VVD, CDA en PVV hadden daarover 7 weken in het Catshuis overlegd, maar dat beraad liep afgelopen weekend spaak. Het lijkt er op dat De Jager er in 2 dagen met VVD, CDA, GroenLinks, ChristenUnie en D66 wel in slaagt.
… zegt alles.
Waarom kon dit niet twee jaar geleden? Maar goed: dat D66, GroenLinks en de ChristenUnie het voor elkaar hebben gekregen dat bezuinigingen op speciaal onderwijs, natuur, persoonsgebonden budget en btw op kunstkaartjes geschrapt worden (!), én met VVD en CDA hervormingen op de woningmarkt en de arbeidsmarkt gaan doorvoeren, waarbij ze ook nog binnen de 3 procent blijven, is toch op z’n zachtst gezegd: hoopgevend.
Alle PVV-bullshit uit het gedoogakkoord wordt niet meer uitgevoerd. En tekent zich hier een nieuwe coalitie af? Ik hoop het. Funny: evenals twee jaar geleden zet de PvdA zichzelf buitenspel. Waar zo’n crisis al niet goed voor is.
- Update: Aan de andere kant – en daar gaat het Kamerdebat nu ook over: wat is dit akkoord de komende maanden waard? Een demissionair kabinet kan het niet echt uitvoeren, en in september zijn er weer nieuwe verkiezingen. Zoals Wilders terecht opmerkt zullen die dan niet alleen draaien om “Europa”, maar ook om dit akkoord. Na 12 september is alles weer anders.
Ik was al zo verbaasd dat D66 winnend powerplay had gespeeld. Dat kan natuurlijk helemaal niet. Het zou historisch logischer zijn als ze met een dooie mus waren blij gemaakt, zoals normaal.
- Update: Mwaha. Ik ben geen fan van Sap, maar toch wel mooie teksten over het einde aan de rechtse wind:
- Update: Als je zoals ik niet alles live gevolgd hebt, leuke filmpjes hierrr. Toch een mooi staaltje parlementaire politiek, het lijkt Congress wel.
Rutte lijkt ook in zijn nopjes (“de Nederlandse politiek laat zich van haar beste kant zien). Je weet het natuurlijk nooit met hem, maar zou hij dan toch ok zijn?
- Update: Positieve reacties uit het buitenland. En terecht, het is inderdaad niet niks. In twee dagen van chaos naar een (voorlopig) akkoord; we kunnen weer aankomen in Europa en bij de financiële markten (ik schrijf het met ironie omdat ik vind dat de oren daar teveel naar hangen; maar goed). Een knap staaltje verantwoordelijkheid nemen van alle betrokken actoren. Ik hoop dat het naar meer smaakt.
Eén van de ironieën van de sinds afgelopen weekend ontstane politieke crisis waar Nederland zich in bevindt, is dat ik – en ik niet alleen – het eigenlijk wel eens ben met Geert Wilders over de 3-procentsnorm. Een enorme keur aan economen en beleidsmakers, van het IMF, de Amerikaanse regering tot aan allerlei wetenschappers, hebben de afgelopen maanden terecht betoogd dat vasthouden aan een maximaal begrotingstekort van 3 procent van het BBP als recept om “uit de crisis te komen” een vorm van monetaristisch neoliberaal cijferfetisjisme is (zie afbeelding).
Nederland doet het per saldo helemaal niet slecht. De staatsschuld is lang niet zo groot als in vele Europese landen en de VS, de werkloosheid is niet hoog, en ook het begrotingstekort valt in de huidige Europese context echt wel mee. Waar we mee te maken hebben is een economische recessie, en die wordt grotendeels veroorzaakt door een gebrek aan consumentenvertrouwen, door de belachelijk hoge hypotheekschuld in dit land. Die wordt weer veroorzaakt door de hypotheekrenteaftrek, het behoud van welke voor CDA en VVD bij de vorige verkiezingen een breekpunt was. Dát is wat ons nu belemmert, en niet in de eerste plaats de staatsschuld of het begrotingstekort.
Als we weer economische groei willen hebben, is het laatste wat we moeten doen rücksichtlose bezuinigingen doorvoeren, VVD-style. Daar waarschuwt het IMF, nota bene, al tijden tegen. In Europa deelt Duitsland echter de lakens uit, en daar zijn politici aan de macht die in hetzelfde monetaristische cijferfetisjisme geloven als de VVD in Nederland. Dus moet er gehakt worden, ten koste van economische groei. Dit komt voort uit een bewust doorgevoerde beperking van de mogelijkheden van de politiek om de financiële markten af te weren. In plaats van een grotere rol voor de Europese centrale bank, iets waar ze in de VS en Groot-Brittannië wel gebruik van maken, zijn regeringen hier met handen gebonden om het vertrouwen van de markten te behouden. Hun enige optie, bij gebrek aan euro-obligaties of andere mogelijkheden tot verruiming van de acute nood (hoewel het ECB natuurlijk stiekem, tegen de zin van Duitsland en Nederland in, bezig is geweest met geld in het bankensysteem te pompen), is hakken in de begroting. Ten koste van alles.
De Europese Commissie (EC) legt dit ook op, en daar komt dat hele Catshuisberaad uit voort. Wilders en de PvdA, hoewel ze verschillen van mening over hervormingen, merken terecht op dat het ook wel wat rustiger aan kan met die miljarden. Juist om economische groei te stimuleren, in plaats van te dempen. Wilders is een Keynesiaan geworden. Er is heel wat voor te zeggen om in te zetten op hervormingen die op de lange termijn beter zijn, en later het begrotingstekort in evenwicht brengen, dan nu als een malle te gaan hakken.
De PvdA, Wilders, en andere linkse partijen in Nederland staan daarin niet alleen. De mogelijke verkiezingsuitslagen in Frankrijk, met een overwinning van Hollande, wijzen ook in de richting van een voorkeur van het electoraat in die richting. En in Praag wordt er ook flink gedemonstreerd. Iemand als Coen Teulings, directeur van het Centraal Planbureau (CPB), pleit hier al tijden voor. Idem dito Christine Lagarde van het IMF, en Geithner van de Amerikaanse regering. En zelfs kredietbeoordeelaars als Standard & Poor’s zien puur snijden als “kannibalisme”. Zoals de New York Timesanalyseert: Angela Merkel en haar geestverwanten komen steeds meer alleen te staan.
De vraag – en die vraag speelt al vanaf het begin van de eurocrisis – is hoe lang Duitsland, de EC, en de conservatieven en liberalen die nog de toon zetten met hun nergens in de wereld in deze strikte zin voorkomende monetaristische opvattingen, nog hun zin gaan krijgen. Laat maar lekker een tikje oplopen dat begrotingstekort, zou ik zeggen. Nu alleen inzetten op bezuinigen om die 3 procent maar in no time te halen, zonder structureel te hervormen, richt onherstelbare schade aan aan de economie én aan publieke voorzieningen en de verzorgingsstaat. Wanneer de economie weer groeit, in plaats van krimpt of matig groeit, kan er afgelost worden. En nog beter zou daarbij zijn wanneer de ECB een grotere rol zou krijgen, en/of eurobonds ingesteld zouden worden, zodat de armslag om financiële markten af te weren ook ruimer wordt.
Nu iedereen weer langzaam wakker wordt uit de uitzinnige euforische roes die de val van het kabinet-Bruin I heet, is het tijd voor de broodnodige analyse. Hoewel we morgen pas weten wat er gaat gebeuren, wanneer Rutte naar de koningin gaat en iets zal proberen te doen qua voorleggen van plannen aan oppositiepartijen, zijn een paar dingen al wel duidelijk.
Zo ziet het er naar uit dat het in de nabije toekomst afgelopen is met de invloed van Geert Wilders op regeringsbeleid. Dat is iets waar iedereen dankbaar voor mag zijn. Het lijkt me niet dat CDA en VVD, hoe machtsgeil ze ook zijn, nog eens met deze onbetrouwbare populist in zee zullen gaan. Dit was ook iets wat heel veel mensen, van links tot rechts, voorspeld hadden; en de verlaging van de Nederlandse kredietrating, schade aan het vertrouwen van de financiële markten en de verhoging van de kosten om te lenen komen dan ook geheel voor de rekening van CDA en VVD.
De afkeer van “links” bij deze partijen was zo groot dat ze het risico op een kabinetscrisis en een onbestuurbaar land, door met een puur op partijbelang gericht figuur in zee te gaan, voor lief hebben genomen. Nu zitten we allemaal met de brokken.
In datzelfde stramien kan nu dan ook geconstateerd worden dat Maxime Verhagen als een van de grootste mislukkelingen uit de Nederlandse politiek de geschiedenis in zal gaan. Hij is de man onder wiens leiding het CDA van de grootste partij van het land naar een schlemielige 10 zetels is gegaan. Omdat er zo nodig over rechts geregeerd moest worden. Verhagen, en de 60 procent van het partijcongres, hebben verkeerd gegokt en het is in hun gezicht ontploft. Het was hem gisteren aan te zien. Maar ik denk niet dat er veel mensen zijn met medelijden voor deze falende machiavellist. Toedeloe.
Daarbij komt dat het CDA op dit moment leiderloos is. Ik ben erg benieuwd met wie ze de verkiezingen in zullen gaan. Als ze echt helemaal getikt zijn, dan benoemen ze Henk Bleker. Dat zal het dus wel worden.
De uitkomst van deze verkiezingen lijken op dit moment enigszins voorspelbaar. De VVD zal met overmacht als grootste uit de bus komen, en de SP stoomt op naar mogelijk tweede partij van het land. Het leek me dat daarom Rutte er gisteren redelijk relaxed bij stond: hij wordt toch wel weer premier. De vraag is of er een coalitie te smeden valt. Als je Stef Blok bij Buitenhof ziet, dan merk je dat de weerzin en afkeer voor alles wat “links” van de VVD zit bij iemand als hem heel diep zit. Het is te hopen dat de rechterkant van de Nederlandse politiek nu eindelijk over haar eigen schaduw heen kan stappen.
Want het kabinet-Rutte was feitelijk de laatste uitwas van de Fortuyn-revolutie. Men heeft nu eens geëxperimenteerd met een radicaal-rechts kabinet. Qua beleid is er niet veel tot stand gekomen; dit kabinet excelleerde in het bestrijden van zogenaamde “linkse hobby’s”, en het verlenen van douceurtjes aan de zijn vingers aflikkende rechtse kiezer. Daarbij heeft het zich voortdurend opgesteld als representant van één kant van het land, en met zorg getracht de andere van zich te vervreemden. Mark Rutte is nooit een premier van alle Nederlanders geweest, maar alleen van rechts. Er zou voor 18 miljard bezuinigd worden, maar hier hebben nauwelijks hervormingen bij gezeten (waar bijvoorbeeld D66 al jaren voor pleit), en vooral pesterijen en het aanpakken van de zwakkeren in de samenleving. Boerkaverbod, 130 kilometer op de snelweg, dat soort shit. Pas met het Catshuisakkoord, dat op zichzelf niet heel slecht klonk, zou er iets aan hervormingen op de woningmarkt en in de AOW gedaan worden. Maar dat is nu te laat. VVD en CDA verwijten Wilders gebrek aan politieke moed, maar zelf hebben ze steevast vanaf de formatie geweigerd belangrijke hervormingen door te voeren. Als dat was gebeurd, bijvoorbeeld in de hypotheekrenteaftrek – en dat had gekund door met normale partijen in zee te gaan – zaten we nu niet in de begrotingsellende.
De halsstarrigheid van de zogenaamde verantwoordelijke bestuurderspartijen, kortom, om enerzijds tot een in de samenleving breed gedragen coalitie te komen, en anderzijds structurele hervormingen door te voeren in plaats van kaasschaafbezuinigingen en rancunemaatregelen, hebben Nederland in de huidige bestuurlijk en economisch deprimerende situatie gebracht. Nogmaals applaus. Maar Wilders is nu out, en we kunnen, als we willen, weer normaal gaan doen. Bijvoorbeeld door na verkiezingen tot een regering te komen die niet sterk ideologisch naar één kant geprofileerd is. Die niet uitblinkt in het stigmatiseren en buitensluiten van hele bevolkingsgroepen. Die zich niet belachelijk maakt in Europa en de wereld. Die hecht aan een gezonde begroting, maar ook aan sociale cohesie. En die boven alles gebaseerd is op een redelijk tot elkaar komen van verschillende stromingen in de Nederlandse politiek.
We hebben ooit eens zo’n kabinet gehad. Het was diep in de jaren negentig… Toen het altijd zomer was, en Nederland één groot feest. Het heette…
p.s. Dit laatste is meer een geintje, een gebbetje. Van mij hoeft er niet per se Paars te komen. Maar het lijkt me zeer, zeer wenselijk dat er een regering komt die in een of andere hoedanigheid VVD en/of CDA met PvdA, D66 dan wel GroenLinks combineert. Het is klaar met het rechtse spelen in de speeltuin.
p.p.s. Ik heb sterk het vermoeden dat Wilders over z’n hoogtepunt heen is. Wat wil die man nou eigenlijk? Z’n partij rafelt aan alle kanten uiteen, en hij zal nooit meer in de positie komen waar hij nu gezeten heeft. Kan hij niet beter à la Ayaan een baantje bij een denktank in de V.S. regelen? Ik kan me voorstellen dat je het op een gegeven moment zat bent om het vehikel te zijn van verongelijkte mensen die toch nooit meer tevreden zullen worden. Wilders gelooft duidelijk niet in de teksten die hij uitkraamt; maar waar hij het nou eigenlijk nog voor doet, is mij een raadsel.
Het belang van sport in de samenleving wordt sterk overgewaardeerd. Dat komt niet alleen tot uiting in de sociale dwang om aan sport te doen vanuit “healthism” (het beoordelen van het geheel aan menselijke gedragingen vanuit gezondheidsperspectief); het goedpraten en financieren van hooliganisme, en het voortdurend bijstaan door gemeentes van bijna failliete voetbalclubs vanwege het zogenaamde “maatschappelijk belang”; maar eerst en vooral in het organiseren van miljarden verslindende, maatschappelijk ontwrichtende megalomane sportfeestjes zoals de Olympische Spelen en het WK voetbal. Sport is goed, dat is een axioma, en daar moet alles voor wijken.
Zo is de stad Londen in aanloop naar de Olympische Spelen dit jaar veranderd in een militaire zone: waar hordes zoemende drones de stad bespieden, en veiligheidscamera’s iedereen in de gaten houden; waar burgerrechten sterk zijn ingeperkt en het recht op demonstratie opgeschort wordt; waar meer militairen (13.500) op de been zijn dan in Afghanistan, en sinds de Tweede Wereldoorlog; waar een vliegdekschip in de Thames afgemeerd ligt en antiraketsystemen de lucht afscannen; waar private security bedrijven in de straten zullen patrouilleren, en biometrische ID-kaarten ingevoerd worden, en gezichtsherkenning, en waar een 80 miljoen pond kostend elektrisch hek van 500,000 volt het “Olympisch gebied” van de rest van de samenleving zal scheiden.
Leuk hè, de Olympische Spelen?
In Nederland willen we om een of andere reden ook een Olympische Spelen. Althans, de politiek. En dat willen ze zelfs zo graag, dat de ambtelijke top van een ministerie en een minister de werkelijke kosten van het evenement wilden verzwijgen voor de Tweede Kamer. Omdat dit afbreuk zou doen aan het draagvlak; het risico bestond dat ‘de Olympische ambitie’ zou worden ‘afgeschoten’. Goh, zou het? De kosten worden voorzichtig ingeschat op 8 miljard; daar kun je heel wat PGB’s, natuurgebieden, sociale werkplaatsen, en openbaar vervoer mee in stand houden. Zonder dat je je land paramilitariseert, en, evenals bij het WK, het primaat van de wetgever overdraagt aan een dubieuze oligarchische organisatie zoals het IOC.
Nee, laten we dit idee snel vergeten, en er nooit meer op terugkomen. Zo belangrijk is sport nou ook weer niet.
Niet alleen lagere ambtenaren, maar ook de hoogste ambtenaar op het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) wilde niet dat de kosten voor het mogelijk binnenhalen van de Olympische Spelen 2028 in een brief aan de Tweede Kamer zouden belanden. Dat blijkt uit een document waar RTL Nieuws vandaag de hand op wist te leggen.
De VWS-ambtenaren wilden de hoogte van het bedrag, 8 miljard euro, niet opnemen in het schrijven omdat dat slecht zou zijn voor het politieke draagvlak. De secretaris-generaal van het ministerie adviseerde om in de brief, die in 2011 werd gestuurd, geen bedragen op te nemen wegens ‘het risico dat de Olympische ambitie wordt afgeschoten’. Lagere ambtenaren zouden eerder al zoiets hebben aangeraden, berichtte RTL maandag.
(…)
In 2016 moet een keuze worden gemaakt over de Nederlandse kandidatuur voor de Spelen.
Wijze, harde en terechte woorden van Ronald Plasterk. We hebben een kabinet met partijen die er altijd prat op gaan grootmeesters in de economie te zijn: VVD en CDA. Geen “potverteerders”, zoals “links”. Hun in steen gebeitelde dogma is dat wanneer het economisch slecht gaat, je moet bezuinigen. Klinkt dat contradictoir? Ja, en dat is het ook.
Nederland doet het inmiddels dan ook superslecht qua economische groei. Van de ons omringende landen zijn we de enige die krimpen (met 0,9 procent), de rest groeit. Alleen in Zuid-Europa gaat het nog slechter. De reden? Achterblijvende binnenlandse bestedingen ten gevolge van bezuinigingen, en onzekerheid over de woningmarkt.
Beide oorzaken zijn 1-op-1 terug te voeren op het kabinetsbeleid: bezuinigen en extra bezuinigen, en weigeren serieus werk te maken van hervormingen op de woningmarkt. Bedankt, Rutte c.s.! Nu komt er weer een nieuwe bezuinigingsronde aan, en weer zullen de coalitiepartijen weigeren de hypotheekrenteaftrek aan te pakken. Dit tegen het advies van alle economen, topambtenaren en belanghebbenden in.
Het kabinet-Rutte herhaalt het beleid van Colijn in de jaren dertig. We weten hoe dat is geeïndigd.
p.s. En kan iemand mij vertellen wie dat meisje van de introductie is?
The Guardianschrijft dat er al maanden gesprekken gaande zijn om de eurozone toch maar op te breken. Nu de rente op Italiaanse obligaties torenhoog is, en er zeker geen kans is op een bail out van Italië door het Europees noodfonds, komt een ’herstructurering’ van Italiaanse schulden (d.w.z. een half bankroet) in zicht. Dat treft de Franse financiële mega-conglomeraten hard, betekent een monsterrecessie, en waarschijnlijk het einde van de euro.
Wtf! Opbreken van de eurozone? Say what? Het lijkt erop dat de negatiefste voorspellingen van commentatoren stuk voor stuk uitkomen. De totale ellende is inmiddels niet meer te overzien.
Het lijkt er ook steeds meer op dat er een realisering ontstaat dat het door Merkel, de ECB en het IMF voorgeschreven programma van “bezuinigen” als panacée voor alle problemen niet de weg is. Je kunt bezuinigen wat je wil, maar speculanten op de financiële markten geloven er toch niet in. Sterker nog, ze hebben er belang bij als de boel onderuit gaat. Bovendien wordt landen onder curatele stellen en de hele verzorgingsstaat wegbezuinigen op een gegeven moment ook ondemocratisch; wat dat betreft is het jammer dat dat Griekse referendum er niet gekomen is, dan konden ze tenminste kiezen.
Wilders heeft gelijk gehad: Griekenland had bij het begin van de crisis al uit de eurozone gekickt moeten worden, i.c.m. schuldherstructurering en een terugkeer van dit land naar een eigen monetair systeem. Zoals een LSD-reaguurder schrijft:
Misschien een interessant alternatief voor het hameren van Merkel en de ECB op een uitgebalanceerd huishoudboekje voor Griekenland, met als gevolg elkaar versterkende opeenvolgende bezuinigingen en hemeltergende werkloosheidscijfers enkel om de schuldeisers te plezieren: laat Griekenland de weg van Argentiniė volgen! Dus een gecontroleerd bankroet en herstructurering van schulden (plus een vertrek uit de euro), zodat het land weer kan investeren en ja, ook werk maken van hervormingen en een minder gestoord belastingsysteem opzetten. Hebben ze ook geen vaste wisselkoers meer. Voorheen alleen de positie van de PVV en SP, nu hoor je het vaker.
Een klein landje kan zich terugtrekken uit de financiële markten, zich minder afhankelijk maken van speculanten en geld bijdrukken, zodat er weer geïnvesteerd kan worden i.p.v. alle economische groei op recept van het IMF en Noord-Europese liberalen kapotbezuinigen. Wellicht dat de crisis dan niet was verspreid naar Italië. Maar nu is het te laat voor deze optie (al kan het nog steeds als de hele euro uit elkaar klapt).
Het enige alternatief nu? De ECB staatsobligaties laten opkopen, en instellen als lender of last resort. Dat wil zeggen dat de ECB gaat functioneren zoals de centrale bank doet in normale economieën. De eurozone is een mislukt project gebleken, omdat landen met uiteenlopende economieën én aparte obligaties niet kunnen functioneren onder een regime dat één munt hanteert. Amerikaanse economen roepen het al maanden, en misschien wordt het tijd dat dit ook eens doordringt in Europa. De EMU in haar huidige vorm kan niet bestaan.
Dat betekent dus “meer Europa”. Want als je dat doet, moet je je economische systeem ook verder integreren. Duitsland wil geen ECB als lender of last resort, omdat ze bang zijn voor inflatie. Maar het is dit, of het opbreken van de eurozone. De heilloze weg van het voorschrijven van bezuinigingen, leidend tot nieuwe vertrouwenscrises en weer nieuwe landen die de prooi worden van speculanten (Frankrijk?) moet in ieder geval verlaten worden.
Morgen is het zo ver: de Nederlandse vertakking van de Occupy-beweging slaat haar vleugels uit te Amsterdam. De Occupy Wall Street-beweging in de V.S. is al wekenlang bezig, in groeiende getale en onder toenemende media-aandacht, een progressieve protestbeweging van formaat te worden. Een linkse variant op de Tea Party.
De concrete doelen zijn wellicht nog onduidelijk, maar het van de Arabische Lente overgenomen permanent kamperen op de heilige grond van het financieel kapitalisme blijkt een succesvolle innovatie in protestmethodes te zijn. Evenals in Caïro, en daarna in Madrid en Barcelona, wordt geëxperimenteerd met directe vormen van democratie en participatie, als alternatief naast de vertegenwoordige democratie. Men maakt bovendien – eindelijk - een vuist tegen die sector die de Westerse maatschappij nu al jaren in haar greep houdt: de financiële industrie. De door haar veroorzaakte financiële crisis wordt betaald door de belastingbetaler, die er het oprollen van de verzorgingsstaat voor terug krijgt. Ondertussen worden de bonussen nog steeds uitgedeeld. Gek genoeg zijn het alleen de meest linkse partijen in het parlement die hiertegen ageren.
Er bestaat regionale variatie – in de V.S. staan drommen politici op de loonlijst van Wall Street, in Griekenland is de staat mede debet aan de ellende – maar overal in het Westen kan de financiële sector uiteindelijk verantwoordelijk worden gehouden voor de huidige economische ellende. In de meeste landen buiten Nederland is de (jeugd)werkloosheid afschuwelijk opgelopen; er groeit nu een ‘verloren generatie’ op zonder uitzicht op een baan. Speculanten houden de eurozone bovendien nog steeds in hun greep. Maar ook in Nederland zijn onder dit kabinet, met haar domme mantra van ‘achttien miljard‘, de gevolgen groots: eliminering van zorg voor (jong)gehandicapten, sociale werkplaatsen, speciaal onderwijs, korten op hoger onderwijs, het verdwijnen van openbaar vervoer, bezuinigingen op kunst en cultuur, en ga zo maar door. Terwijl er tegelijkertijd wél een extreem kostbare subsidie voor rijken in stand wordt gehouden: de hypotheekrenteaftrek.
Ik hoop dan ook dat de Nederlandse Occupy-beweging dáárover zal gaan: de Nederlandse issues, die niettemin niet los van de internationale financiële crisis kunnen worden gezien. Het kabinet-Rutte staat evident niet aan de kant van gedupeerden in de crisis. Er is Nederland meer, meer dan genoeg om massaal tegen te protesteren, waarbij het overkoepelende punt zou kunnen zijn: de onrechtvaardige maatschappelijke verdeling van de kosten van de crisis. Dat geldt in alle landen, en dat is waarin in Nederland die waardeloze, onnadenkende bezuinigingen vandaan komen, terwijl de financiële sector op oude voet verder gaat en regelingen voor het niet-hulpbehoevende deel der natie in stand blijven.
Occupy Amsterdam heeft potentie. Tradionele media als Nieuwsuur, 1Vandaag, DWDD, BNR en AT5 hebben er al aandacht aan besteed. De Twitter loopt, en de Facebook-pagina telt bijna 3500 aanmeldingen. Het is te hopen dat men een algemeen aansprekende, op Nederland toepasbare boodschap weet te formuleren; en het is te hopen dat de boel niet, zoals in Nederland vaker gebeurd, door krakers of andere links-radicale figuren wordt overgenomen. Kritiek op de uitwassen van een doorgeschoten kapitalisme en haar vervlechting met politieke systemen isniet per se links of radicaal; het is pure common sense die iedereen aan kan spreken, wat hij of zij ook stemt.
Volgens mij bestaat er onder veel mensen die zich niet vertegenwoordigd voelen door dit kabinet – en met name onder jongeren – al tijden een grote behoefte om de straat op te gaan. Misschien wordt dit ‘m dan…
Ik ben niet de grootste fan van Thomas von der Dunk, maar dit is toch een aardig komkommertijd-columnpje. Vooral de opmerkingen over de galmende intellectuele leegte bij de VVD, Rutte en haar subsidieverslaafde achterban komen aan.
Een jaar geleden zaten we midden in de formatie, die een tijd lang op Paars-Plus leek af te koersen, tot de VVD terugschrok voor de protesten uit dat deel van haar subsidieverslaafde achterban dat bang was dat door zo’n coalitie de geluksmachine van de villa-afbetalingsbijstand stilgezet zou worden. Zodoende zitten wij en de rest van Europa nu met Rutte.
Vandaag daarom de vraag: wat ging er politiek mis bij rechts? De volgende keer: wat ging er politiek mis bij links?
Wat ging er politiek mis met rechts? Die vraag zal op het eerste gezicht misschien verbazen, omdat rechts immers zozeer zijn zin heeft gekregen, dat het rancuneuze deel ervan nu dagelijks zijn vingers bij het wegbezuinigen van de cultuur en het wegasfalteren van de natuur af kan likken.
(…)
Maar dat is dan ook meteen al een ding dat er mis ging bij rechts: dat de twee traditionele rechtse partijen, teneinde het platste deel van hun achterban of naar de PVV overgelopen voormalige achterban te kunnen plezieren, de beschaving in de uitverkoop hebben gedaan, en Winsemius en Wijffels als laatste criticasters op een mastodontenzijspoor hebben gerangeerd.
Om dan nog van de rechtsstaat te zwijgen: uit politiek opportunisme wordt nu al een jaar lang stelselmatig bij het fundamenteel problematische van de PVV weggekeken. Minister na minister verklaart dat er niets aan de hand is, en de premier zelfs dat we met een heel normale partij hebben te doen. Geen bewindsman die zo om zijn as moest draaien om recht te praten wat hij in een vorig leven nog zelf voor krom had verklaard als Gerd Leers.
Het is dat opportunisme van een deel van de elite dat sterk aan de jaren dertig herinnert, toen ook allerlei opvattingen die men even eerder nog als volstrekt onfatsoenlijk beschouwd zou hebben, plots voor hele serieuze ideeën werden versleten. Ook al lag het KNMI tóen nog niet onder vuur. En daarbij blijken er altijd weer lui op te duiken die jarenlang heel hoog vanaf de ene toren blazen om dat nu niet minder hoog vanaf de tegenoverliggende toren te doen.
(…)
Misschien is die enorme bereidheid tot aanpassing aan de toevallige tijdgeest nog wel het meest verontrustende: een gebrek aan moreel kompas. Ruttes belofte indertijd aan de schaarse critici in zijn partij dat hij waakzaam zou blijven, is grotendeels gebakken lucht gebleken. Dat de Wilderscoalitie daardoor mentaal zover zou ontsporen konden we bij haar aantreden nog niet zeker weten, al liet zich dat op grond van enige kennis van het Nederlandse volkarakter natuurlijk wel reeds vermoeden.
Overigens springt daarbij wel een groot verschil in het oog tussen CDA en VVD. Bij het CDA wordt er tot op vandaag zichtbaar mee geworsteld - niet alleen de verkiezing van Ruth Peetoom tot partijvoorzitter getuigt daarvan, maar ook al het massale verzet op het partijcongres afgelopen herfst, toen nog een derde van de voor voldongen feiten en daarmee tussen de keuze uit snelle of langzame zelfmoord gestelde afgevaardigden toch voor het eerste durfde te kiezen. De meerderheid niet – en daarom zet zich, met een foute partijleider aan het hoofd die geen partijleider mag heten, de electorale aftakeling in de peilingen dus nog even voort.
Maar wordt er in de CDA in elk geval mee geworsteld, bij de VVD heerst de intellectuele en morele stilte van het graf. Dat is niets nieuws – die heeft daar, van de korte periode van tussenpaus Frits Bolkestein afgezien, eigenlijk altijd geheerst – maar vergt wel een historische verklaring. Het heeft niet alleen met de intellectuele lichtgewichtigheid van Rutte zelf te maken, die daarmee ook als persoon als een bleke schaduw afsteekt bij de laatste liberale premier, Cort van der Linden.
Cultureel centrum De Melkweg in Amsterdam wijdt de komende 2 maanden een expositie aan staatssecretaris Halbe Zijlstra (Cultuur). Het podium voor muziek, dans en theater hoopt met de politiek-journalistieke tentoonstelling ‘de mens achter de staatssecretaris’ te onthullen, liet een zegsman weten.
‘Hij drukt een enorm stempel op de Nederlandse cultuursector’, stelt de woordvoerder. ‘Maar we weten maar vrij weinig van hem. Dat maakt Zijlstra volgens ons een interessant onderwerp om een expositie over op te zetten.’ De tentoonstelling velt nadrukkelijk geen oordeel over de bewindsman, beklemtoont De Melkweg.
Wat er exact in de expositie ‘HALBE’ wordt getoond, wil het cultureel centrum nog niet zeggen. De woordvoerder voegt er overigens aan toe dat het ‘wel degelijk een serieuze journalistieke tentoonstelling is, waarin we tonen hoe zijn opvattingen hebben geleid tot zijn beleidsvisie op cultuur’.
HALBE opent vrijdag zijn deuren in De Melkweg en is tot en met 21 augustus te zien. De staatssecretaris zelf is uitgenodigd voor de opening, maar heeft nog niet laten weten of hij komt.
De woordvoerder van Zijlstra liet vanavond weten dat de staatssecretaris geen reactie geeft op het initiatief.
Er is al genoeg over gezegd en geschreven, en de neiging om je geheel van de politiek af te keren is momenteel groot. Desalniettemin is de tekst die Ramsey Nasr gisteren uitsprak tijdens de definitieve protesten tegen de kunst- en cultuurbezuinigingen ongeëvenaard in stijl en kracht. De enige miskleun is die vergelijking met The Lord of the Rings; stilistisch een beetje jammer en niet helemaal de juiste associaties oproepend (geen wonder dat dit bij het immer voorspelbaarder GeenStijl het enige is wat ze kunnen noemen). Maar inhoudelijk is deze tekst het beste protest tegen dit meest verschrikkelijke aller kabinetten sinds haar aantreden.
Ramsey Nasr betoonde zich trouwens al eerder een koning, afgelopen oktober bij Pauw en Witteman.
Nasr noemt de waanzinnige ongerechtigheid van het niet aanpakken van de hypotheekrente-aftrek, en de uiteindelijke drijfveer van VVD en CDA bij alles wat ze doen: PVV-stemmers paaien. En hij noemt het representatiedeficit van Mark Rutte: een premier die niet boven de partijen uitstijgt en het hele land representeert, maar iemand die er uitdrukkelijk en bewust alleen voor rechts Nederland is.
Daarnaast is het een prachtig geschreven duiding van de uitstraling van deze regering. Het noemt nog eens de logische argumenten tegen de specifieke bezuinigingen op kunst, maar trekt ook de parallel tussen hoe dit kabinet en de regeringspartijen ‘buitenlanders‘, kunstenaars én zwakke groepen in de samenleving neerzetten: als uitzuigers en profiteurs, als onwaardige Nederlanders.
Erg pregnant, uiteindelijk, is de opmerking over de slogan dat je Nederlanderschap afhangt van je toekomst, niet je afkomst. Ja, inderdaad. De vraag is of je je toekomst nog zou moeten plannen in dit land, dat steeds minder perspectieven biedt.
Enfin, lees de tekst, hier is-ie in z’n geheel, met de mijns inziens beste stukken dikgedrukt. Een historische aanklacht.
Beste meneer Rutte,
ik neem aan dat u mij kunt horen, of anders uw onderknuppel wel, Hobbitliefhebber Halbe.
Ik sta hier niet voor de kunst. U wilt de kunstsector op eigen benen laten staan, en dat is mooi. U gaat ervan uit dat het Amerikaanse stelsel over anderhalf jaar ook floreert in Nederland. Het zou zo maar kunnen. U kent ze waarschijnlijk wel, die mecenassen die staan te popelen om alle gaten op te vullen die uw Ork momenteel aan het slaan is.
Ik weet net als u: in heel Europa wordt bezuinigd. En er zijn landen die er slechter aan toe zijn dan wij. Ik sta hier dus ook niet om de bezuinigingen terug te draaien. Wat moet, dat moet. Maar weet u wat ik zo gek vind? Alleen bij ons, in Nederland, wordt een man die nooit een voet in het theater heeft gezet en zich openlijk profileert als cultuurhater, aangesteld als staatssecretaris voor die sector. Of zou u ook een minister van Buitenlandse Zaken benoemen die niet eerder in het buitenland is geweest?
Ik denk het niet. Alleen op cultuur zet je een Ork.
Het lijkt soms wel alsof u het niet meent.
Het gaat om de manier waarop
Nee, het gaat niet om de kunst. Het gaat om de manier waarop. Dat kan sierlijker, Mark. C’est le ton qui fait la musique. Dit is de toon van desinteresse en rancune – en ook van leedvermaak waarmee het gepaard gaat.
Ik weet: u speelt piano. Dat is mooi. En in het theater, de concertzaal en de musea kom ik uw partijgenoten vaak tegen. Dat is ook mooi. Laatst zaten meneer Bolkestein en ik zelfs naast elkaar op het eerste balkon, samen in het midden. Dat was helemaal mooi. Het laatste wat ik dus wil beweren is dat uw partij uit armzalige proleten bestaat. Maar waarom vraagt uw eigen fractievoorzitter zich in de Volkskrant dan af ‘waarom er eigenlijk belastinggeld naar cultuur gaat’? Iemand die dat balletje opgooit, ja iemand die echt vindt dat zijn eigen cultuur geen ondersteuning verdient, letterlijk of figuurlijk, zo iemand is natuurlijk een beetje een schoft – dat bent u toch met me eens. Niet omdat hij zulke dingen zegt, hoor ik u denken, maar omdat hij als politicus weet dat de burger dit graag wil horen. En dat moet je niet doen. Stef Blok maakt stemming, meneer Rutte. Ik dacht: ik zeg het maar even.
Maar hij ging nog door: ‘Ook dierentuinbezoek heeft opvoedkundige waarde. En rijwielzaken krijgen géén subsidie ondanks de gezondheidseffecten van fietsen.’
Nu weten wij allebei, u en ik, dat dierentuinen heus wel subsidie ontvangen, en eigenlijk de rijwielhandel ook, via het Nationale Fietsenplan. Soms heb ik de indruk dat Stef Blok maar wat zit te jokken. Maar dat kan helemaal niet,want de VVD is een beschaafde partij. En dan raak ik in de war.
Kunst verkoopt niet
Weet u wat ik soms denk, meneer Rutte? Het is heel gek hoor, maar soms heb ik de indruk dat kunst gewoon niet verkóópt. En dat kunst daarom – ik durf het bijna niet te zeggen – gebruikt wordt als zondebok. Dan hoor je ineens dat wij allemaal parasieten zijn en subsidieslurpers en dat we op onze kont zitten en onze portemonnee openhouden. Een beetje zoals er over allochtonen wordt gepraat. Gek hè? Soms heb ik hele rare gedachten. En ook – we zijn nu toch bezig: ik in mijn ivoren torentje en u in uw eigen torentje – ook denk ik wel eens, als ik het allemaal niet meer zie zitten, dat u zo over de kunst praat omdat het wel makkelijk scoren is: want anders gaan uw kiezers gewoon naar de PVV. En dan denk ik dat het eigenlijk allemaal is om stemmen te winnen. Dom hè?
Want op zich valt er bij ons maar weinig te halen. Terwijl ik wel eens heb gehoord dat er een potje bestaat van wel vijf miljard. Vijf miljard! Een hele slimme meneer heeft mij laatst namelijk verteld dat de hypotheekrenteaftrek óók een soort subsidie is, voor mensen die een huis willen kopen. En dat er hele erge rijke mensen in Nederland zijn, die meer verdienen dan 80.000 euro per jaar en die zo’n ondersteuning eigenlijk helemaal niet nodig hebben. Als je dat geld nou in een potje steekt, zo zei hij, dan heb je in één klap zo’n vijf-hon-derd miljard centjes bij mekaar! Veel hè, meneer Rutte. Dat potje zou ergens bij jullie in de VVD-kamer moeten staan, heel hoog op een antieke kast. En daar mag niemand aankomen. Dat potje staat daar gewoon.
Dus ik dacht: ik zegt het maar even. En het is maar een ideetje. Denk er eens rustig over na.
Geen onzin verkopen
Weet u wat het is, premier Rutte: eigenlijk zijn wij alletwee volwassen. En u moet geen onzin verkopen.
Als u meer eigen inkomsten van de kunstsector eist en in dezelfde zin aankondigt het btw-tarief voor die sector te verhogen van 6 naar 19%, dan bent u een leugenaar, zo simpel is het. Uitgerekend de culturele organisaties die aan al uw eisen voldoen en voor een hoog percentage eigen inkomsten hebben gezorgd, dreigen hun subsidies te verliezen: het Oerol Festival bijvoorbeeld, en Orkater. Beide zijn publiekstrekkers. Beide moeten weg. ‘Niemand is veilig’ grijnsde de Ork toen hij het had over de voorgenomen bezuinigingen. Hij had gelijk. Volstrekte willekeur.
U bent non-stop onoprecht. U bent trots op de harde keuzes van dit kabinet. Ik vraag u: welke harde keuzes? U vernietigt een sector – maar dat is geen keuze, dat is gemakzucht. U bespeelt liever het sentiment van de burger dan werkelijk, in het landsbelang, die harde keuzes te maken. Juist vandaag zou een premier zich boven de partijen moeten opstellen. U volgt de hardste lijn van uw eigen partij, en verwart hardvochtigheid met visie.
Anders valt niet te verklaren dat u kansarmen, kwetsbare jongeren in het speciaal onderwijs, OV-afhankelijken, psychiatrische patiënten, asielzoekers uit oorlogsgebieden, pgb’ers en ernstig zieken de rekening laat betalen. Waarom zij? Ze leveren u geen geld op. Dus kort u ze.
Het gaat om onze cultuur
Nee, het gaat niet om de kunst. Het gaat om onze cultuur. Om wat Nederland zou moeten zijn. Voor dit kabinet is cultuur niet langer de basis van een beschaving, het is een leuk extraatje, een speeltje. Ze zal nu op eigen krachten moeten overleven óf uitsterven, naar de wetten van de vrije markt. Ik noem het de wetten van het dier.
U heeft een blinde vlek, meneer de premier, voor alles wat zich niet laat vangen in de netten van die vrije markt. Voor wat niet in materie valt uit te drukken en door de mazen glipt. Ook uw bewindslieden weten zich geen raad met het immateriële. Vandaar dat een VVD-minister van Volksgezondheid zonder schaamte kan stellen dat psychiatrische aandoeningen en depressies ‘binnen de eigen kring uitgevogeld’ moeten worden. En Stef Blok zal zich op zijn beurt afvragen waarom hij daar eigenlijk belasting voor moet betalen. Als iemand nu gewoon gehandicapt wil zijn, hoeft een andere burger daar toch niet voor op te draaien?
Indien u dit bedoelt met zelfredzaamheid – zeg dat dan gewoon. Zeg: geachte burgers van Nederland, wij geloven in het recht van de sterkste. Wees eerlijk en lieg niet. Beweer niet dat onder uw hoede als premier de zwaksten altijd op steun van de overheid kunnen blijven rekenen, wanneer nu juist het doel is deze zwaksten te treffen. En nog een tip: noem het liever geen ‘kwaliteitsimpuls’. Maar vooral: zeg niet dat u ‘dat prachtige land weer gaat teruggeven aan de Nederlanders’.
Op wie doelt u dan, meneer de premier? Waar haalt u het lef of de domheid vandaan om een paar miljoen Nederlanders van buitenlandse afkomst weg te zetten en tot niet-Nederlander te verklaren? Ben ik eigenlijk wel een Nederlander? Het is een vraag die ik mij pas sinds kort moet stellen. Niet de afkomst, zei u, maar de toekomst telt. Wat een waardeloze slogan. U maakt stemming, verder niets.
Uitwissen van herinneringen Dit kabinet, dat Nederland terug wil geven aan de Nederlander, wist elke herinnering aan Nederland uit. En u, meneer Rutte, u bent geen Ork of onbenul: u ként de Nederlandse cultuur. U kent Harry Mulisch, onze bekendste romancier: geen druppel Neerlands bloed stroomde door zijn aderen. U kent Ramses Shaffy, onze grootste chansonnier: geen druppel Neerlands bloed. U kent Vondel, onze grootste dichter: geen druppel. En Baruch de Spinoza, onze grootste filosoof – inderdaad. Nederland werd groot op vreemde smetten. En daar hoeft niemand ooit bij stil te staan, zolang u het tegendeel maar niet beweert.
Misschien bedoelde u het niet zo. Maar het kwam wel lekker uit.
Breng de markt in contact met rancune en je hebt het recept voor uw beleid.
Kom niet met het antwoord dat de burger dit wil. U wil dit. De afgelopen jaren hebben onze politici de burger eerst laten vallen en toen opgehitst: u heeft aldoor gezegd wat u dacht dat de burger wilde horen. Inmiddels praat de burger u na. U maakte de burger wijs dat alle problemen in Nederland veroorzaakt worden door buitenlanders, dat kunstenaars parasieten zijn, dat beschaving beursgenoteerd moet worden, dat de zwakkeren schuldig zijn, de armen luiaards, asielzoekers criminelen, dat geestesziekte geen ziekte is. U maakt de burger wijs dat u regeert. Daarom staan wij hier.
Iedereen wordt voorgelogen
Geen van onze politieke leiders vertoont oprechtheid. Geen van hen vertoont de moed boven zichzelf uit te stijgen en keuzes te maken in het belang van een land. De kunstenaar én de buschauffeur, iedereen wordt voorgelogen. Of het nu jouw partij is die aan de macht is of de mijne, elke burger heeft toch één basisrecht: te worden geregeerd door leiders die het menen.
Dus ja, ik zou willen dat dit kabinet opkwam voor de beschaving die het voor ogen staat en voor de burgers die het niet cadeau krijgen. Te beginnen met de PVV. Het zou getuigen van oprechtheid en respect voor haar anderhalf miljoen kiezers. Sinds het aantreden van onze regering heeft de PVV echter bij de ingediende moties die haar verkiezingsprogramma ondersteunden, steevast tegengestemd. Of het nu gaat om veiligheid op straat of de ouderenzorg: de PVV stemt bij elke aangereikte oplossing tegen. Waar blijft die hulp aan de mensen die het niet cadeau krijgen? Consequent zijn ze op hun eigen manier weer wél: als het gaat om zaken waar de PVV altijd fel tegen was – het korten op de huurtoeslag, de marktwerking in de zorg, of de privatisering van het O.V. – dan stemt de partij tegenwoordig vóór.
Evenzo zou ik willen dat het CDA nog iets van christelijke beschaving in zich terugvond. Die kans is klein: deze partij preekt zelfs niet meer voor eigen parochie. Alles voor de macht.
En ik zou willen dat de VVD oprecht was en zich een partij van liberalen zou tonen in plaats de ultra-orthodoxie te omarmen zodra het haar uitkomt. Omwille van de macht is de VVD tegenwoordig tégen koopzondagen en tégen de aanwezigheid van vrouwen op de kieslijst van de SGP.
Elite of de burger
Het gaat vandaag niet om links of rechts. Het gaat niet om de elite of de burger. Wij staan hier als vertegenwoordigers van een land dat wordt belogen.
Dat is het wezen van politiek, zullen sommigen zeggen. Maar ik zoek een mens, een eerlijk mens, zelfs in de politiek.
Geachte premier Rutte, er bestaan in deze materiële wereld een paar zaken die ons scheiden van de apen. Kunst is daar één van. Verder zijn er nog de nutteloze noodzaak om kennis te vergaren, en om andere mensen te helpen. Kunst, kennis, altruïsme maken ons tot mens.
Wanneer een regering daarvoor geen geld meer wenst uit te trekken maar integendeel besluit vooral en juist op deze vlakken te bezuinigen, wetend dat de behaalde winst miniem zal zijn, dan zegt dat iets over ons beschavingspeil. Dit kabinet toont enkel zijn grijns en zijn tanden. Het trekt ons terug naar het dierenrijk.
En natuurlijk, wij kunnen al ons geld ook uitgeven aan eten, wonen, neuken en slapen. Want kunst irriteert, zoals een asielzoeker irriteert, zoals twijfel of nuance, of de klachten van iemand die lijdt aan depressies. Stuk voor stuk zaken die ons doen twijfelen aan utopieën – zoals daar zijn: de raszuivere natie, of de heilstaat van de vrije markt. Dát is de reden van uw rancune.
Het gaat vandaag niet over kunst. Dit kabinet haalt de mens uit ons weg.
Wij burgers, iedereen – wij kunnen bezuinigen, ingrijpend en pijnlijk. Maar wij zullen dat doen op eerlijke wijze, en met liefde voor onze cultuur en ons land
Oproep re-posted van de weblog hard//hoofd. Dat het daar tijd voor wordt geldt trouwens niet alleen voor de door hard//hoofd bekritiseerde kunst- en cultuurvernietiging, die met smalende lach doorgevoerd wordt door staatssecretaris Zijlstra. Het geldt wat mij betreft evenzeer en nog meer voor de honderdduizenden mensen en dieren die het slachtoffer worden van de ideologisch gedreven vernielzucht van het kabinet-Rutte in de sociale sector (het persoonsgebonden budget en de sociale werkplaatsen), het hoger en speciaal onderwijs, het natuur- en milieubeleid, het openbaar vervoer, het drugsbeleid, en ga zo maar door.
Bijeengehouden door een minieme meerderheid van de meest extreme partijen in de Nederlandse politiek voeren VVD en CDA een ‘hervormingsprogramma’ door dat neerkomt op het afbreken van bijna alles waar dit land decennia lang voor heeft gestaan. Vanwege een volslagen uit de lucht gegrepen bedrag van achttien miljard, en de wens tot behoud van de extreem kostbare hypotheekrente-aftrek.
Het gevolg is dat alle zwakke groepen in de samenleving aangetast worden. Dit kabinet trekt een spoor van vernieling door Nederland dat vergelijkbaar is met wat de regering-Bush aanrichtte in de Verenigde Staten. Een volgende regering zal dan ook jarenlang bezig moeten zijn met puinruimen. Zie vooral de laatste alinea:
De brief van Halbe Zijlstra is binnen en is niet mild gebleken. Woede, onbegrip, teleurstelling en verdriet overheersen in de kunstwereld. Al een jaar praten we met z’n allen. Ik heb mensen gesproken die zeggen de handschoen op te willen pakken om van de verwoesting weer iets moois te maken; mensen die op Nederlandse pleinen stonden te schreeuwen; mensen die dat schreeuwen lomp en banaal vonden; mensen die het roerend met de kritiek op hun eigen sector eens waren; en mensen die gewoon simpelweg bang waren hun baan te verliezen, want vind maar eens een nieuwe baan in een sector waarin met tientallen procenten bezuinigd wordt. Maar pas sinds staatssecretaris Zijlstra afgelopen vrijdag zijn definitieve plannen heeft gepresenteerd, weet ik wat ik echt vind. Opeens snap ik dat we allemaal het recht, nee de plicht hebben om boos, kwaad, wat zeg ik, woedend te zijn.
Laten we het nu eens niet zeggen. Laten we nu eens voor even ophouden met zeggen dat er ‘natuurlijk in de kunsten ook bezuinigd moet worden’. Als je te lang meebuigt, breek je. De kunsten hebben geen aardbevingbestendig fundament waardoor zij meebuigen, maar niet breken. De kunsten zijn gebouwd op houten palen en koeienhuiden – voorzichtig in de moerasbodem van ons calvinistische land geslagen, in de hoop dat het nog even blijft staan. En sinds afgelopen vrijdag weten we dat het op instorten staat. Zeker, er zal met de tijd een nieuw huis worden gebouwd dat net zo mooi, of misschien wel mooier zal zijn. Maar de efficiëntie is ver te zoeken als je eerst alles met de grond gelijk maakt om daarna weer van voren af aan te beginnen.
Politiek is een spel van woorden. En de woorden van dit kabinet liegen er niet om. Als je het vertoog van het huidige kabinet op zijn merites beoordeelt slaat het je koud om het hart. Termen en uitspraken als ‘subsidie-infuus,’ ‘de bezem erdoor’ en ‘ook de cultuursector moet meekomen’ scheppen een beeld van een sector die bestaat uit luie, zelfingenomen mensen die hun hand ophouden en wachten tot er geld in valt. Ze getuigen van een fundamenteel dédain, een diepgeworteld gebrek aan respect en, zoals ook Ramsey Nasr in NRC Handelsblad schreef, volslagen desinteresse. De discussie rond de noodzaak of (dis)proportie van de bezuinigingen daargelaten, gaat het hier om het werk, het dagelijks brood van duizenden mensen, die een onzekere, angstige tijd tegemoet gaan. Deze mensen worden door het kabinet structureel voorgesteld als opportunistische, zelfgenoegzame subsidievreters.
Mijn woede rond de cultuurbezuinigingen richt zich primair op dit totale gebrek aan respect, inlevingsvermogen en begrip; niet alleen van Halbe Zijlstra, maar van het hele kabinet. Hij volstaat ook niet om dit op het bordje van de PVV te schuiven, de VVD en het CDA zijn net zo goed debet aan de tendentieuze oversimplificaties die hardwerkende, vaak sappelende mensen wegzetten als uitvreters. VVD en CDA vormen nog altijd de regering, en laten we vooral hen aanspreken die de besluiten daadwerkelijk maken; die dus ook de macht hebben ze niet door te voeren. De VVD en het CDA zijn de schuldigen, de PVV heeft het vuur slechts met succes aangewakkerd.
(…)
De tijd voor nuance en discussie is voorbij, lieve mensen. Het is tijd voor actie.Want het gaat om jullie en jullie vrienden,beste lezers van hard//hoofd. Het zijn jullie die weggezet worden bij het oud vuil; die behandeld worden als kinderen die zich jarenlang misdragen hebben; wiens harde werken niet wordt gezien en niet wordt begrepen; van wie jarenlang met minder dan het minimumloon op een houtje bijten wordt voorgesteld als leven in subsidieluilekkerland. En jullie – wij – hebben alle recht om boos te zijn.
Dus laten we ons verenigen met de mensen in de zorg, in het onderwijs, met de academische wereld en de mensen die persoonsgebonden budgetten ontvangen, met defensie, met asielzoekers en illegalen. Stuur brieven, verzin acties, sla de handen ineen. Demonstreer, staak, protesteer. Laten we zorgen dat er op Prinsjesdag 2011 de grootste demonstraties in decennia zijn. Nu is de tijd om boos, verontwaardigd, woedend te zijn. Om met luide stem te eisen om met respect te worden behandeld en te worden aangesproken als gelijken. Om niet te worden weggezet als paria’s, maar als de hardwerkende, gepassioneerde mensen die we zijn. Pas dan is het kabinet een gesprekspartner. Tot die tijd is het de vijand. Ze hebben het er zelf naar gemaakt.
Zoals gezegd: de bezuinigingen op de cultuursector zijn wat mij betreft nog de minste van alle kwaden, hoewel ze volstrekt disproportioneel zijn en voortkomen uit een kwaadaardig revanchisme. Wat vooral schrijnend en, nou ja, intens deprimerend is is het rücksichtloze hakken in de verzorging en begeleiding van zwakke groepen in de samenleving. Jongeren met een beperking die niet zelfstandig kunnen werken, mensen die over zichzelf zouden kunnen beschikken maar nu naar een instelling moeten, kinderen die speciale begeleiding nodig hebben in de klas. De VVD en het CDA interesseren zich in de kern niet voor deze mensen. Wat hen interesseert, is voor de een ideologie en voor de ander kale machtsuitoefening. Anders hadden ze dit kabinet, dat gesteund moet worden door godbetert de SGP en de PVV, nooit gevormd. En ze zullen er zo lang mogelijk aan vasthouden.
Remember die ene Netwerk-uitzending waarin het verkiezingsprogramma van de VVD tegen het licht werd gehouden? Die ene met die huilende bijstandsmoeder? Dan zult u zich ongetwijfeld ook herinneren hoe Mark Rutte daar een emotioneel nummertje over maakte. Hij werd boos, want hoe durfde men te verkondigen dat het verkiezingsprogramma van de VVD over de ruggen van zwakkere groepen zou gaan? Dat was allemaal gekleurde berichtgeving van de publieke omroep.
Enfin, fast forward een jaar later. Sommige voorspellingen uit de uitzending zijn exact uitgekomen. De zaken waar Rutte een jaar geleden moreel zo hoog van de toren over blies, worden nu uitgevoerd door zijn kabinet. Case in point: het persoonsgebonden budget (pgb).
Er klopt werkelijk helemaal niets van. Het is zeer tendentieus. Om te beginnen het gezin dat die vreselijke situatie heeft met die dochter van zeven jaar. Het is natuurlijk ondenkbaar dat dit gezin het pgb, het persoonsgebonden budget, zou kwijtraken. Daar hebben we in Nederland voor gevochten. Dat is beschaving, dat staat nergens in onze plannen. Uw economen hadden dat met ons moeten bespreken, dat is niet gebeurd. We hebben de grootst mogelijke moeite gedaan de berekeningen los te trekken, dat is op dreigement dat ik niet zou komen gelukt, uiteindelijk hebben we die sommen gekregen. Ik kan u zeggen: dit gezin, met die dochter van zeven jaar, we hebben het helemaal nagerekend, gaat er bij de VVD op voor uit.
En hier is wat er nu gebeurt -- een persoonlijk drama voor honderdduizenden mensen. Door afschaffing van het pgb verliezen zij hun zelfstandigheid. Zij raken of afhankelijk van de gemeente -- die noch de kennis of capaciteit, noch het geld hebben om dit te regelen -- of moeten naar een instelling voor zorg.
Bijna 300 duizend hulpbehoevenden raken hun zorgvergoeding kwijt. Zij kunnen nog bij de gemeente aankloppen voor hulp. Mantelzorgers, zoals familie en buren, moeten een grotere rol gaan spelen. De wijkverpleegkundige moet de zorg gaan coördineren.
Dit schrijft staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner (CDA) van Volksgezondheid in haar visie op de AWBZ, de wet die onverzekerbare zorg dekt. Het kabinet bespreekt de notitie vandaag.
(…)
Veldhuijzen stelt een forse sanering van de AWBZ voor. Zij bezuinigt bijna 2 miljard euro op deze zorg. De volksverzekering dekt voortaan alleen nog het verblijf in een gehandicapteninstelling, verzorgings- of verpleeghuis.
Alle zorg buiten deze instellingen moeten gemeenten gaan regelen. Die kunnen ‘professionele ondersteuning, vrijwilligers en leerlingen via maatschappelijke stages’ inzetten om zorg te verlenen.
‘Het gaat’, schrijft Veldhuijzen, ‘om mensen met een verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke beperking, ouderen met somatische of psychogeriatrische problematiek, volwassenen met psychiatrische problematiek en om jeugdigen met psychiatrische problematiek in combinatie met opvoed- en opgroeiproblemen.’
(…)
De gemeenten krijgen een budget dat ‘in overeenstemming is met de taakuitbreiding’. Hoeveel geld de gemeenten krijgen, meldt de staatssecretaris niet. Ze mogen zelf bepalen hoe zij zorg verlenen. ‘Wel moeten gemeenten over de uitvoering van hun taken en de keuzen die zij daarbij maken verantwoording afleggen aan hun burgers’, schrijft Veldhuijzen.
De mogelijkheid om met een ‘persoonsgebonden budget’, pgb, zelf zorg in te kopen, wordt vrijwel geheel afgeschaft. Alleen degenen die in kleinschalige gehandicapteninstellingen als de Thomashuizen wonen of in tehuizen voor hulpbehoevende ouderen als De Herbergier, krijgen nog een pgb.
(…)
Nu zijn 190 duizend budgetten toegekend aan 130 duizend mensen. Van hen verliezen 117 duizend uiterlijk in 2014 hun budget. Een groot deel is dan aangewezen op zorg van de gemeenten. Voor circa 30 duizend jongeren met psychiatrische problemen die nu een pgb hebben, is volgens Veldhuijzen ‘onvoldoende AWBZ-zorg beschikbaar’. Voor hen zoekt zij een oplossing. De versobering van het pgb moet in 2015 900 miljoen euro opleveren.
Mensen die in een gehandicapteninstelling, verpleeg- of verzorgingshuis wonen, moeten na 2013 huur gaan betalen. Wie weinig inkomen heeft, kan huurtoeslag krijgen.
In 2013 stelt staatssecretaris Veldhuijzen 852 miljoen extra beschikbaar voor de zorginstellingen. ‘Met dit bedrag krijgen instellingen meer financiële armslag en kunnen er twaalfduizend extra medewerkers worden aangenomen en opgeleid’, schrijft Veldhuijzen. Het aantal van twaalfduizend extra verzorgers was een harde eis van de PVV voor gedoogsteun aan het kabinet. Hiervoor zou een miljard euro worden vrijgemaakt.
En waarom? Achttien miljard. Achttien miljard, achttien miljard. Oh ja, en achttien miljard.
Opvallend afwezig in het nieuws – althans, in de media die ik gebruik - is verslaggeving over hoe het nou zit met de zetelverdeling voor de Eerste Kamer. Vlak na de Provinciale Statenverkiezingen was dit nogal een hype, en het triggerde allerlei complexe analyses van wiskundenerds aangaande het spectrum aan mogelijkheden om het kabinet-Rutte een krappe meerderheid, dan wel een minderheid in de Senaat te geven.
Nu hoor je er echter niets meer over, terwijl het de val van het meest rechtse kabinet ooit zou kunnen inluiden. De belangen zijn enorm, maar de ontransparantie evenzeer. Achter de schermen is er, zo mogen we vermoeden, nog steeds een heel proces gaande van koehandel om zeteltjes, maar hoe het er voorstaat mag Joost weten. Absurd, eigenlijk, in een democratie. Maar welkom in Nederland.
De aanleiding voor deze post is een column van Martin Sommer in de Volkskrant van zaterdag, die wijst op het gegeven dat het daadkrachtige kabinet-Rutte wegens maatschappelijke weerstand, de SGP en pech in de Eerste Kamer eigenlijk helemaal niet zo veel klaarspeelt. En dat dit, afhankelijk van de witte rook die opstijgt wanneer men in de provincies klaar is met onderhandelen, wel eens een fractie heviger zou kunnen worden. Ik zeg: nice. Maar wel opnieuw absurd dat public policy in dit land op dit moment bepaald wordt door de neiging van de regeringspartijen om voor de SGP door het stof te gaan.
Gaat het nog wel goed met het kabinet-Rutte? Tot dusver overheerste het zonnige humeur. Maar als de camera’s weg zijn, maakt deze regering zich wel degelijk forse kopzorgen. Het besluit om de bezuinigingen op passend onderwijs en de zogeheten langstudeerders op de lange baan te schuiven, is een voorbode van moeilijkheden. Dat zie je er niet meteen aan af, minister Van Bijsterveldt (Onderwijs) had het keurig over het verwerven van meer ‘draagvlak’. En het is waar dat dit uitstel haar goed uitkomt, aangezien het eigen CDA-congres tegen deze bezuiniging had gestemd.
(…)
De dingen die niet lukken, beginnen zich intussen wel op te stapelen. Er is nog altijd geen pensioenakkoord, omdat een paar FNV-bonden roet in het eten gooiden. Minister Donner maakt weinig vorderingen met de beloofde nullijn voor de ambtenaren. En waar is het bestuursakkoord met de gemeenten waarin de nieuwe regeling voor wajong, bijstand en sociale werkplaatsen zou worden opgenomen? De vier grote steden hebben de kont tegen de krib gegooid.
Verder begint door te dringen dat het vinden van de beloofde twaalfduizend verplegers en verzorgers erg moeilijk gaat worden. En tussen twee haakjes, die driehonderd animal cops komen er evenmin: onvindbaar. Dan sneefde het Elektronisch Patiënten Dossier vorige week in de senaat. Minister Schippers was er laconiek over. Het was niet haar idee en laat de zorgsector het nu maar zelf uitzoeken. Zo is er voor elke tegenslag wel een excuus, al staat het niet mooi om een paar honderd miljoen te hebben weggegooid aan ict-hoogstandjes.
Had je anders dan tegenwind verwacht voor een kabinet dat wil doorpakken, is het voorspelbare weerwoord uit regeringskring. Dat niet, maar dat uitstel van de bezuinigingen op passend onderwijs en de langstudeerderskorting van Halbe Zijlstra is van een andere orde. Ook dit lijkt een gebruikelijke tegenvaller, waarbij het nu de beurt was aan de SGP-senatoren om een regeringsconcessie af te dwingen. Juist die SGP-rol doet zeer ter zake, omdat er een even geheim als bloedstollend pokerspel gaande is om de samenstelling van de nieuwe senaat.
Op grond van de uitslag van de Statenverkiezingen hopen regering plus PVV per 23 mei te kunnen rekenen op 37 zetels in de Eerste Kamer. Dat is geen meerderheid, maar met één en liefst twee SGP-senatoren als een soort extra gedoogpartners-met-strik-erom zou Rutte met de hakken over de sloot verder kunnen. Het kabinet komt opzichtig tegemoet aan christelijke liefhebberijen als zondagsrust en het niet verplichten van passief vrouwenkiesrecht in partijen.
Het buigen voor het SGP-verzoek om uitstel van onderwijsbezuinigingen krijgt nu een extra lading: de mannenbroederspartij is in gesprek met het CDA over een restzetel in de senaat die het verschil zou kunnen betekenen tussen doorregeren of de vlag strijken.
De Eerste Kamer wordt getrapt gekozen. Statenleden brengen op 23 mei hun stem uit op een kandidaat-senator. De meesten zullen op een partijgenoot stemmen. Dan resteren vijf of zes zetels waarvoor niemand de kiesdeler heeft gehaald. Die zijn inzet van koehandel, loven en bieden; kandidaten die voor zo’n zetel op het vinkentouw zitten, brengen hun dagen door met telefonisch bedelen om stemmen. Het is een gezelschapsspel voor de rekenmachine en de chief whip – en het is een aanfluiting voor de democratie. Coalitie en oppositie houden de kaarten tegen de borst; kenners zeggen dat de laatste zetel naar hetzij SP, hetzij PVV zal gaan.
(…)
De regering doet dagelijks schietgebedjes voor die 37 zetels, plus twee voor de goedgunstige SGP. Het kan ook zomaar uitdraaien op 36 zetels voor de gedoogcoalitie en maar één voor de SGP. Dan is het afgelopen, kun je uit kabinetskring horen. Dat klinkt verrassend pessimistisch. Je zou denken dat ze ook met een tegenstribbelende Eerste Kamer nog een eind weg zouden kunnen regeren. Zo is het niet. Om het regeerakkoord uit te voeren, moeten er ongeveer honderdvijftig wetten worden aangenomen.
Zonder meerderheid in beide huizen wordt dat niks. Hoe moet het bijvoorbeeld met de omstreden maatregelen waar de PVV aan hecht, minimumstraffen om maar wat te noemen, als die stuk voor stuk in de senaat worden afgeschoten? De kans daarop is groot, en dan reken ik eventueel weerspannige CDA’ers niet eens mee. De animo van Wilders om deze coalitie te blijven steunen, zal achteruit hollen. Steeds duidelijker wordt hoezeer de Eerste Kamer de zwakke stee is voor deze minderheidsregering. Op 23 mei weten we of de stemhokjes uit het vet kunnen worden gehaald.
Andrew Sullivan lambasts President Obama on his budget cutting proposals, sent to Congress yesterday. In the United States, like in every Western country, the majority of government spending is on the welfare state (in the American case: on Medicare and Medicaid). But unlike every other country, there is one huge area of spending that is officially being kept from every discussion about spending cuts: the military. Cutting the defence budget is out of the question in the US (it’s not even part of the annual budget).
Since welfare state entitlements in the US are also protected by important lobbies (the Association for the Advancement of Retired People (AARP), is one of the most powerful lobbies in the US and opposed to any Medicare cuts), this means that freezing spending and cutting, which is sorely needed given the absurdly huge deficit (1.1 trillion dollar) and public debt, will have to be done in other government programs. Because raising taxes in America is, like, political suicide (although the Obama administration to a large extent does plan to generate revenue through tax hikes). But these programs, like subsidies, education, farming and infrastructure, taken together under the nomer ‘domestic discretionary spending’ don’t constitute that large a part of the budget, and might be pretty helpful in stimulating the economy…
So, the critique goes, while the elephants in the room, the welfare state and the military, are not taken on, valuable government programs are being cut. That sounds a lot like the Dutch situation, in which the incredibly expensive home mortgage interest deduction (‘hypotheekrente-aftrek’) is being saved, while cuts are being made in education, social security, public transportation, and other programs that everybody benefits from.
The Obama administration, however, is also making investments in education, scientific research, clean energy and infrastructure; something the Dutch cabinet could learn from if they weren’t so terribly short-sighted. So I’m really out of my depth here in judging whether this budget is any good.
A good overview of the budget proposals can be found here (check out the list on the right), and here. The Washington Post’s Ezra Klein, meanwhile, takes a helicopter view on the American government budget.
Andrew Sullivan argues that Obama, by not considering welfare state or military spending cuts and turning even more into an ordinary Washington politician than he already has, is screwing young voters over:
[The] core challenge of this time is not the cost of discretionary spending. Obama knows this; everyone knows this. The crisis is the cost of future entitlements and defense, about which Obama proposes nothing. Yes, there’s some blather. But Obama will not risk in any way any vulnerability on taxes to his right or entitlement spending to his left. He convened a deficit commission in order to throw it in the trash. If I were Alan Simpson or Erskine Bowles, I’d feel duped. And they were duped. All of us who took Obama’s pitch as fiscally responsible were duped.
(…)
They have to lead, because this president is too weak, too cautious, too beholden to politics over policy to lead. In this budget, in his refusal to do anything concrete to tackle the looming entitlement debt, in his failure to address the generational injustice, in his blithe indifference to the increasing danger of default, he has betrayed those of us who took him to be a serious president prepared to put the good of the country before his short term political interests. Like his State of the Union, this budget is good short term politics but such a massive pile of fiscal bullshit it makes it perfectly clear that Obama is kicking this vital issue down the road.
To all those under 30 who worked so hard to get this man elected, know this: he just screwed you over. He thinks you’re fools. Either the US will go into default because of Obama’s cowardice, or you will be paying far far more for far far less because this president has no courage when it counts. He let you down. On the critical issue of America’s fiscal crisis, he represents no hope and no change. Just the same old Washington politics he once promised to end.
Het kabinet gelooft zeer in de maatregelen om het hoger onderwijs te verbeteren. ‘Ik ga niet de indruk wekken dat de plannen dramatisch zullen veranderen’, aldus premier Mark Rutte vrijdag na afloop van de ministerraad in reactie op het studentenprotest in Den Haag. Rutte zei ‘respectvol’ kennis te nemen van de demonstraties en dat het kabinet natuurlijk luistert naar signalen uit de samenleving.
Maar het kabinet is volgens de premier vastbesloten de overheidsfinanciën op orde te brengen en de kwaliteit van het hoger onderwijs te verbeteren. Daarvoor zijn bezuinigingen noodzakelijk. En daarnaast vraagt het kabinet een bijdrage van studenten zelf.
(…)
Rutte benadrukte dat extra geld nu niet direct de oplossing is. Volgens hem zijn er de afgelopen jaren miljarden euro’s naar het onderwijs gegaan, maar is veel daarvan verdwenen in bureaucratie.
Dat ook universiteiten zich beklagen over bezuinigingen kan er bij de premier overigens niet in. ‘Universiteiten piepen onterecht’, stelde Rutte. Volgens hem kunnen zij teren op veel financiële reserves en is er dus geen reden om allerlei personeel op straat te zetten.
Hier gaan we de hele dag een beetje foto’s dumpen en verslaggeving bijhouden van de studentendemonstraties in Den Haag. Wordt een van de grootste manifestaties tot nu toe tegen de plannen van het kabinet-Rutte, en het grootste studentenprotest sinds 1989.
Commentaarmannetje heeft geloof ik niet goed door hoe het werkt op een demonstratie. Je moet de boel oppeppen, geen kritische vragen gaan stellen. Kijk eens naar de V.S.
14.15 uur. Sander de Rouwe van het CDA, de zogenaamde “onderwijspartij”, uitgefloten. VVD nog harder. GroenLinks en ChristenUnie-Kamerleden daarentegen warm ontvangen. De Rouwe staat te bullshitten:
14.30 uur. Zéér terecht van Jesse Klaver (GroenLinks) om maar weer eens op the elephant in the room te wijzen: de hypotheekrente-aftrek.
Goed ook van Roel Kuiper (ChristenUnie) om er op te wijzen dat de ‘langstudeerder’ van nu niet de eeuwige student van de jaren zeventig is. Die van nu doet bestuurswerk, stages en gaat naar het buitenland. Daar wordt Nederland alleen maar beter van.
14.50 uur. F*cking hell… protestlied slaan we maar even over.
15.00 uur. Halbe Zijlstra komt op, omringd door beveiligers. Sfeer wordt een beetje grimmig, man heeft wel guts. Gaat er dan gelijk vol op in, kabinet-Rutte-style. “Welkom op de honderdste verjaardag van het kabinet-Rutte.” Ze komen er nog wel eens achter hoe handig die attitude is.
15.15 uur. Dankzij de amateurs bij de NOS, die een Journaal erin gooien op het hoogtepunt van de demonstratie, heeft niemand buiten het Malieveld iets meegekregen van Zijlstra’s speech. Nou ja. Protest is afgelopen, hopelijk wordt er iets gedaan met het signaal. Over en sluiten.
- 16.15 uur. Toch nog een staartje. Paar honderd man bij het Binnenhof en het ministerie van OCW. ME gebruikt geweld.
En meer mooie acties van het D66-front. Een vlammend stuk van de Jonge Democraten in de Volkskrant tegen de ‘pensioenpopulisten’ van Jan Nagel’s 50Plus. Een rallying cry voor de jongere generatie.
Ik kan niet anders dan het er geheel en volledig mee eens zijn.
In de ogen van de nieuwe politieke partij 50Plus is solidariteit eenrichtingsverkeer. Jongeren moeten in de huidige situatie, zelfs als de AOW-leeftijd wordt verhoogd, meer gaan betalen, maar de babyboomgeneratie vindt het niet genoeg. Zij vragen extra’s. Ze willen meer vakantiegeld en gratis met de bus. “Geef ons ook een dertiende maand”, zegt de partij. “Trouwens, verhoog die AOW-leeftijd ook maar niet. En geef ons koopkrachtgaranties.” Als klap op de vuurpijl wordt de hypotheekrente voor de oudere generaties niet afgeschaft, maar kunnen de nog-niet-huizenbezitters er wat 50Plus betreft geen aanspraak meer op maken. Het programma van 50Plus is een greep uit de gedachtewereld van een generatie die verwend is geraakt. De jongere generaties mogen het ophoesten. Vriendelijk bedankt en verder niet zeuren. Volgens 50Plus is eerlijkheid hetzelfde als ‘wie dan leeft, die dan zorgt’.
In de Verenigde Staten hebben ze er een mooi woord voor. Entitlement. De huidige generatie 50-plussers is opgegroeid met het idee dat ze recht hebben op van alles, en dat elke bezuiniging of besparing hoogverraad is tegenover hun verworvenheden. De klaaggeneratie van Jan Nagel had recht op veel meer studiefinanciering dan de huidige generatie jongeren. Ze hadden recht op woonruimte, en anders zouden ze het zelf wel kraken. Ze hadden recht op hoge uitkeringen zonder sollicitatieplicht, en toen het Kabinet Balkenende II in 2004 de sollicitatieplicht voor 57-plussers invoerde, voerde de door babyboomers gedomineerde FNV actie tegen de maatregel.
Maar de ezel van jong Nederland poept geen goud, en de betaalbaarheid van de verzorgingsstaat staat onder grote druk. In 2040 zijn er twee keer zoveel ouderen als nu, en steeds minder jongeren om de kosten te blijven dragen. De grijze druk, het aantal 65-plussers gedeeld door het aantal 20- tot en met 64-jarigen, zal toenemen van ongeveer 23 procent nu tot 43 procent in 2040. Al jarenlang rekken we de grenzen van onze solidariteit op. Een meer evenredige, betere verdeling van de kosten tussen generaties glipt jongeren door de vingers. Maatregelen om de maatschappelijke lasten opnieuw eerlijk te verdelen blijven uit.
Daarbij komt nog dat jongeren ook niet op het huidige kabinet hoeven te rekenen. Er komen geen hervormingen in de zorg waardoor voor ons de premies zullen blijven stijgen. Het ontslagrecht wordt niet hervormd waardoor de jeugdwerkloosheid veel hoger blijft dan die van oudere werknemers. En terwijl wordt bezuinigd op het onderwijs, wil het kabinet ook de collegegelden verhogen en een boete voor langstudeerders instellen.
50Plus komt daar nog eens bij. De partij is een opportunistische poging oudere kiezers te lokken door de hervormingen die Nederland echt nodig heeft uit te stellen. De buik van Generatie Nooitgenoeg is blijkbaar nog altijd niet gevuld. Trap niet in de bewering dat het aan babyboomers iets tekort komt. Babyboomers hebben bijna het exclusieve lidmaatschap van de Sociaal Economische Raad, zijn oververtegenwoordigd in de vakbewegingen die veel noodzakelijke hervormingen dwarsbomen, en kunnen, kijkend naar de gemiddelde leeftijd van de bewindslieden in het Kabinet-Rutte en de maatregelen die (niet) worden genomen, tevreden achterover leunen.
En natuurlijk, er zijn ook ouderen die moeite hebben om rond te komen. Die groep mogen we, net als alle andere Nederlanders die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken, niet vergeten. De partij van Nagel is er echter niet voor alle Nederlanders die het moeilijk hebben, de partij van Nagel is er voor een generatie. Een generatie bovendien die zich voor het grootste deel meer dan uitstekend zelf kan bedruipen. Dat steekt.
Het pensioenpopulisme van 50Plus past geen ander antwoord dan verzet van ons, de jonge generatie van Nederland. Het zijn precies dit soort initiatieven die de solidariteit tussen generaties kunnen wegvagen, en het woekerende generatieconflict verhevigen. Solidariteit is geen eenrichtingsverkeer, maar komt van twee kanten. Begrip, verantwoordelijkheid en proportionaliteit staan centraal. De babyboomers kunnen hun hand niet eeuwig blijven ophouden, en schreeuwen tegen de generatie die straks krom moet liggen om hun privileges te financieren, terwijl er voor henzelf niets meer overblijft. Jongere generaties zijn altijd bereid bij te dragen aan de oudedagsvoorziening waar ze zelf hopelijk later ook een beroep op kunnen doen, maar solidariteit gaat ook over redelijkheid. Als steun zoeken bij elkaar verandert in hebberigheid staat de toekomst van onze verzorgingsstaat op losse schroeven. Het is niet een gebrek aan solidariteit dat de relatie tussen babyboomers en hardwerkend Nederland verziekt, maar een teveel aan generatie-egocentrisme.
Free Pussy Riot
Peaches, the twenty-first century torchbearer of feminist punk, just released a video and track in support of Pussy Riot, the Russian female anarc...
EHRM handhaaft SGP-uitspraak Hoge Raad
Dat ging nog best snel: het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) heeft zich uitgesproken over de vrouwen uitsluitende praktijk van de S...
Facebook
