de rest van de stukken.
De twee Nederlandse nieuwsorganisaties maken deel uit van een kleine club van Europese media die de handen ineen hebben geslagen om de tienduizenden diplomatieke berichten te onderzoeken en journalistiek te duiden. Naast Aftenposten, RTL Nieuws en NRC gaat het om Svenska Dagbladet (Zweden) en Politiken (Denemarken).
I was aware that you had places in California with a lot of medical marihuana dispensaries, that rename themselves into Dutch-sounding names like Oaksterdam. But I didn’t know there’s a town high up in the Rocky Mountains, Colorado, that is actually called Nederland, and is a countercultural outpost where even recreational marihuana use is legalized.
Millions of Americans expressed their feelings about marijuana last week. In Colorado, 24 communities voted to ban or restrict shops selling legal medical marijuana. In California, voters wrestled with the question of legalization for recreational use — with issues of health, crime and taxes all coming into play — then voted no.
But here in Nederland, it was just another beautiful day high in the mountains.
Marijuana has been mainstream in this outpost of the counterculture, 8,000 feet in the Rockies and an hour northwest of Denver, since the days of Bob Marley’s cigar-size “spliffs” and the jokes of Cheech and Chong.
And to judge by the numbers, things have not changed all that much.
An explosion of medical marijuana sales over the last year in Colorado as well as the District of Columbia and the 13 other states where medical use is allowed has certainly brought a new element into the mix. Dispensaries like Grateful Meds, one of seven medical marijuana providers in Nederland, population 1,400, now have legal compliance lawyers on retainer and sales tax receipts in the cash drawer.
But marijuana is still marijuana, and Nederland’s perch overlooking what John Denver immortalized as “the Colorado Rocky Mountain high” has not budged.
State records show that by some coincidence, the concentration of medical marijuana patients and dispensaries selling medicinal cannabis is higher here in Colorado’s old hippie heartland than in any other corner of the state.
Free Pussy Riot
Peaches, the twenty-first century torchbearer of feminist punk, just released a video and track in support of Pussy Riot, the Russian female anarc...
EHRM handhaaft SGP-uitspraak Hoge Raad
Dat ging nog best snel: het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) heeft zich uitgesproken over de vrouwen uitsluitende praktijk van de S...
