Author: adriejan Published: November 29th, 2011
Yesterday and today, lots of ‘authoritative’ newspapers and journals once more published gloomy articles about the coming end of the eurozone, largely due to the perceived inaction of leading (German and other northern European, notably Dutch) politicians. Particularly their refusal to set up the ECB as lender of last resort and/or let it buy state bonds on large scale and/or let it issue eurobonds, and their continued insistence on austerity and budget cuts as the only “solution”, now leading such esteemed organizations as the OECD to condemn their inaction. France is threatened with a credit rating downgrade, as a matter of fact the entire eurozone is threatened with a downgrade, the stability fund doesn’t have nearly enough funds, and… oh well.
I’m getting kinda tired writing about this so maybe I’ll quit doing it, but here goes once more (my bet is on the end of the eurozone before New Year’s Day, by the way)…
Bloomberg (‘The Euro Area Is Coming To An End’, written by the former chief economist of the IMF):
Investors sent Europe’s politicians a painful message last week when Germany had a seriously disappointing government bond auction. It was unable to sell more than a third of the benchmark 10-year bonds it had sought to auction off on Nov. 23, and interest rates on 30-year German debt rose from 2.61 percent to 2.83 percent. The message? Germany is no longer a safe haven.
Since the global financial crisis of 2008, investors have focused on credit risk and rewarded Germany with low interest rates for its perceived frugality. But now markets will focus on currency risk. Inflation will accelerate and the euro may break up in a way that calls into question all euro-denominated obligations. This is the beginning of the end for the euro zone.
Here’s why.
Financial Times:
Germany is the only country in Europe that can act to save the eurozone and the wider European Union from “a crisis of apocalyptic proportions”, the Polish foreign minister warned on Monday in a passionate call for more drastic action to prevent the collapse of the European monetary union.
The extraordinary appeal by Radoslaw Sikorski, delivered in the shadow of the Brandenburg Gate in the German capital, came as the Organisation for Economic Co-operation and Development called on European leaders to provide “credible and large enough firepower” to halt the sell-off in the eurozone sovereign debt market, or risk a severe recession.
The OECD’s comments came as the organisation slashed its half-yearly forecasts for growth in the world’s richest countries, warning that economic activity in Europe would grind to a near-halt.
Yet their calls were met by a stubborn insistence in Berlin that only EU treaty change to forge a “stability union” in the eurozone would revive confidence in the markets.
Wolfgang Schäuble, German finance minister, rejected calls for the European Central Bank to act as a “lender of last resort” in the eurozone, and for the introduction of jointly guaranteed eurozone bonds to relieve the pressure on the most debt-strapped members of the common currency such as Greece and Italy.
Financieel Dagblad: eindspel om euro is begonnen:
De eurocrisis is in een eindfase gekomen, in beleggerstermen: het eindspel. De ontwikkelingen gaan nu razendsnel, en de tijd dat de sterke eurolanden de zwakke konden redden, is voorbij. Volgens veel economen is het een kwestie van weken, misschien van dagen, en dan moet er iets op tafel liggen om het uiteenvallen van de euro te voorkomen.
Over negen dagen houden de Europese leiders nog maar eens een ‘top der toppen’. Er was er al een op 21 juli, op 23 oktober en op 26 oktober. Maar nu leeft meer dan ooit het gevoel dat het erop of eronder is. De reeds geplande Brusselse top van vrijdag 9 december is inmiddels uitgebreid met een werkdiner op de avond ervoor. Er is immers veel te bespreken.
(…)
Columns in de Financial Times en commentaren in The Economist waarschuwen inmiddels dat de euro snel verleden tijd kan zijn. Jean Pisani-Ferry, directeur van de gerenommeerde Brusselse denktank Bruegel, stelt onderkoeld dat er ‘een nieuwe situatie in Europa’ is ontstaan. Met iets meer gevoel voor dramatiek schrijft de Vlaamse econoom Paul De Grauwe: ‘De euro heeft nog enkele weken om zichzelf te redden, terwijl verschillende instituties zich al voorbereiden op de klap.’
Wat de situatie nu zo wezenlijk anders maakt dan enkele weken geleden? Verreweg het belangrijkste signaal is dat zelfs Duitsland meer moeite heeft om zijn staatsleningen in de markt kwijt te raken. En opvallend, direct na de half mislukte emissie van vorige week verloor de euro in een tel 0,72 eurocent in waarde. Voor centrale bankiers een serieuze aanwijzing dat de munt zelf het volgende doelwit zal zijn.
(…)
Het is bijna tragisch dat de ministers van financiën vanavond alweer naar Brussel moeten afreizen om over het noodfonds te praten. Nog altijd zijn de afspraken van 21 juli (uitbreiding van noodinstrumentarium) niet in werking getreden, en nu zwoegen ze op de deal van 26 oktober (vergroting slagkracht). Het fonds heeft nog ongeveer € 250 mrd beschikbaar, maar niemand gelooft meer dat daar € 1000 mrd van te maken is, zoals een maand geleden werd beloofd.
(…)
Inmiddels is duidelijk dat het beleggers helemaal niet meer uitmaakt dat de betrouwbare technocraat Mario Monti als premier is aangetreden. Net zomin als zijn bezuinigingsplannen nog indruk maken. Het is de les van twee jaar eurocrisis: paniek en wantrouwen slaan niet met enkele ferme politieke daden om in volledig vertrouwen. Voor België dreigt hetzelfde lot. Verrassend genoeg reageerden beleggers maandag positief op het nieuws dat er na anderhalf jaar eindelijk een regering komt. Maar de aanstaande premier Elio Di Rupo kan de snel opgelopen rentelasten voor België waarschijnlijk niet zomaar ongedaan maken. Ook hij zal ervaren dat eenmaal afgehaakte beleggers niet snel tevreden zijn.
Volkskrant:
De euro is een misgeboorte en had beter niet ingevoerd kunnen worden. Dat zegt oud-AFM-topman Hans Hoogervorst in een aflevering van het geschiedenisprogramma Andere Tijden, die op 11 december wordt uitgezonden.
Hoogervorst zegt daarin: ‘De enorme problemen die we nu hebben op de kapitaalmarkten en de enorme risico’s die worden gelopen, als we dat tevoren hadden geweten, dan denk ik niet dat iemand bij zijn volle verstand eraan was begonnen.’
Volgens Hoogervorst kan de munt ‘wel als mislukt’ kan worden beschouwd.
Enzovoort.
Tags: Angela Merkel, central bank, debt crisis, ECB, EMU, euro, eurobonds, European debt crisis, European Union, eurozone, eurozone break-up, eurozone core, financial crisis, Financial Times, Financieele Dagblad, Germany, IMF, lender of last resort
Category Europe, politics |
Author: adriejan Published: November 17th, 2011
Spanish bond rates are soaring, and now even The Netherlands (!) are not considered a safe haven anymore. The debt crisis thus is spreading to the eurozone core, which includes France and Austria as well. So as predicted here last week (and downplayed by commenters), the solutions of Merkel, Germany and other northern countries – merely insisting on “reforms”, “budget cuts” and “austerity” in southern Europe as the one way to get out of this crisis – are not working. The financial markets, for one, are not buying it.
The question is: will political leaders continue on this road to nowhere, and ultimately be responsible for the break-up of the eurozone? Or will true reform finally be made, and the ECB be allowed to act as lender of last resort? We’ll find out soon enough.
Financial Times:
The turmoil in the eurozone has taken a troubling turn in recent days, with anxiety spreading from Europe’s periphery to its “core” countries. Even as Italy’s Mario Monti readies his economic agenda to be presented today, investors are looking at France, the Netherlands and Austria with increasing unease and wondering whether the ECB might yet ride to the rescue. Over in Greece, today is the anniversary of 1973′s mass student protests – with demonstrators once more planning to take to the streets. And the bond markets are showing ever more strain, with today’s Spanish bond auction souring sentiment still further.
The Guardian:
It is make your mind up time for Angela Merkel. Not next year. Not even next month. But this week. The financial markets were ugly on Tuesday, flashing a loud and consistent message: the crisis in the eurozone is no longer confined to the weak Club Med countries but is spreading to the core.
Germany has to decide whether to drop its visceral opposition to the European Central Bank acting like a true lender of last resort, or face being blamed for the break-up of the single currency.
This is a tough call for Merkel, but what happened in the markets on Tuesday was significant. The loss of confidence in Greece, Italy, Spain and Portugal was old news. The new development was that investors were also increasingly wary of lending to those countries that would, along with Germany, form the nucleus of a hard-core euro in the event of a break-up.
Interest rates on Belgian, Austrian and French debt rose sharply. There was even pressure on Dutch bonds, traditionally seen as the second safest in the eurozone after German bunds. Bond dealers reported a full-scale run on French bonds.
By contrast, Switzerland – the safe haven of choice for nervous investors at present – sold six-month bonds at an interest rate of -0.3%. Investors, in other words, were paying the Swiss government for the privilege of being allowed to lend money to a country seen as rock solid. This is simply a posh way of hiding money under the mattress.
The financial markets understand just how critical the situation is, even if the pfennig has yet to drop in Berlin.
Al Jazeera:
Symmetrical reflation is the best option for restoring growth and competitiveness on the eurozone’s periphery while undertaking necessary austerity measures and structural reforms. This implies significant easing of monetary policy by the European Central Bank; provision of unlimited lender-of-last-resort support to illiquid but potentially solvent economies; a sharp depreciation of the euro, which would turn current-account deficits into surpluses; and fiscal stimulus in the core if the periphery is forced into austerity.
(…)
Unfortunately, Germany and the ECB oppose this option, owing to the prospect of a temporary dose of modestly higher inflation in the core relative to the periphery.
The bitter medicine that Germany and the ECB want to impose on the periphery – the second option – is recessionary deflation: Fiscal austerity, structural reforms to boost productivity growth and reduce unit labour costs and real depreciation via price adjustment, as opposed to nominal exchange-rate adjustment.
Tags: austerity, Austria, bonds, budget cuts, debts crisis, ECB, EMU, European debt crisis, eurozone, eurozone core, financial markets, France, Germany, Greece, investors, Italy, lender of last resort, Merkel, neuro, northern Europe, political leadership, reforms, southern Europe, Spain, The Netherlands
Category Europe, politics |
Author: adriejan Published: November 10th, 2011
The Guardian schrijft dat er al maanden gesprekken gaande zijn om de eurozone toch maar op te breken. Nu de rente op Italiaanse obligaties torenhoog is, en er zeker geen kans is op een bail out van Italië door het Europees noodfonds, komt een ’herstructurering’ van Italiaanse schulden (d.w.z. een half bankroet) in zicht. Dat treft de Franse financiële mega-conglomeraten hard, betekent een monsterrecessie, en waarschijnlijk het einde van de euro.
Wtf! Opbreken van de eurozone? Say what? Het lijkt erop dat de negatiefste voorspellingen van commentatoren stuk voor stuk uitkomen. De totale ellende is inmiddels niet meer te overzien.
Het lijkt er ook steeds meer op dat er een realisering ontstaat dat het door Merkel, de ECB en het IMF voorgeschreven programma van “bezuinigen” als panacée voor alle problemen niet de weg is. Je kunt bezuinigen wat je wil, maar speculanten op de financiële markten geloven er toch niet in. Sterker nog, ze hebben er belang bij als de boel onderuit gaat. Bovendien wordt landen onder curatele stellen en de hele verzorgingsstaat wegbezuinigen op een gegeven moment ook ondemocratisch; wat dat betreft is het jammer dat dat Griekse referendum er niet gekomen is, dan konden ze tenminste kiezen.
Wilders heeft gelijk gehad: Griekenland had bij het begin van de crisis al uit de eurozone gekickt moeten worden, i.c.m. schuldherstructurering en een terugkeer van dit land naar een eigen monetair systeem. Zoals een LSD-reaguurder schrijft:
Misschien een interessant alternatief voor het hameren van Merkel en de ECB op een uitgebalanceerd huishoudboekje voor Griekenland, met als gevolg elkaar versterkende opeenvolgende bezuinigingen en hemeltergende werkloosheidscijfers enkel om de schuldeisers te plezieren: laat Griekenland de weg van Argentiniė volgen! Dus een gecontroleerd bankroet en herstructurering van schulden (plus een vertrek uit de euro), zodat het land weer kan investeren en ja, ook werk maken van hervormingen en een minder gestoord belastingsysteem opzetten. Hebben ze ook geen vaste wisselkoers meer. Voorheen alleen de positie van de PVV en SP, nu hoor je het vaker.
Een klein landje kan zich terugtrekken uit de financiële markten, zich minder afhankelijk maken van speculanten en geld bijdrukken, zodat er weer geïnvesteerd kan worden i.p.v. alle economische groei op recept van het IMF en Noord-Europese liberalen kapotbezuinigen. Wellicht dat de crisis dan niet was verspreid naar Italië. Maar nu is het te laat voor deze optie (al kan het nog steeds als de hele euro uit elkaar klapt).
Het enige alternatief nu? De ECB staatsobligaties laten opkopen, en instellen als lender of last resort. Dat wil zeggen dat de ECB gaat functioneren zoals de centrale bank doet in normale economieën. De eurozone is een mislukt project gebleken, omdat landen met uiteenlopende economieën én aparte obligaties niet kunnen functioneren onder een regime dat één munt hanteert. Amerikaanse economen roepen het al maanden, en misschien wordt het tijd dat dit ook eens doordringt in Europa. De EMU in haar huidige vorm kan niet bestaan.
Dat betekent dus “meer Europa”. Want als je dat doet, moet je je economische systeem ook verder integreren. Duitsland wil geen ECB als lender of last resort, omdat ze bang zijn voor inflatie. Maar het is dit, of het opbreken van de eurozone. De heilloze weg van het voorschrijven van bezuinigingen, leidend tot nieuwe vertrouwenscrises en weer nieuwe landen die de prooi worden van speculanten (Frankrijk?) moet in ieder geval verlaten worden.
Tags: Angela Merkel, Argentinië, austerity, bail out, bankroet, bezuinigingen, bonds, ECB, economie, economy, EMU, euro, European debt crisis, European Union, eurozone, financial crisis, financial markets, France, Frankrijk, Geert Wilders, Greece, Griekenland, herstructurering, IMF, inflatie, inflation, Italie, Italy, lender of last resort, monetarisme, monetary system, obligaties, referendum, schuldencrisis, SP, speculanten, speculators
Category Europe, politics |
