A very impressive and entertaining Portal fan video. Awesome special effects.
My interpretation of what a real Portal gun would be like if one existed. Based on the video game, Portal. I tried to match the game as close as possible. This was the most challenging project I have ever undertaken, consisting of 3D tracking, seamless camera cuts and 3D camera projection. ENJOY! The Visual Effects.
Breakdowns will follow so watch for that.
For those of you that think the gun is a physical prop you can buy, well…..sorry to break the news to you, but it’s entirely CG. The 3D Portal gun was replacing/covering up a painted up coffee can with tracking markers.
‘I Am The Walrus’ is one of The Beatles’ crappier songs. But time-stretched and slowed-down by 800%, it becomes something eerie, ambient and very much Sigur Rós-esque.
Set to the 1960s cult short film Vertige by Jean Beaudin. Described by Dangerous Minds as “a mix of LSD imagery, candy-colored sets, go go dancing, Vietnam war and horror movie stills and clips”.
I must say I’m pretty reserved about the new Ridley Scott Alien prequel, Prometheus. I have the same hunch about it as I correctly had about Avatar: way too much fuss about something that in the end is going to majorly disappoint. That TED viral, by the way, was totally ridiculous.
That said, I definitely like this viral though. Very 2001-y, Kraftwerk-y, AI-y atmosphere, with the always great Michael Fassbender. They’re of course foreshadowing the creepy Bishop character of the Alien movies. Enjoy, this is well done:
This trailer for David Cronenberg’s (Videodrome, The Fly, eXistenZ, A History of Violence, Eastern Promises, A Dangerous Method) new movie looks pretty awesome. Like a kind of near-distant dystopia featuring Occupy-style protesters and slick Wall Street traders. It seems to revolve around a 24-hour trek through Manhattan, and looks pretty old-school Cronenberg.
New York City, not-too-distant-future: Eric Packer, a 28 year-old finance golden boy dreaming of living in a civilization ahead of this one, watches a dark shadow cast over the firmament of the Wall Street galaxy, of which he is the uncontested king. As he is chauffeured across midtown Manhattan to get a haircut at his father’s old barber, his anxious eyes are glued to the yuan’s exchange rate: it is mounting against all expectations, destroying Eric’s bet against it. Eric Packer is losing his empire with every tick of the clock. Meanwhile, an eruption of wild activity unfolds in the city’s streets. Petrified as the threats of the real world infringe upon his cloud of virtual convictions, his paranoia intensifies during the course of his 24-hour cross-town odyssey. Packer starts to piece together clues that lead him to a most terrifying secret: his imminent assassination.
Cronenberg revisits subjects that fascinate him: how the organic and the psychological are inextricably intertwined, society’s anxieties and phobias, and letting repressed impulses and paranoia run wild. COSMOPOLIS is a culmination of his masterpieces that addresses the alarming global financial crisis of today’s world.
Definitely looking forward to this one. Sort of a 2012 version of Falling Down I guess. I’m also a fan of the lead actor, Joel Murray, who has a great role in Mad Men. Check out the trailer:
I just saw Cave of Forgotten Dreams. This is one of the best documentaries I’ve seen in the last few years. Unfortunately I didn’t see it in 3D, because I think in this case it would actually have been an improvement instead of a gimmick. Because I’m lethargic by nature, I’m going to let you read somebody else’s synopsis below. But really, go see this one, it’s amazing. It is bound to send “historical sensation” chills down your spine. If this doesn’t get you interested in history (even though it deals with a prehsitoric topic) then nothing does.
Somewhere around 32,000 years ago, a man entered a cave, dipped his hand in color, and pressed it against a wall. He did this again and again, his crooked little finger acting as his signature, until the wall was covered with handprints.
Why did he do this? Was he discovering the possibilities of art? Whatever he understood, his efforts tell us something particular about him, preserving something personal and true, a testimony to generations he never saw or imagined.
In the passages around the handprints, the walls are alive with drawings. Did the same man draw them? Did his handprints inspire others to make images that told more engaging stories?
In Cave of Forgotten Dreams, the great filmmaker Werner Herzog leads us on a tour of the Chauvet Cave in southern France to see up close what scientists believe is the oldest art gallery ever discovered. The art on these walls may well be twice as ancient as the next-oldest images we know.
…
The mysteries illuminated by their “torches” abound. Why is there no discernible change in the artistic style between the oldest images and those that were painted 2,000 years later on the same walls? Do scratches made by bear claws indicate that men and bears shared the caves? Is the large cave that contains a mysterious skull some kind of ceremony chamber? Some of the animals are drawn with many legs. Was this to depict them at a full run, like an early form of animation?
In their detail, the illustrations convey truths about a lost world. In their lack of explanation, they are mysterious. In their beauty, they speak of the unique powers of the human imagination to apprehend more than mere matter.
Movie-making, especially by celebrated directors, often consists of lots and lots of tributes and references to earlier movies and directors. Check out how that works in this video. It compares the first thirteen minutes of Spielberg’s Raiders of the Lost Ark to 30 (!) different classic adventure movies, made between 1919 and 1973. It’s amazing to see how the shots are alike.
Took the guy who compiled this two years, by the way.
It’s the oldest nerdfeud: what’s better, Star Trek or Star Wars? Ofcourse there can be no serious debate about it…. That’s right. In your face. Anyway, the old battle has been fired up again, by none other than William Shatner and Carrie Fisher:
Voordat ik aan deze review begon twijfelde ik of ik die zou wijden aan Hell on Wheels, Homeland of Boss, drie sterke nieuwe Amerikaanse kwaliteitsdrama’s. De eerste afleveringen van Hell on Wheels (hier eerder gepreviewed) waren zeker goed en ik blijf de serie dit seizoen met plezier kijken. Toch is het is net niet vernieuwend genoeg. Als je Deadwood, Carnivale en Boardwalk Empire hebt gezien dan kun je eigenlijk Hell on Wheels al bijna helemaal uittekenen, iets te voorspelbaar. Homeland is waarschijnlijk één van de spannendste series van het moment en ik zit elke maandag met smart te wachten tot de nieuwe aflevering online staat. Het is alleen weer iets teveel 24 (die ik niet heb gevolgd trouwens) en heeft een overdaad aan rare plottwists en te weinig diepgang. Dus de keuze viel op Boss, de nieuwe show van Kelsey Grammer. Die is in één woord: geweldig!
Ook bij Boss zijn de invloeden duidelijk waarneembaar. De serie roept al na een paar minuten associaties op met The Wire en The Sopranos. En je zou het ook “Boardwalk Empire in de 21e eeuw” kunnen noemen, omdat het over een maffiose bestuurder van een Amerikaanse stad gaat. Toch heeft Boss genoeg eigen kracht om het interessant te maken. En de belangrijkste kracht is Kelsey Grammer. Deze acteur, uiteraard bekend van zijn rol als links-elitaire, met Mid-Atlantic accent sprekende radio-psycholoog Frasier, in de gelijknamig sitcom, zet de rol van zijn leven neer. Deze rol is veel duisterder dan wat we van hem gewend zijn en hij laat hiermee zien dat comedy eigenlijk niet eens zijn sterkste genre is. Hij was geinig in Cheers en hij hield het komische niveau elf seizoenen lang hoog in Frasier, maar in een dramatische rol, blijkt nu, komt hij als acteur eigenlijk nog veel beter tot zijn recht. Steve Buscemi werd vorig jaar alom geprezen voor zijn rol in Boardwalk Empire, maar zoals eerder opgemerkt door Matt Zoller Seitz: Grammer is eigenlijk veel beter!
Een ander enorm selling point is het camerawerk. De regie van de eerste aflevering was in handen van Gus van Sant, bekend van o.a. Elephant en Milk. Blijkbaar is het een nieuwe trend om topregisseurs in te huren voor een eerste aflevering, zie Martin Scorcese bij Boardwalk Empire. De stijl van Van Sant wordt ook in de rest van de afleveringen gehanteerd. Deze wordt kenmerkt door extreme close-ups, gecombineerd met hele wijde shots, en een langzame lensfocus. En hoewel ik er af en toe een beetje moe van word en het soms iets te hoogdravend wordt, onderscheidt Boss zich hiermee duidelijk van andere series.
Maar waar gaat Boss nou eigenlijk over, zult u zich inmiddels afvragen, als u nog niet bent gestopt met lezen. Awel, het gaat over de burgemeester van Chicago, Tom Kane (Grammer dus), die in de eerste aflevering te horen krijgt dat hij ongeneeslijk ziek is (iets te duidelijk gejat van Breaking Bad, maar goed). Hij heeft een soort Parkinson’s/Alzheimer’s achtige ziekte, waardoor hij nog ongeveer drie tot vijf jaar te leven heeft, en binnen korte tijd zal aftakelen van een gezond zestigjarig alfa-mannetje naar een incontinent kasplantje. Vervolgens krijgen we een inkijkje in de politieke wereld van Chicago, de maffia-achtige praktijken die zich daar onder politici afspelen, en zien we hoe Zane met zijn fatale ziekte omgaat. Belangrijke rollen zijn verder weggelegd voor zijn dochter, waarmee hij vervreemd is, en zijn vrouw, die al jaren apart van hem slaapt maar wel haar rol als Burgermeestersvrouw vlekkeloos vervuld. En dan is er ook nog een onderzoeksjournalist die iets te diep aan het porren is in alle smerige zaakjes van Kane en kornuiten. Maar dat zijn slechts de karakters die in de eerste afleveringen worden geintroduceerd; het lijkt erop dat het verhaal, zoals bij The Wire, zich breed zal uitspreiden over de stad Chicago, zodat er ongetwijfeld nog veel karakters bijkomen.
De serie komt het best uit de verf als we de omschakeling zien van de Kane achter de schermen naar Kane de politicus, briljant geacteerd door Grammer. Of als de rauwe realiteit van de politieke spelletjes en criminele afrekeningen in beeld worden gebracht. De dialogen tussen Kane en zijn dochter en de omgang met zijn vrouw zijn soms erg intrigerend maar af en toe ook te langdradig en overdramatisch.
Als je meer van de fantasy-series zoals Lost en Game of Thrones bent dan is deze hyperrealistische serie misschien niet interessant. Heb je echter alle seizoenen van The Sopranos en The Wire al achter de kiezen, dan is dit zeker een aanrader. Na Breaking Bad en Mad Men is het eigenlijk de beste serie van het moment.
——–
Al met al is er weer genoeg te genieten voor de liefhebber van kwaliteitsseries, die volgens Salman Rushdie tegenwoordig zelfs in zekere zin de rol van literatuur aan het overnemen zijn (gaat ver, maar misschien zou je kunnen zeggen dat dit soort series een soort moderne serial novels zijn?). Naast de eerder genoemde drie nieuwe shows kun je je namelijk ook nog steeds laven met het tweede seizoen Boardwalk Empire, dat bijna zijn climax bereikt, en, ik ben er klaar mee, maar voor wie er nog steeds geen genoeg van heeft: het tweede seizoen van The Walking Dead. En van een nieuw seizoen Mad Men, in de verre toekomst seizoen 5 van Breaking Bad, en het aanstaande nieuwe sci-fi drama The Next People (gemaakt door eerder genoemde Rushdie), wordt deze jongen in potentie nog blijer.
An absolutely beautiful short film by a German photographer duo about the landscapes and people of Afghanistan, which I’m sure is a country of stunning beauty, inhabited by proud people. When it isn’t ravaged by war, civil strife and violence, of course.
If you got five minutes, watch this:
As each of us has his own impression of Afghanistan that is predominantly marked with pictures of foreign forces, explosions and terror, we were privileged to have access to capture daily life and portrait some people of Afghanistan.
We hope the pictures you know will merge with the pictures you see and will enrich your view on the country in the Hindu Kush.
The best book I read so far about pre-war 1960s Afghanistan is the obscure Dutch hippie novel De trancekaravaanby Peter ten Hoopen. If you’re interested in how the CIA is partly responsible for screwing up what once was a relatively succesful and prospering country, read this piece by Alfred McCoy on Salon on Afghanistan’s thirty-year drug wars.
The character of ‘The Dude’ Jeff Lebowski in the most epic movie of all time, The Big Lebowski, was actually based on real dude: Jeff Dowd. This LA resident shares with the movie Dude his first name, an activist past, but above all certain manners and ways of expression. New shit has come to light, man.
So here’s a video of the real-life Dude visiting Occupy LA:
While “the Dude rambles on here” (his words), he makes a fairly cogent argument about the shift in the last few decades from a “production-based” economy to a “financially based” one. “What we do want is an economy where it doesn’t pay to be speculative,” he says, ”but it pays to be productive.” He is among those who both support Occupy Wall Street and admire Steve Jobs, whom he praises as someone who stood for “making things.”
Somebody has uploaded what by many is considered the best techno documentary ever, Speaking in Code(2009), to YouTube. It’s narrated in German, but that shouldn’t be a problem for any Dutch or German speaking native (sorry if you’re not). The documentary won a couple of independent film festival prizes, so it’s more than just an insiders-only movie.
The film follows a couple of people, dj/producers as well as music lovers, in the European and American techno scenes as it existed a couple of years ago.
Speaking in Code is an account of people who are lost in music. Director Amy Grill follows a series of characters (including her techno-obsessed husband) over a number of years as some struggle to make it while others thrive in the world of electronic music.
The film reveals six intertwined character studies and raw vérité views of new music. It’s a window into a world filled with warehouse parties, endless gigs, international travel, risks, inventions, triumphs and breakdowns.
The characters are: Modeselektor, a producer duo, jettisoned from playing a tiny room in the US to playing to 20,000 people at the Sónar festival in Barcelona; journalist Philip Sherburne, who leaves America to find a more complete techno lifestyle in Europe; The Wighnomy Brothers, catapulted from their idyllic world in Jena, Germany to face their breaking point on camera; Tobias Thomas of Kompakt, who contemplates the near-end of his career; and Monolake, an inventor of the Ableton software that nearly all electronic musicians use to create their music, who continues his steady yet quirky approach to a life in music. While back in the US, David Day (Grill’s husband) tries tirelessly to turn Boston from a rock-centric town to a techno city. Day’s wanton attempts to make electronic music popular put strain on his marriage to the director.
And the soundtrack, I must say, is brilliant. If you got time, check this out:
LSD kijktip: Breaking Bad. Ik weet ‘t, deze serie loopt nu al vier seizoenen en heeft al tal van Emmy’s gewonnen, dus ik ben wat aan de late kant met deze aanbeveling. Maar nu het vierde seizoen bijna zijn climax heeft bereikt en de laatste paar afleveringen weer van uitzonderlijke kwaliteit waren, moest ik er toch even wat over kwijt.
In Nederland is de serie volgens mij nauwelijks aangeslagen. BNN heeft een tijd geleden het eerste seizoen uitgezonden, waarna de show op de publieke omroep (zoals zoveel Amerikaanse kwaliteitsseries) een stille dood is gestorven. In de V.S. is Breaking Bad één van de best gewaardeerde en bekeken dramaserie’s. En dat is volkomen terecht. Het is een extreem intense en intelligente crime/dramaserie met een gitzwart komisch randje. Het acteerwerk is geweldig. Bryan Cranston is fenomenaal als Walter White en Aaron Paul als Jesse Pinkman is ook erg goed. In de laatste twee seizoenen wordt de show echter gestolen door Giancarlo Esposito, die de unieke drugsbaron Gustavo Fring (plaatje boven) neerzet, waarover later meer.
Eerst kort wat over het verhaal: Walter White maakte ooit furore als wetenschapper, maar gaat nu door het leven als gefrustreerde scheikundeleraar en bediende bij een carwash. Hij krijgt te horen dat hij ongeneeslijk ziek is en besluit uit wanhoop een crystal meth laboratorium te beginnen, samen met een aan lager wal geraakt oud-leerling die nu wat aan het sjacheren is als drugsdealer. Door zijn scheikundige kennis blijkt de meth die Walter produceert van uitmuntende kwaliteit te zijn en een nieuwe carriere is geboren. Door de seizoenen heen raakt het duo steeds verder verstrikt in de criminele wereld van Alberqueque, New Mexico, waar de show zich afspeelt. Ze komen terecht in ripdeals, rekenen af met agressieve meth-verslaafden, belanden over de grens in Mexico, en komen uiteindelijk in contact met de meth-lord van New Mexico.
Enter Gustavo Fring. Wat een geweldige karakter is dat, briljant gespeeld door Giancarlo Esposito. Wat Benjamin Linus was voor Lost is Gus Fring voor Breaking Bad. Net als Lost, voordat Ben werd geintroduceerd, was Breaking Bad pre-Gus al een topserie, maar door de toevoeging van dit karakter steeg de show naar een ongekend niveau. Net zoals Lost destijds nog een slag cooler werd na die scene waarin Ben gevangen werd gehouden in de hatch. (hierna lichte spoiler alert) Fring is een mysterieuze eigenaar van de lokale fastfood-keten “Los Pollos Hermanos” en tevens eigenaar van een grote waserette. Onder die waserette heeft hij voor enkele tonnen een professioneel meth-lab laten bouwen. Het enige wat hij mist is een top-chemist om het lab optimaal te laten draaien. Inderdaad, een taak die Walter graag op zich neemt. Zonder meer van het verhaal weg te geven, kan ik wel zeggen dat het een geweldige en unieke “villain” is. Een beheersde, licht-autistische, volkomen psychopatische, en hyper-intelligente crimineel strateeg. En dan komen daar ook nog eens hele sterke karakters als de gehaaide vrouw van Walter, zijn zwager Hank, en de opportunistische advocaat Saul Goodman bij.
Het is een behoorlijk trage serie, dus daar moet je wel tegen kunnen. Maar als je er na een paar afleveringen in zit dan ben je al snel hooked. En hoewel er weinig actie in zit, is er in bijna elke scene een onderhuidse spanning, waardoor je continu op je hoede blijft. De suspense wordt in elke aflevering en per seizoen briljant opgebouwd. De karakters worden voor interessante en originele dilemma’s geplaatst en het is vaak onduidelijk wie nou eigenlijk de good guys en de bad guys zijn, en of die er eigenlijk wel zijn. En het is ook nog eens vernietigende kritiek op het hedendaagse Amerikaanse maatschappij, waarin de middenklasse zwaar onder druk staat en kan worden verleid tot het maken van extreme keuzes. Enneh…. ik kan nog wel even doorgaan, maar ga maar gewoon kijken. Dit is te goed om te laten liggen.
Hier zijn de meeste afleveringen van de afgelopen vier seizoenen terug te vinden. Daarna van elke aflevering de wekelijkse blog op Salon lezen.
Check out this cool teaser trailer for the upcoming animation film Soul Man by Guillaume Ivernel. Like Sly Stone meets Battlestar Galactica, or something.
Free Pussy Riot
Peaches, the twenty-first century torchbearer of feminist punk, just released a video and track in support of Pussy Riot, the Russian female anarc...
EHRM handhaaft SGP-uitspraak Hoge Raad
Dat ging nog best snel: het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) heeft zich uitgesproken over de vrouwen uitsluitende praktijk van de S...
