Occupy Amsterdam
Morgen is het zo ver: de Nederlandse vertakking van de Occupy-beweging slaat haar vleugels uit te Amsterdam. De Occupy Wall Street-beweging in de V.S. is al wekenlang bezig, in groeiende getale en onder toenemende media-aandacht, een progressieve protestbeweging van formaat te worden. Een linkse variant op de Tea Party.
De concrete doelen zijn wellicht nog onduidelijk, maar het van de Arabische Lente overgenomen permanent kamperen op de heilige grond van het financieel kapitali
sme blijkt een succesvolle innovatie in protestmethodes te zijn. Evenals in Caïro, en daarna in Madrid en Barcelona, wordt geëxperimenteerd met directe vormen van democratie en participatie, als alternatief naast de vertegenwoordige democratie. Men maakt bovendien – eindelijk - een vuist tegen die sector die de Westerse maatschappij nu al jaren in haar greep houdt: de financiële industrie. De door haar veroorzaakte financiële crisis wordt betaald door de belastingbetaler, die er het oprollen van de verzorgingsstaat voor terug krijgt. Ondertussen worden de bonussen nog steeds uitgedeeld. Gek genoeg zijn het alleen de meest linkse partijen in het parlement die hiertegen ageren.
Er bestaat regionale variatie – in de V.S. staan drommen politici op de loonlijst van Wall Street, in Griekenland is de staat mede debet aan de ellende – maar overal in het Westen kan de financiële sector uiteindelijk verantwoordelijk worden gehouden voor de huidige economische ellende. In de meeste landen buiten Nederland is de (jeugd)werkloosheid afschuwelijk opgelopen; er groeit nu een ‘verloren generatie’ op zonder uitzicht op een baan. Speculanten houden de eurozone bovendien nog steeds in hun greep. Maar ook in Nederland zijn onder dit kabinet, met haar domme mantra van ‘achttien miljar
d‘, de gevolgen groots: eliminering van zorg voor (jong)gehandicapten, sociale werkplaatsen, speciaal onderwijs, korten op hoger onderwijs, het verdwijnen van openbaar vervoer, bezuinigingen op kunst en cultuur, en ga zo maar door. Terwijl er tegelijkertijd wél een extreem kostbare subsidie voor rijken in stand wordt gehouden: de hypotheekrenteaftrek.
Ik hoop dan ook dat de Nederlandse Occupy-beweging dáárover zal gaan: de Nederlandse issues, die niettemin niet los van de internationale financiële crisis kunnen worden gezien. Het kabinet-Rutte staat evident niet aan de kant van gedupeerden in de crisis. Er is Nederland meer, meer dan genoeg om massaal tegen te protesteren, waarbij het overkoepelende punt zou kunnen zijn: de onrechtvaardige maatschappelijke verdeling van de kosten van de crisis. Dat geldt in alle landen, en dat is waarin in Nederland die waardeloze, onnadenkende bezuinigingen vandaan komen, terwijl de financiële sector op oude voet verder gaat en regelingen voor het niet-hulpbehoevende deel der natie in stand blijven.
Occupy Amsterdam heeft potentie. Tradionele media als Nieuwsuur, 1Vandaag, DWDD, BNR en AT5 hebben er al aandacht aan besteed. De Twitter loopt, en de 
Facebook-pagina telt bijna 3500 aanmeldingen. Het is te hopen dat men een algemeen aansprekende, op Nederland toepasbare boodschap weet te formuleren; en het is te hopen dat de boel niet, zoals in Nederland vaker gebeurd, door krakers of andere links-radicale figuren wordt overgenomen. Kritiek op de uitwassen van een doorgeschoten kapitalisme en haar vervlechting met politieke systemen is niet per se links of radicaal; het is pure common sense die iedereen aan kan spreken, wat hij of zij ook stemt.
Volgens mij bestaat er onder veel mensen die zich niet vertegenwoordigd voelen door dit kabinet – en met name onder jongeren – al tijden een grote behoefte om de straat op te gaan. Misschien wordt dit ‘m dan…
