Posts Tagged ‘Duitsland’

De willekeur van drie procent

Eén van de ironieën van de sinds afgelopen weekend ontstane politieke crisis waar Nederland zich in bevindt, is dat ik – en ik niet alleen – het eigenlijk wel eens ben met Geert Wilders over de 3-procentsnorm. Een enorme keur aan economen en beleidsmakers, van het IMF, de Amerikaanse regering tot aan allerlei wetenschappers, hebben de afgelopen maanden terecht betoogd dat vasthouden aan een maximaal begrotingstekort van 3 procent van het BBP als recept om “uit de crisis te komen” een vorm van monetaristisch neoliberaal cijferfetisjisme is (zie afbeelding).

Nederland doet het per saldo helemaal niet slecht. De staatsschuld is lang niet zo groot als in vele Europese landen en de VS, de werkloosheid is niet hoog, en ook het begrotingstekort valt in de huidige Europese context echt wel mee. Waar we mee te maken hebben is een economische recessie, en die wordt grotendeels veroorzaakt door een gebrek aan consumentenvertrouwen, door de belachelijk hoge hypotheekschuld in dit land. Die wordt weer veroorzaakt door de hypotheekrenteaftrek, het behoud van welke voor CDA en VVD bij de vorige verkiezingen een breekpunt was. Dát is wat ons nu belemmert, en niet in de eerste plaats de staatsschuld of het begrotingstekort.

Als we weer economische groei willen hebben, is het laatste wat we moeten doen rücksichtlose bezuinigingen doorvoeren, VVD-style. Daar waarschuwt het IMF, nota bene, al tijden tegen. In Europa deelt Duitsland echter de lakens uit, en daar zijn politici aan de macht die in hetzelfde monetaristische cijferfetisjisme geloven als de VVD in Nederland. Dus moet er gehakt worden, ten koste van economische groei. Dit komt voort uit een bewust doorgevoerde beperking van de mogelijkheden van de politiek om de financiële markten af te weren. In plaats van een grotere rol voor de Europese centrale bank, iets waar ze in de VS en Groot-Brittannië wel gebruik van maken, zijn regeringen hier met handen gebonden om het vertrouwen van de markten te behouden. Hun enige optie, bij gebrek aan euro-obligaties of andere mogelijkheden tot verruiming van de acute nood (hoewel het ECB natuurlijk stiekem, tegen de zin van Duitsland en Nederland in, bezig is geweest met geld in het bankensysteem te pompen), is hakken in de begroting. Ten koste van alles.

De Europese Commissie (EC) legt dit ook op, en daar komt dat hele Catshuisberaad uit voort. Wilders en de PvdA, hoewel ze verschillen van mening over hervormingen, merken terecht op dat het ook wel wat rustiger aan kan met die miljarden. Juist om economische groei te stimuleren, in plaats van te dempen. Wilders is een Keynesiaan geworden. Er is heel wat voor te zeggen om in te zetten op hervormingen die op de lange termijn beter zijn, en later het begrotingstekort in evenwicht brengen, dan nu als een malle te gaan hakken.

De PvdA, Wilders, en andere linkse partijen in Nederland staan daarin niet alleen. De mogelijke verkiezingsuitslagen in Frankrijk, met een overwinning van Hollande, wijzen ook in de richting van een voorkeur van het electoraat in die richting. En in Praag wordt er ook flink gedemonstreerd. Iemand als Coen Teulings, directeur van het Centraal Planbureau (CPB), pleit hier al tijden voor. Idem dito Christine Lagarde van het IMF, en Geithner van de Amerikaanse regering. En zelfs kredietbeoordeelaars als Standard & Poor’s zien puur snijden als “kannibalisme”. Zoals de New York Times analyseert: Angela Merkel en haar geestverwanten komen steeds meer alleen te staan.

De vraag – en die vraag speelt al vanaf het begin van de eurocrisis – is hoe lang Duitsland, de EC, en de conservatieven en liberalen die nog de toon zetten met hun nergens in de wereld in deze strikte zin voorkomende monetaristische opvattingen, nog hun zin gaan krijgen. Laat maar lekker een tikje oplopen dat begrotingstekort, zou ik zeggen. Nu alleen inzetten op bezuinigen om die 3 procent maar in no time te halen, zonder structureel te hervormen, richt onherstelbare schade aan aan de economie én aan publieke voorzieningen en de verzorgingsstaat. Wanneer de economie weer groeit, in plaats van krimpt of matig groeit, kan er afgelost worden. En nog beter zou daarbij zijn wanneer de ECB een grotere rol zou krijgen, en/of eurobonds ingesteld zouden worden, zodat de armslag om financiële markten af te weren ook ruimer wordt.

Tags: Angela Merkel, anticylisch begrotingsbeleid, BBP, begrotingsdiscipline, begrotingstekort, bezuinigen, bezuinigingen, Centraal Planbureau, Christine Lagarde, cijferfetisjisme, Coen Teulings, CPB, drie procent, Duitsland, economische groei, Europese Commissie, Geert Wilders, groei, hervormen, hervormingen, hypotheekrente-aftrek, hypotheekschuld, IMF, investeren, John Maynard Keynes, monetarisme, PvdA, PVV, staatsschuld, Stef Blok, Timothy Geithner, VVD, werkloosheid
Category Dutch politics, Europe |

Geheim CIA-rapport laat manipulatie West-Europese publieke opinie zien

[Dutch re-post of original English post earlier today]

Van Glenn Greenwald, een geheim CIA-rapport (pdf) dat eerder deze maand opgesteld werd, en gelekt is via de klokkenluiderswebsite WikiLeaks. Wat erin staat is fascinerend. Het is opgesteld door de ‘Red Cell’ (een soort afdeling binnen de CIA die ‘onconventionele’ oplossingen verzint), en laat zien hoe de Verenigde Staten na de val van de Nederlandse regering de publieke opinie in Duitsland en Frankrijk kunnen manipuleren teneinde steun voor de oorlog in Afghanistan te doen toenemen.

Dit is niet alleen één van de meest cynische stukken die ik ooit gelezen heb; het plaatst de controverse in Nederland over verlenging van de missie in Afghanistan ook in een heel ander perspectief.

Het CIA-rapport analyseert eerst hoe de Duitse en Franse regeringen hebben gesteund op de “publieke apathie” (letterlijk) teneinde “kiezers te negeren” (ook letterlijk) en geleidelijk aan troepenaantallen in Afghanistan te verhogen:

Public Apathy Enables Leaders to Ignore Voters

The Afghanistans mission’s low public salience has allowed French and German leaders to disregard popular opposition and steadily increase their troop contributions to the International Security Assistance Force (ISAF).

Als nieuwe gevechten aanstaande lente en zomer meer militaire en burgerlijke slachtoffers zullen eisen, en als een “Nederlands debat” overspringt naar deze landen, zou de publieke opinie zich echter tegen de oorlog kunnen keren. Dit zou Duitse en Franse politici kunnen doen terugdeizen. Daarom is het belangrijk, aldus het rapport, dat de Duitse en Franse kiezers “duidelijke overeenkomsten tussen resultaten in Afghanistan en hun eigen prioriteiten zien”.

En wat zijn deze prioriteiten? Volgens de CIA zijn de Fransen vooral gefocust op ”burgers en vluchtelingen”, en de Duitsers op de “kosten en redenen” van de oorlog. Op deze zorgen zou men zich daarom moeten richten, door middel van het aanpassen van de boodschap. Zo moeten de gevolgen voor de Afghaanse bevolking “gedramatiseerd” worden om bij de Europeanen “schuldgevoelens” teweeg te brengen.

Focusing on a message that ISAF benefits Afghan civilians and citing examples of concrete gains could limit and perhaps even reverse opposition to the mission. Such tailored messages could tap into acute French concern for civilians and refugees.

(…)

Conversely, messaging that dramatizes the potential adverse consequences of an ISAF defeat for Afghan civilians could leverage French (and other European) guilt for abandoning them.

(…)

Some German opposition to ISAF might be muted by proof of progress on the ground, warnings about the potential consequences for Germany of defeat, and reassurances that Germany is a valued partner in a necessary NATO-led mission.

Omdat Europeanen verliefd zijn op Obama adviseert het rapport ook dat deze persoonlijk hun belang voor de NAVO-inspanningen in Afghanistan benadrukt. En mochten ze zich terugtrekken, dan zou Obama expliciet zijn teleurstelling moeten aangeven.

The confidence of the French and German publics in President Obama’s ability to handle foreign affairs in general and Afghanistan in particular suggest that they would be receptive to his direct affirmation of their importance to the ISAF mission – and sensitive to direct expressions of disappointment in allies who do not help.

En nu komt wellicht het beste stuk. Volgens het rapport zijn de vrouwen van Afghanistan de beste boodschappers om een menselijk gezicht op de missie te plakken. Niet alleen omdat vrouwen in het algemeen persoonlijker kunnen spreken, maar ook omdat ze gebruikt kunnen worden om specifiek op Duitse, Franse en andere West-Europese vrouwen te mikken. De CIA heeft ook suggesties voor publiciteitsacties en een media-offensief.

Afghan women could serve as ideal messengers in humanizing the ISAF role in combating the Taliban because of women’s ability to speak personally and credibly about their experiences under the Taliban, their aspirations for the future, and their fears of a Taliban victory. Outreach initiatives that create media opportunities for Afghan women to share their stories with French, German, and other European women could help to overcome pervasive skepticism among women in Western Europe toward the ISAF mission.

(…)

Media events that feature testimonials by Afghan women should probably be most effective if broadcast on programs that have large and disproportionately female audiences.

De website die dit CIA-rapport online heeft gezet, WikiLeaks, is briljant. De laatste paar jaar hebben ze een keur aan geheime documenten, die activiteiten van regeringen en bedrijven aan het licht brengen, te pakken weten te krijgen en gepubliceerd. Zo hebben ze bijvoorbeeld de gevoelige Standard Operating Manual for Guantánamo Bay online gezet, documenten die laten zien hoe aan de economische ineenstorting van IJsland corrupte offshore loans vooraf gingen, de beruchte e-mailuitwisselingen tussen klimaatwetenschappers, documenten die laten zien dat er giftige afvalstoffen geloost worden voor de Afrikaanse kust, enzovoort. Ze zijn nu bezig om een controversiële video uit te brengen met beelden van een Amerikaanse luchtaanval in Afghanisten afgelopen mei, waarbij 97 burgers omkwamen.

Dit alles heeft ze echter een gehaat doelwit gemaakt van overheden en economische elites overal ter wereld. Het Pentagon heeft zelfs een rapport opgesteld, dat eveneens door de site werd ondervangen en gepubliceerd, hoe WikiLeaks aangepakt kan worden. De mogelijkheid wordt hierbij geopperd dat zelfs het surfen naar de site als een misdaad gezien kan worden. Greenwald:

As The New York Times put it last week: “To the list of the enemies threatening the security of the United States, the Pentagon has added WikiLeaks.org, a tiny online source of information and documents that governments and corporations around the world would prefer to keep secret.”  In 2008, the U.S. Army Counterintelligence Center prepared a secret report — obtained and posted by WikiLeaks — devoted to this website and detailing, in a section entitled ”Is it Free Speech or Illegal Speech?”, ways it would seek to destroy the organization.  It discusses the possibility that, for some governments, not merely contributing to WikiLeaks, but “even accessing the website itself is a crime,” and outlines its proposal for WikiLeaks’ destruction as follows: click

Greenwald heeft op zijn site een interview met Julian Assange, de Australische hoofdredacteur van WikiLeaks, die vertelt dat vrijwilligers van WikiLeaks in toenemende mate worden belaagd door de Amerikaanse en andere autoriteiten. Zo is een van hen vorige week nog gearresteerd en ondervraagd op IJsland. Van hun site:

Over the last few years, WikiLeaks has been the subject of hostile acts by security organizations. In the developing world, these range from the appalling assassination of two related human rights lawyers in Nairobi last March (an armed attack on my compound there in 2007 is still unattributed) to an unsuccessful mass attack by Chinese computers on our servers in Stockholm, after we published photos of murders in Tibet. In the West this has ranged from the overt, the head of Germany’s foreign intelligence service, the BND, threatening to prosecute us unless we removed a report on CIA activity in Kosovo, to the covert, to an ambush by a “James Bond” character in a Luxembourg car park, an event that ended with a mere “we think it would be in your interest to…”.

De reden dat de redacteuren van WikiLeaks zich op IJsland bevinden is dat het IJslandse parlement, na de publicatie van een reeks documenten die laten zien hoe aan de economische ineenstorting van het land verschillende malafide praktijken voorafgingen, wetgeving overweegt die aan klokkenluiders de beste bescherming ter wereld zou moeten geven. Dit zou van IJsland een vrijhaven voor journalisten maken.

Om af te sluiten: dit alles draait om open government, geheimhouding, internetvrijheid en uiteindelijk om de mogelijkheid voor burgers om, eenmaal geïnformeerd, inzicht te krijgen in de werking van regeringen en bedrijven, en te proberen ze te hervormen. Het soort informatiemanipulatie waar de CIA zich blijkens bovenstaand rapport aan schuldig maakt zou voor iedereen openbaar moeten zijn, zodat burgers een oordeel kunnen vormen over politieke vraagstukken, en over de regeringen die vorm geven aan deze vraagstukken. Je kunt hier aan WikiLeaks doneren, ze helpen, of een veilige inzending doen.

Tags: Afghaanse vrouwen, Afghanistan, CIA, Duitsland, Frankrijk, geheimhouding, informatiemanipulatie, open government, WikiLeaks
Category Dutch politics, Europe, politics, privacy, terrorism, U.S. politics |

Duitsers hebben het moderne privacy-probleem begrepen

In tegenstelling tot de meeste Nederlanders, die zich over het algemeen geen moment zorgen maken over data-opslag door de overheid, de privacy-inbreuk van Google Streetview, fraudegevoeligheid van stemcomputers (Zie VK vandaag: ”Autoriteiten willen toch de stemcomputer terug“), telefoon- en internettaps door justitie, het biometrisch paspoort, en al die andere privacy-issues en fraudegevoelige systemen, maken Duitsers zich wel enorme zorgen om dit soort zaken. Waar Nederlanders het denken af te kunnen doen met “ik heb toch niks te verbergen” en bij wijze van spreken direct in de rij gaan staan met een opgestroopte mouw voor het gemeentehuis als ze een nepfolder krijgen over de verplichting van het tatooeren van het BSN-nummer op de arm, komen Duitse burgers en ministers vaak in opstand tegen dit soort maatregelen. Zie een artikel in De Pers van gisteren:

‘Google Street View is een schending van de privésfeer in miljoenvoud.Geen geheime dienst ter wereld zou zo ongegeneerd foto’s verzamelen.’ Woorden die je in Nederland verwacht van een linkse actievoerder. In Duitsland komen ze uit de mond van de minister van Consumentenbescherming Ilse Aigner en laten ze zien dat privacy zelfs in de hoogste regionen van de politiek leeft.
Een bodyscanner op het vliegveld? In no time staan er naakte Duitsers op het vliegveld Berlin-Tegel te protesteren tegen de Nacktscanner. Er wordt een wet ingevoerd zodat alle telefoon- en e-maildata zes maanden worden opgeslagen voor opsporingsdoeleinden? Ruim 34.000 Duitsers (inclusief de minister van Justitie) spannen samen een rechtszaak aan bij het Bundesverfassungsgericht. Dat Federale Constitutionele Hof oordeelde vorige week dat de dataopslag in strijd is met artikel 10 van de grondwet, waaronder privacy van telecommunicatie valt. Het hof vindt onduidelijk waarvoor de data gebruikt worden en de opslag onveilig. De wet is een zware inbreuk van een omvang die het juridische systeem niet eerder heeft gezien, stelt het vonnis.

Als wij roepen dat we niets te verbergen hebben, klimmen onze oosterburen op de barricades. Toen Google Street View in Nederland werd gelanceerd, oogstte het lof omdat het zo’n innovatieve dienst was. Beau van Erven Dorens werd herkend en we moesten lachen om een man die bij de hoeren naar buiten kwam. Terwijl de introductie in Duitsland de afgelopen maanden tot grote ophef en protesten leidde.
Bewoners blokkeerden straten waar de camerawagen doorheen reed en bondskanselier Merkel riep mensen met bezwaren op Google een brief te sturen. Een conceptbrief stond gewoon op de site van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Door alle ophef moest Google de lancering van Street View uitstellen en de huizen verwijderen van mensen die een klacht indienden.

(…)

Er zijn zelfs Nederlanders die naar Duitsland emigreren vanwege privacy: zogenaamde ‘privacyvluchtelingen’ zoals Arjen Kamphuis. Zijn IT-bedrijf Gendo is wel nog in Nederland gevestigd, maar samen met zijn vriendin is Kamphuis in Duitsland gaan wonen.
‘In Nederland heerst een ‘ja ik heb niks te verbergen’ cultuur en dat vind ik een pijnlijk verschil met Duitsland. Daar zit diep in de politieke cultuur dat het een keer fout is gelopen. Ze weten wat er gebeurt als men niet op tijd massaal tegen de regering zegt: ‘Nu ga je te ver!’ Kamphuis ziet in Nederland politieke passiviteit en enge volgzaamheid, die zich uit in onder meer het gebrek aan protest tegen dataopslag. ‘Ruling by fear is beleid geworden. Er wordt nooit gevraagd of de technologische oplossing wel helpt voor het gestelde probleem.’
Axel Arnbak van privacywaakhond Bits of Freedom ziet nog een verschil met Duitsland: wetten worden door het Bundesverfassungsgerichtaan de grondwet getoetst. Door een uitspraak ontstond zo in 2008 zelfs een nieuw, fundamenteel grondrecht op de garantie van de vertrouwelijkheid en integriteit van IT-systemen. ‘Wij kunnen nog veel leren van hoe ze hun grondwet bij de tijd houden’, vindt Arnbak. Als voorbeeld geeft hij het briefgeheim (niemand mag je post openen) dat in de Nederlandse grondwet staat, maar dat niet geldt voor digitale brieven: e-mail.

 

Ik geloof niet in conspiracy-achtige zaken en ook denk ik niet dat de huidige overheid het slechtste met ons voor heeft en ons massaal op straat en individueel zit te bespioneren. Het grote probleem is in mijn ogen dat als je dit soort infrastructuren (biometrische databases, Ov-chip database, snelweg-nummerplaat registratie, en commericiele databases als Google, etc.) creeert, je het heel makkelijk maakt voor eventuele toekomstige overheden die de burger (of bepaalde delen van de bevolking) minder goed gezind zijn. En misschien dat die al sneller komt dan je denkt (lees: 9 juni).

Tags: biometrisch paspoort, Duitsland, Google, landelijke database, surveillance state
Category Dutch politics, privacy |