Enough has been said about Lana del Rey and ‘Video Games’. Yet, when a grand master like Joris Voorn puts his hands on it to make a remix of this worn-out track, that deserves mentioning. This remix preserves all the good parts of the original, while refreshing it with a mellow beat and some decent twitches and soundscapes.
Very well done.
Check out this wonderful rendition of The Smiths’ ‘This Charming Man’ in 8-bit Super Mario style.
I’m planning on doing a video as soon as I can figure out how to work with Flash. The sound effects are only there to help the listener visualize the “game”.
Recently, I’ve been trying to learn key, scales, and play instruments a little bit. This is how I mostly feel:
Niet door hem in bejaardensoos Buitenhof aan te laten vallen door een middelmatige columniste als Tahir. Niet door hem fysiek te bedreigen zoals Kinneging. En zeker niet door lekker lollig met hem mee te doen zoals de meeste politici zichzelf hebben aangeleerd. Nee, de beste manier is om op een subtiele en intelligente manier kritiek op hem te leveren. Zoals Mathijs van Nieuwkerk en Jan Mulder heel goed deden in de beruchte DWDD-uitzending. En zoals vandaag gebeurt in een “portret” in de Volkskrant.
Als je hem namelijk zowel complimenten geeft als kritiek op hem levert dan raakt hij in de war. En dat dan het liefst op een vaderlijke toon. Jan Mulder voelde dat feilloos aan in DWDD. Iets in de trant van: “Je bent zo’n leuke jongen, maar dat truukje kennen we nu wel he?” Of Van Nieuwkerk: “Wat een leuk boekje over Ibiza heb je geschreven. En wat geinig dat we nu weten hoe je je daar moet kleden”, en dan: “Je maakt een bange indruk man”. Daar wordt hij bloednerveus van.
En nu weer een prachtig stuk in de VK. Helaas alleen beschikbaar voor abonnees, maar ik zal hieronder wat mooie passages citeren. De strekking van het verhaal is: Rutger was ooit een hele getalenteerde jongen, maar omdat hij overal de vrije hand heeft gekregen is hij doorgeschoten en nu kan hij nog maar één ding. En verder is hij ook een doodgewone huisvader, een hele lieve vriend voor zijn vriendin en volgens zijn oude mentor Frans Bromet: “in wezen een aardige, zachte jongen.” Kan hij niks mee met dit soort stukken. Hij kan nu moeilijk woedend bij Jan Tromp gaan aanbellen om verhaal te halen vanwege dit gebalanceerde en licht-kritische stuk. Nee dit is goed zo. Nog een paar van dit soort gevoelige portretten en je kunt het laatste restje van zijn ego opvegen.
De mooiste passages:
Castricum had eind jaren negentig een journalistenopleiding gevolgd in Zwolle (die van de zesjescultuur en minder), had daarna een tijdje bij documentairemaker Frans Bromet stage gelopen en kwam vervolgens terecht bij RTV Rijnmond. Hij maakte enorme fouten, kon bijvoorbeeld een verhaaltje niet in de goede volgorde krijgen. Het gaf niet want hij was leergierig, eigenwijs en opgefokt. Vooral die laatste twee eigenschappen heeft hij gekoesterd.
(…)
Hij wil in Den Haag geen politiek verslaggever zijn; engagement kent hij niet. ‘s Ochtends snelt hij door de koppen van De Telegraaf en voor de rest helpen zijn handigheid en charme door de dag.
Waar hij zich ook liet zien, op de opleiding in Zwolle, bij RTV Rijnmond, bij GeenStijl, er was eigenlijk niemand die de rem erop zette. Die tegen hem zei: je kunt heus wel wat, maar wees wat kritischer en gebruik dat talent van je niet zo eenzijdig en voorspelbaar.(…)
Hij wil altijd en overal met zijn hoofd op televisie. Bij Rijnmond vroegen zel weleens of hij een ongelukkige jeugd had gehad, of zijn vader en moeder wel goed voor hem waren geweest. Het PvdA-kamerlid Diederik Samson zei ooit: “Hij heeft een enorme hang naar erkenning.”
(…)
Eigenlijk is hij een zoete jongen. In gezelschap houdt hij zijn cynisme doorgaans goed vol. Hij vormt graag het middelpunt; met harde grappen kun je zo’n positie veiligstellen.
Maar privé moet de huisvader Castricum niks hebben van de opnaaier Castricum. Zijn vrouw was al zijn vriendinnetje toen ze in Wassenaar beiden op de middelbare school zaten. Een paar jaar geleden zei hij tegen de Revu: “Wat je thuis hebt is zo belangrijk. Je moet je relatie niet op het spel zetten.” Hij noemde zichzelf een lieve vriend voor zijn vriendin. ‘Zorgzaam.’ Dat is hij trouwens ook voor zijn ouders, zei hij erbij. Hij heeft vrienden, maar dat is een klein clubje. Thuis is al gauw goed genoeg voor Rutger Castricum.
Ze zijn milder en sentimenteler dan je denkt die jongens van PowNed. Dominique Weesie is de kompaan van Castricum: samen bouwden ze aan het shockblog GeenStijl en aan omroep ‘PowNed’ – ‘lelijker wordt het niet’.
(…)
‘In wezen is het een aardige, zachte jongen’ zei televisiemaker Frans Bromet over zijn leerling Rutger. ‘Hij doet een beetje stoer’
Waarom gaat hij dan almaar door met stoerheid, lang nadat iedereen heeft doorzien dat het een voorspelbaar foefje is? ‘Hij kan niet anders meer’ oordeelt Bromet.
