Ahh, Awakefest. Op je gemakje met trein en bus naar het bal; even een lekker bakkie halen; een beetje rondlopen op houten vlonders over een verregend, maar niet minder feestelijk festivalterrein; en de hele dag niets anders dan luisteren naar de beste en meest diverse techno-artiesten op dat moment bij elkaar in Nederland, Europa en de wereld. Wat kan er mooier zijn? Helemaal niets natuurlijk.
Afgelopen editie was een modderpoel, maar een briljante modderpoel, een snoepdoos en een kermis vol met beats, melodieën en kleurrijke hoogtepunten. Zoals de Volkskrantreeds schreef, waar moet je als liefhebber naartoe op zo’n dag? Op 1 moment kan je kiezen tussen Pantha du Prince, Jeff Mills, Len Faki én Luciano. Je moet er wat dat betreft maar het beste van maken, zoveel mogelijk hoogtepunten meepakken, en gelukkig hebben we later de filmpjes nog.
Hét hoogtepunt voor ons was Jeff Mills. De combinatie van licht en geluid, en de ge-ni-a-le set die deze weggaf met de TR-909 was pure science fiction. Bekijk het zelf op dit onofficiële, maar muzikaal nog best ok’e filmpje. Extreem opzwepend.
Hierna was in dezelfde vliegtuighanggar van een Y-tent het woord aan Joris Voorn, hier en daar beschouwd als hoogtepunt van het festival. Supercool om te zien waren de bordjes met ‘Joris’ die mensen vooraan omhoog hielden; de liefde hing werkelijk voelbaar in de lucht bij de opening van deze vrolijke set.
Ook heel aardig was Len Faki. Check hier de superrelaxte, melodieuze, jazzy afsluiter van zijn set, een klassieker van Laurent Garnier (die er trouwens zelf ook bij was):
Egbert timmert goed aan de weg de laatste tijd. Hieronder zijn melodieuze set in de nieuwe C-area. Überhaupt was dit de teneur van het festival: heel mooi dat organisator Rocco Veenboer op Awakenings naast de welbekende rolling train-techno stampveteranen als Mills, Chris Liebing en Speedy J de ruimte geeft aan opkomende gasten uit de underground met hun meer melodieuze, housy edoch superopzwepende geluid.
Trouw-resident Melon deed het in de middag ook lekker in de meer relaxte A-tent (waar Pantha du Prince overigens later voor de enige teleurstelling zorgde; in tegenstelling tot op een festival als Melt!, waar de boxen zoals immer bij de oosterburen toch een tikkie beter zijn, viel hier de nuance volledig weg). In dit filmpje heeft u tevens de gelegenheid uw geliefde blogger c.s. te spotten, ergens ver weg achterin:
Terug naar het hardere werk. Speedy J is gewoon altijd goed, en zo ook nu weer.
You know the sound of an old 1990′s dial-up modem? Kinda sounds like when you call a fax number. Guess what: slowed down 700%, it actually becomes a nice if somewhat creepy ambient track…
On July 3 it will be 20th anniversary of James Cameron’s Terminator 2. The Swedish group Rymdreglage decided to pay hommage with this stop motion version:
En dan kunnen we nu kijken naar wat rechts Nederland bezighoudt. Hieronder de tekst van de speech die vicepremier en CDA-leider Maxime Verhagen vanavond heeft uitgesproken, en die de NRC inmiddels in z’n geheel op de site heeft staan.
Het zal geen lezer van deze blog verbazen dat een statisch concept als Leitkultur, om het niet te hebben over die spruitjeswalmen dampende nadruk op zekerheid, rust, stabiliteit, veiligheid en knusheid, bij ons niet in goede aarde valt. Maar dat is allemaal vintage Christen Democratisch Appèl. Wat daadwerkelijk verontrustend – wellicht zelfs historisch – is, is het eerste gedeelte van Verhagens speech. Het gedeelte waar nu al verontwaardigde reacties op verschijnen die, neem ik aan, de komende dagen in hevigheid zullen toenemen. Hopelijk ook in eigen kring.
Hoewel Verhagen het in latere gedeeltes van zijn tekst doet voorkomen alsof hij zich distantieert van het populisme en de antwoorden die het pretendeert te geven op de ‘problemen’ van deze tijd, doet hij in het eerste gedeelte iets wezenlijkers. Hij beschrijft hier niet alleen de gevoelens die onder de PVV-aanhang leven over ‘buitenlanders’; nee, hij noemt het hele buitenlanderverhaal ’begrijpelijk’, ‘terechte zorgen’, en de antwoorden die andere partijen daarop geven (hij bedoelt links) ‘sociaal wenselijk’. Hij schrijft dit op zonder enige aanhalingstekens of indicatie dat hij er zelf anders over denkt.
Verhagen geeft PVV-stemmers gelijk. Hij deelt hun probleemanalyse.
Dat gaat verder dan constateren dat er zorgen leven. Het gaat ook verder dan constateren dat er inderdaad problemen zijn, en daar gepaste oplossingen voor proberen te verzinnen. Deze instemming van Verhagen met de opinie van PVV-stemmers is de definitieve knieval van het CDA voor het rechts-populisme. Als hij tenminste staat voor die hele partij.
Moet je je voorstellen dat je allochtoon bent in dit land (misschien bent u dat wel). Lees met die ogen eens de volgende tekst:
I MAATSCHAPPIJ
We leven in een tijd van onbehagen. De meeste Nederlanders zijn tevreden met hun eigen leven, maar veel minder met de maatschappij waarvan ze deel uit maken. Onzekerheid is een levensgroot kenmerk van deze tijd.
Niet alleen economisch, niet alleen de baan en het inkomen, maar breder. Hoe gaat ons land eruit zien? Blijft Nederland nog wel Nederland als er zoveel buitenlanders bij komen? Blijft mijn buurt wel mijn buurt als er weer een kerk gesloten wordt en er een moskee wordt gebouwd? Waarom passen de nieuwkomers zich niet aan ons aan? Zij hebben geen last van mij ik wil ook geen last van hen hebben. Ze pikken toch niet de baan van mijn zoon in? Alles is zo duur geworden in Nederland; wordt mijn pensioen straks ook nog gekort? Hoe zit het eigenlijk met de boodschappen die ik doe: wat kan ik nu wel en wat kan ik nu beter niet eten van die producten uit het buitenland en zit die buitenlandse ziekte nu ook in onze groente of in ons vlees? Moeten we ook niet gewoon helemaal af van al dat buitenlandse gedoe en kunnen we niet – letterlijk – beter onze eigen boontjes doppen? Het buitenland kost toch alleen maar geld en levert weinig op behalve problemen. Europa: ik weet dat er veel geld naar toe gaat maar ik zie er niets van terug. Waarom bemoeit Brussel zich überhaupt met ons? Ja, ik zie dat als er een ander land failliet gaat dat we dan nóg meer geld geven. Sinds wanneer zijn wij een liefdadigheidsinstelling..?
Dit onbehagen is door de traditionele politieke partijen, ook door mijn eigen CDA, lang weggezet als een foutieve reactie op de snelle veranderingen in de wereld. Heus, alles zou goed komen.
Maar dit onbehagen is begrijpelijk. Het is niet meer vanzelfsprekendheid dat onze kinderen het beter zullen hebben dan wij. De samenhang in steden en dorpen is verdwenen door de komst van individualisering, immigranten vanuit de hele wereld en een complexer wordende samenleving. De traditionele verbanden van kerk, partij en vereniging bestaan niet meer. In Brabant verdwijnen de komende tien jaar 237 van de 287 kerken. Het levensbeschouwelijke kompas dat wij van huis uit meekregen, heeft plaatsgemaakt voor een vrijheid die vaak meer beangstigt dan bevrijdt.
Kort door de bocht of niet: het zijn terechte zorgen van mensen. Hoe je er vervolgens op inspeelt en mee omgaat is een tweede. Ik denk dat de onzekerheid van mensen in onze huidige tijd dé voedingsbodem voor populisme is. Niet hun zorgen zelf zijn populistisch maar de antwoorden van bepaalde leiders die er zelf beter van willen worden. Die er populair van willen worden. Terwijl de sociaal wenselijke antwoorden van andere leiders het onbegrip ten opzichte van de zogenaamde Haagsche zakkenvullers vergrootte.
Hoe ga je hiermee om als politieke partij? Aan welke kant staan wij als CDA? Wat is ons christen democratisch antwoord? Mijn dank gaat uit naar het WI voor de boeiende bijdragen die zijn gemaakt over het thema populisme. Ik ken het WI als grondig, degelijk, intellectueel en koersvast.
Er is al genoeg over gezegd en geschreven, en de neiging om je geheel van de politiek af te keren is momenteel groot. Desalniettemin is de tekst die Ramsey Nasr gisteren uitsprak tijdens de definitieve protesten tegen de kunst- en cultuurbezuinigingen ongeëvenaard in stijl en kracht. De enige miskleun is die vergelijking met The Lord of the Rings; stilistisch een beetje jammer en niet helemaal de juiste associaties oproepend (geen wonder dat dit bij het immer voorspelbaarder GeenStijl het enige is wat ze kunnen noemen). Maar inhoudelijk is deze tekst het beste protest tegen dit meest verschrikkelijke aller kabinetten sinds haar aantreden.
Ramsey Nasr betoonde zich trouwens al eerder een koning, afgelopen oktober bij Pauw en Witteman.
Nasr noemt de waanzinnige ongerechtigheid van het niet aanpakken van de hypotheekrente-aftrek, en de uiteindelijke drijfveer van VVD en CDA bij alles wat ze doen: PVV-stemmers paaien. En hij noemt het representatiedeficit van Mark Rutte: een premier die niet boven de partijen uitstijgt en het hele land representeert, maar iemand die er uitdrukkelijk en bewust alleen voor rechts Nederland is.
Daarnaast is het een prachtig geschreven duiding van de uitstraling van deze regering. Het noemt nog eens de logische argumenten tegen de specifieke bezuinigingen op kunst, maar trekt ook de parallel tussen hoe dit kabinet en de regeringspartijen ‘buitenlanders‘, kunstenaars én zwakke groepen in de samenleving neerzetten: als uitzuigers en profiteurs, als onwaardige Nederlanders.
Erg pregnant, uiteindelijk, is de opmerking over de slogan dat je Nederlanderschap afhangt van je toekomst, niet je afkomst. Ja, inderdaad. De vraag is of je je toekomst nog zou moeten plannen in dit land, dat steeds minder perspectieven biedt.
Enfin, lees de tekst, hier is-ie in z’n geheel, met de mijns inziens beste stukken dikgedrukt. Een historische aanklacht.
Beste meneer Rutte,
ik neem aan dat u mij kunt horen, of anders uw onderknuppel wel, Hobbitliefhebber Halbe.
Ik sta hier niet voor de kunst. U wilt de kunstsector op eigen benen laten staan, en dat is mooi. U gaat ervan uit dat het Amerikaanse stelsel over anderhalf jaar ook floreert in Nederland. Het zou zo maar kunnen. U kent ze waarschijnlijk wel, die mecenassen die staan te popelen om alle gaten op te vullen die uw Ork momenteel aan het slaan is.
Ik weet net als u: in heel Europa wordt bezuinigd. En er zijn landen die er slechter aan toe zijn dan wij. Ik sta hier dus ook niet om de bezuinigingen terug te draaien. Wat moet, dat moet. Maar weet u wat ik zo gek vind? Alleen bij ons, in Nederland, wordt een man die nooit een voet in het theater heeft gezet en zich openlijk profileert als cultuurhater, aangesteld als staatssecretaris voor die sector. Of zou u ook een minister van Buitenlandse Zaken benoemen die niet eerder in het buitenland is geweest?
Ik denk het niet. Alleen op cultuur zet je een Ork.
Het lijkt soms wel alsof u het niet meent.
Het gaat om de manier waarop
Nee, het gaat niet om de kunst. Het gaat om de manier waarop. Dat kan sierlijker, Mark. C’est le ton qui fait la musique. Dit is de toon van desinteresse en rancune – en ook van leedvermaak waarmee het gepaard gaat.
Ik weet: u speelt piano. Dat is mooi. En in het theater, de concertzaal en de musea kom ik uw partijgenoten vaak tegen. Dat is ook mooi. Laatst zaten meneer Bolkestein en ik zelfs naast elkaar op het eerste balkon, samen in het midden. Dat was helemaal mooi. Het laatste wat ik dus wil beweren is dat uw partij uit armzalige proleten bestaat. Maar waarom vraagt uw eigen fractievoorzitter zich in de Volkskrant dan af ‘waarom er eigenlijk belastinggeld naar cultuur gaat’? Iemand die dat balletje opgooit, ja iemand die echt vindt dat zijn eigen cultuur geen ondersteuning verdient, letterlijk of figuurlijk, zo iemand is natuurlijk een beetje een schoft – dat bent u toch met me eens. Niet omdat hij zulke dingen zegt, hoor ik u denken, maar omdat hij als politicus weet dat de burger dit graag wil horen. En dat moet je niet doen. Stef Blok maakt stemming, meneer Rutte. Ik dacht: ik zeg het maar even.
Maar hij ging nog door: ‘Ook dierentuinbezoek heeft opvoedkundige waarde. En rijwielzaken krijgen géén subsidie ondanks de gezondheidseffecten van fietsen.’
Nu weten wij allebei, u en ik, dat dierentuinen heus wel subsidie ontvangen, en eigenlijk de rijwielhandel ook, via het Nationale Fietsenplan. Soms heb ik de indruk dat Stef Blok maar wat zit te jokken. Maar dat kan helemaal niet,want de VVD is een beschaafde partij. En dan raak ik in de war.
Kunst verkoopt niet
Weet u wat ik soms denk, meneer Rutte? Het is heel gek hoor, maar soms heb ik de indruk dat kunst gewoon niet verkóópt. En dat kunst daarom – ik durf het bijna niet te zeggen – gebruikt wordt als zondebok. Dan hoor je ineens dat wij allemaal parasieten zijn en subsidieslurpers en dat we op onze kont zitten en onze portemonnee openhouden. Een beetje zoals er over allochtonen wordt gepraat. Gek hè? Soms heb ik hele rare gedachten. En ook – we zijn nu toch bezig: ik in mijn ivoren torentje en u in uw eigen torentje – ook denk ik wel eens, als ik het allemaal niet meer zie zitten, dat u zo over de kunst praat omdat het wel makkelijk scoren is: want anders gaan uw kiezers gewoon naar de PVV. En dan denk ik dat het eigenlijk allemaal is om stemmen te winnen. Dom hè?
Want op zich valt er bij ons maar weinig te halen. Terwijl ik wel eens heb gehoord dat er een potje bestaat van wel vijf miljard. Vijf miljard! Een hele slimme meneer heeft mij laatst namelijk verteld dat de hypotheekrenteaftrek óók een soort subsidie is, voor mensen die een huis willen kopen. En dat er hele erge rijke mensen in Nederland zijn, die meer verdienen dan 80.000 euro per jaar en die zo’n ondersteuning eigenlijk helemaal niet nodig hebben. Als je dat geld nou in een potje steekt, zo zei hij, dan heb je in één klap zo’n vijf-hon-derd miljard centjes bij mekaar! Veel hè, meneer Rutte. Dat potje zou ergens bij jullie in de VVD-kamer moeten staan, heel hoog op een antieke kast. En daar mag niemand aankomen. Dat potje staat daar gewoon.
Dus ik dacht: ik zegt het maar even. En het is maar een ideetje. Denk er eens rustig over na.
Geen onzin verkopen
Weet u wat het is, premier Rutte: eigenlijk zijn wij alletwee volwassen. En u moet geen onzin verkopen.
Als u meer eigen inkomsten van de kunstsector eist en in dezelfde zin aankondigt het btw-tarief voor die sector te verhogen van 6 naar 19%, dan bent u een leugenaar, zo simpel is het. Uitgerekend de culturele organisaties die aan al uw eisen voldoen en voor een hoog percentage eigen inkomsten hebben gezorgd, dreigen hun subsidies te verliezen: het Oerol Festival bijvoorbeeld, en Orkater. Beide zijn publiekstrekkers. Beide moeten weg. ‘Niemand is veilig’ grijnsde de Ork toen hij het had over de voorgenomen bezuinigingen. Hij had gelijk. Volstrekte willekeur.
U bent non-stop onoprecht. U bent trots op de harde keuzes van dit kabinet. Ik vraag u: welke harde keuzes? U vernietigt een sector – maar dat is geen keuze, dat is gemakzucht. U bespeelt liever het sentiment van de burger dan werkelijk, in het landsbelang, die harde keuzes te maken. Juist vandaag zou een premier zich boven de partijen moeten opstellen. U volgt de hardste lijn van uw eigen partij, en verwart hardvochtigheid met visie.
Anders valt niet te verklaren dat u kansarmen, kwetsbare jongeren in het speciaal onderwijs, OV-afhankelijken, psychiatrische patiënten, asielzoekers uit oorlogsgebieden, pgb’ers en ernstig zieken de rekening laat betalen. Waarom zij? Ze leveren u geen geld op. Dus kort u ze.
Het gaat om onze cultuur
Nee, het gaat niet om de kunst. Het gaat om onze cultuur. Om wat Nederland zou moeten zijn. Voor dit kabinet is cultuur niet langer de basis van een beschaving, het is een leuk extraatje, een speeltje. Ze zal nu op eigen krachten moeten overleven óf uitsterven, naar de wetten van de vrije markt. Ik noem het de wetten van het dier.
U heeft een blinde vlek, meneer de premier, voor alles wat zich niet laat vangen in de netten van die vrije markt. Voor wat niet in materie valt uit te drukken en door de mazen glipt. Ook uw bewindslieden weten zich geen raad met het immateriële. Vandaar dat een VVD-minister van Volksgezondheid zonder schaamte kan stellen dat psychiatrische aandoeningen en depressies ‘binnen de eigen kring uitgevogeld’ moeten worden. En Stef Blok zal zich op zijn beurt afvragen waarom hij daar eigenlijk belasting voor moet betalen. Als iemand nu gewoon gehandicapt wil zijn, hoeft een andere burger daar toch niet voor op te draaien?
Indien u dit bedoelt met zelfredzaamheid – zeg dat dan gewoon. Zeg: geachte burgers van Nederland, wij geloven in het recht van de sterkste. Wees eerlijk en lieg niet. Beweer niet dat onder uw hoede als premier de zwaksten altijd op steun van de overheid kunnen blijven rekenen, wanneer nu juist het doel is deze zwaksten te treffen. En nog een tip: noem het liever geen ‘kwaliteitsimpuls’. Maar vooral: zeg niet dat u ‘dat prachtige land weer gaat teruggeven aan de Nederlanders’.
Op wie doelt u dan, meneer de premier? Waar haalt u het lef of de domheid vandaan om een paar miljoen Nederlanders van buitenlandse afkomst weg te zetten en tot niet-Nederlander te verklaren? Ben ik eigenlijk wel een Nederlander? Het is een vraag die ik mij pas sinds kort moet stellen. Niet de afkomst, zei u, maar de toekomst telt. Wat een waardeloze slogan. U maakt stemming, verder niets.
Uitwissen van herinneringen Dit kabinet, dat Nederland terug wil geven aan de Nederlander, wist elke herinnering aan Nederland uit. En u, meneer Rutte, u bent geen Ork of onbenul: u ként de Nederlandse cultuur. U kent Harry Mulisch, onze bekendste romancier: geen druppel Neerlands bloed stroomde door zijn aderen. U kent Ramses Shaffy, onze grootste chansonnier: geen druppel Neerlands bloed. U kent Vondel, onze grootste dichter: geen druppel. En Baruch de Spinoza, onze grootste filosoof – inderdaad. Nederland werd groot op vreemde smetten. En daar hoeft niemand ooit bij stil te staan, zolang u het tegendeel maar niet beweert.
Misschien bedoelde u het niet zo. Maar het kwam wel lekker uit.
Breng de markt in contact met rancune en je hebt het recept voor uw beleid.
Kom niet met het antwoord dat de burger dit wil. U wil dit. De afgelopen jaren hebben onze politici de burger eerst laten vallen en toen opgehitst: u heeft aldoor gezegd wat u dacht dat de burger wilde horen. Inmiddels praat de burger u na. U maakte de burger wijs dat alle problemen in Nederland veroorzaakt worden door buitenlanders, dat kunstenaars parasieten zijn, dat beschaving beursgenoteerd moet worden, dat de zwakkeren schuldig zijn, de armen luiaards, asielzoekers criminelen, dat geestesziekte geen ziekte is. U maakt de burger wijs dat u regeert. Daarom staan wij hier.
Iedereen wordt voorgelogen
Geen van onze politieke leiders vertoont oprechtheid. Geen van hen vertoont de moed boven zichzelf uit te stijgen en keuzes te maken in het belang van een land. De kunstenaar én de buschauffeur, iedereen wordt voorgelogen. Of het nu jouw partij is die aan de macht is of de mijne, elke burger heeft toch één basisrecht: te worden geregeerd door leiders die het menen.
Dus ja, ik zou willen dat dit kabinet opkwam voor de beschaving die het voor ogen staat en voor de burgers die het niet cadeau krijgen. Te beginnen met de PVV. Het zou getuigen van oprechtheid en respect voor haar anderhalf miljoen kiezers. Sinds het aantreden van onze regering heeft de PVV echter bij de ingediende moties die haar verkiezingsprogramma ondersteunden, steevast tegengestemd. Of het nu gaat om veiligheid op straat of de ouderenzorg: de PVV stemt bij elke aangereikte oplossing tegen. Waar blijft die hulp aan de mensen die het niet cadeau krijgen? Consequent zijn ze op hun eigen manier weer wél: als het gaat om zaken waar de PVV altijd fel tegen was – het korten op de huurtoeslag, de marktwerking in de zorg, of de privatisering van het O.V. – dan stemt de partij tegenwoordig vóór.
Evenzo zou ik willen dat het CDA nog iets van christelijke beschaving in zich terugvond. Die kans is klein: deze partij preekt zelfs niet meer voor eigen parochie. Alles voor de macht.
En ik zou willen dat de VVD oprecht was en zich een partij van liberalen zou tonen in plaats de ultra-orthodoxie te omarmen zodra het haar uitkomt. Omwille van de macht is de VVD tegenwoordig tégen koopzondagen en tégen de aanwezigheid van vrouwen op de kieslijst van de SGP.
Elite of de burger
Het gaat vandaag niet om links of rechts. Het gaat niet om de elite of de burger. Wij staan hier als vertegenwoordigers van een land dat wordt belogen.
Dat is het wezen van politiek, zullen sommigen zeggen. Maar ik zoek een mens, een eerlijk mens, zelfs in de politiek.
Geachte premier Rutte, er bestaan in deze materiële wereld een paar zaken die ons scheiden van de apen. Kunst is daar één van. Verder zijn er nog de nutteloze noodzaak om kennis te vergaren, en om andere mensen te helpen. Kunst, kennis, altruïsme maken ons tot mens.
Wanneer een regering daarvoor geen geld meer wenst uit te trekken maar integendeel besluit vooral en juist op deze vlakken te bezuinigen, wetend dat de behaalde winst miniem zal zijn, dan zegt dat iets over ons beschavingspeil. Dit kabinet toont enkel zijn grijns en zijn tanden. Het trekt ons terug naar het dierenrijk.
En natuurlijk, wij kunnen al ons geld ook uitgeven aan eten, wonen, neuken en slapen. Want kunst irriteert, zoals een asielzoeker irriteert, zoals twijfel of nuance, of de klachten van iemand die lijdt aan depressies. Stuk voor stuk zaken die ons doen twijfelen aan utopieën – zoals daar zijn: de raszuivere natie, of de heilstaat van de vrije markt. Dát is de reden van uw rancune.
Het gaat vandaag niet over kunst. Dit kabinet haalt de mens uit ons weg.
Wij burgers, iedereen – wij kunnen bezuinigen, ingrijpend en pijnlijk. Maar wij zullen dat doen op eerlijke wijze, en met liefde voor onze cultuur en ons land
Voordat je New Kids had, had je Rembo & Rembo, en voordat je dat had, had je Gerard Reve. Nogal slecht van mij om de Volksschrijver op deze manier aan te kondigen, maar het kan niet ontkend worden dat Reve naast de grootste werken van de twintigste-eeuwse Nederlandse literatuur (De avonden, Op weg naar het einde en Nader tot U), ook een hele hoop kinderachtige, flauwe onzin heeft geproduceerd.
Die kinderachtige flauwe onzin is overigens wel briljant.
Neem nou dit sprookje, ‘Eendje Kwak kookt zijn eigen potje‘. Een korte vertelling over een eendje dat niet wil dat zijn huisje schoon wordt. Onlangs heeft Mascha Halberstad voor de VPRO een fraaie animatie van dit sprookje gemaakt, voor de serie 45 toeren. Helaas is het niet mogelijk om dit filmpje hier te embedden, maar ik zou het zeker hierrr gaan kijken.
Hier moeten we ons dan maar behelpen met de volledige tekst van ‘Eendje Kwak’, alsmede een opname van de warme voorleesstem van Gerard Reve.
Eendje Kwak kookt zijn eigen potje
Een sprookje van Gerard Reve over een vies eendje
Lieve jongens en meisjes, luisteren jullie eens naar een verhaal over een eendje dat Eendje Kwak heette. Eendje Kwak was eigenlijk een heel vies eendje. Hij wilde helemaal niet graag dat alles in zijn kleine huisje schoon was. Nee, hij wilde juist graag dat alles in zijn huisje zo vuil en zo smerig was als het maar kon. Eendje Kwak was wel een vreemd eendje, vinden jullie ook niet? Zo werd in Eendje Kwak zijn huisje van lieverlede alles steeds maar viezer en vuiler. De familie, de kennissen en alle vrienden van Eendje Kwak begonnen er schande van te spreken
Goede raad was duur. Maar op een dag, het was nog vroeg in de morgen, kwamen ze met z’n allen bij Eendje Kwak aan de deur en zeiden ze: “Eendje Kwak, je huisje is zo verschrikkelijk vuil dat het nodig eens moet worden schoongemaakt. Dat zullen wij wel eens even doen.” En ze staken de handen uit de mouwen en begonnen met z’n allen te vegen, te kloppen, te schrobben, te boenen en te dweilen dat het een lieve lust was. En tegen het einde van de middag, toen de zon al laag aan de hemel stond, waren ze klaar en hadden ze het huisje van Eendje Kwak van boven tot onder schoongemaakt. Je kon nu in het kleine huisje van Eendje Kwak bij wijze van spreken wel van de vloer eten. “Ziezo, dat is klaar,” zeiden ze tegen Eendje Kwak. “Je hele huisje is weer schoon.”
“Dank jullie wel,” zei Eendje Kwak. En toen gingen ze allemaal weer weg.
Maar Eendje Kwak was helemaal niet gelukkig dat z’n hele huisje weer helemaal schoon was. Hij vond het helemaal niet prettig. Gelukkig had Eendje Kwak op school een juffrouw gehad die een heks was. Maar het was een goede heks die hem een beetje toveren had geleerd. Daarom ging Eendje Kwak naar zijn kleine keukentje en kakte daar uit zijn kont een grote drol van stront en deed die drol in een aluminium steelpannetje. Nu vulde hij het pannetje met water, zodat de drol erin ronddreef, zette het pannetje op het vuur en sprak er een toverspreuk over uit. Nauwelijks waren de woorden van zijn toverspreuk verklonken of het begon in het pannetje te koken en te schuimen en te bruisen en te borrelen dat het een aard had.
De uitgekakte drol uit Eendje Kwak zijn reet, daar moest wel zege in zitten! Want die kak die kookte steeds maar hoger en hoger. Over de rand van het pannetje, over de aanrecht, over de vloer van de keuken, over de drempel heen de gang in, alle kamers door, hoger en hoger, tot het uit alle ramen van Eendje Kwak zijn huisje naar buiten kookte. Over de straat en van de ene straat van het kleine stadje in de andere.
Het duurde niet lang of alle mensen kwamen zo snel hun voeten hun dragen konden naar Eendje Kwak z’n huisje gelopen en bonsde op de deur en riepen: “Eendje Kwak, laat je vieze potje toch ophouden met koken!”
Maar Eendje Kwak deed niet open en trok zich van al het rumoer niets aan. Nu was hij pas gelukkig. Hij ging middenin de gang helemaal languit in zijn eigen borrelende en bruisende kak liggen. En viel al spoedig tevreden in slaap.
En als niemand de vlam onder het pannetje heeft uitgedaan, dan kookt het nu nog.
Last week I wrote a little on Brian Wilson and his upcoming biopic. Today there is news about another musical genius, who also had a quick rise to fame in the 60′s and similarly spent the following decades struggling with his extraordinary talents, resulting in a (crack) cocaine addiction. You guessed it, it’s the legendary Sly Stone.
A few years ago Sly Stone suddenly reappeared on stage, after a 20 year absence. A tour, which started in 2007 and sort of died out in 2009, took him to a couple of European festivals and other venues. He usually spent no more than 30 minutes on stage, letting his band (containing many original members of The Family Stone) do most of the work. His body seemed to have suffered a great deal from the 30+ years of substance abuse. He looked very frail and it seemed like his shoulders were too light to support his large head. He looked like E.T. with a mohawk. He also talked about having “to take a piss” a lot, and then when he would he usually wouldn’t return to stage at all.
However, when he did manage to get behind his keyboard, get his vocoder set up and sang old hits like “Higher” and “If You Want Me To Stay”, he still sounded great! His voice as full as in the 60′s and maybe even a little deeper. Therefore it was a logical choice to forget about touring and record a new album. This is exaclty what he has done and it is about to be released! On August 16 the album I’m back! Family & Friendswill hit the stores. It contains three new original songs and eight reworks of his biggest hits. He has cooperated on the album with other legendary artists from the 60′s like Jeff Beck, Ray Manzarek of The Doors, and Bootsy Collins. Enough talking, let’s listen to the man’s music:
This was Sly Stone at his prime, the performance with The Family at Woodstock Festival
A live version of “If You Want Me To Stay” from 1974
This is great news. A movie is going to be made on the life of Brian Wilson! One of the greatest innovators of popular music will get his own movie. The script will be written by the writer of I’m Not There, the biopic on Dylan. His life story already seems like it has been writen by a Hollywood scriptwriter. It features a genius who rises to high fame, hits rock bottom, and then makes a succesful comeback, and it also has lots of drugs, psychiatric illness and a quack psychiatrist in it. Hopefully it will contain some of his great music as well. To celebrate this news, here are two of Wilson’s best songs:
“God Only Knows”: his best song, according to the man himself (and Paul Mccartney’s favorite song ever)
“You Still Believe In Me”: from a live performance in 2002 (his voice not as angelic as in the 60′s but still full of soul)
Purely symbolic and without any chance of succeeding, of course, but still good: a bill to end the federal ban on marihuana and let states decide whether to legalize it has been introduced in Congress today. It’s been done in a bipartisan effort, notably, by the liberal Democrat Congressman Barney Frank (D-Massachusetts) and libertarian Republican Congressman and presidential candidate Ron Paul (R-Texas).
The proposed legislation would reduce the federal government’s role in marihuana enforcement to fighting cross-border smuggle, and allow people to grow, use and sell marihuana in states where it is legal. It’s the first bill to end federal criminalization of personal use of marihuana introduced in Congress since 1937.
This bipartisan effort comes just three weeks after the report by the Global Commission on Drug Policy, which rightly called the international War on Drugs a costly disaster, and called for an end to the criminalization and marginalization of drug users, encouraging governments to embark on policies stressing the public health aspect.
What a stretch from the situation in the once-rational Netherlands, where the far right-wing government is advised to declare certain brands of marihuana ‘hard drugs’ (comparable to heroin and cocaine), close dozens of coffee shops, and is planning to implement a nationwide system for the registration of marihuana purveyors…
Rep. Barney Frank (D-Mass.) and Rep. Ron Paul (R-Texas) will introduce legislation on Thursday to end the federal ban on marijuana and let the states decide whether to legalize it.
“The legislation would limit the federal government’s role in marijuana enforcement to cross-border or inter-state smuggling, allowing people to legally grow, use or sell marijuana in states where it is legal,” according to the Marijuana Policy Project, which advocates for pot legalization. “The legislation is the first bill ever introduced in Congress to end federal marijuana prohibition.”
More than a dozen states allow the sale of medical marijuana, but the practice is not legal under federal law, leading to confusion and clashes between local and federal authorities.
This despite the Obama administration’s announcement two years ago that it would not arrest or prosecute medical marijuana users or suppliers who are not violating local laws — a reversal of the Bush administration’s policy that federal drug laws should be enforced even in states that had legalized medical marijuana. Attorney General Eric Holder has said he will clarify the Justice Department’s position.
The bill by Frank and Paul comes 40 years after President Richard Nixon first declared a war on drugs. Last week, to commemorate the anniversary, a group of former law enforcement officials unveiled a new report detailing the failures of the government’s long battle against illegal drugs and denounces the Obama administration’s current drug policies.
“Since President Nixon declared ‘war on drugs’ four decades ago, this failed policy has led to millions of arrests, a trillion dollars spent and countless lives lost, yet drugs today are more available than ever,” said Norm Stamper, former chief of police in Seattle and a speaker for legalization-advocacy group Law Enforcement Against Prohibition.
In need of some artistic-sounding nonsense to accomodate your latest creative endeavour? The Arty Bollocks Generator will help you out!
Click on the button for instant arty claptrap. For use with funding applications, exhibitions, curriculum vitae, websites…
My work explores the relationship between postmodern discourse and skateboard ethics.
With influences as diverse as Nietzsche and John Lennon, new tensions are created from both traditional and modern layers. Ever since I was a child I have been fascinated by the traditional understanding of meaning. What starts out as triumph soon becomes corroded into a dialectic of power, leaving only a sense of nihilism and the inevitability of a new understanding. As spatial forms become frozen through boundaried and critical practice, the viewer is left with a glimpse of the possibilities of our condition.
My work explores the relationship between gender politics and emotional memories.
With influences as diverse as Blake and Francis Bacon, new synergies are crafted from both simple and complex meanings.
Ever since I was a teenager I have been fascinated by the theoretical limits of relationships. What starts out as hope soon becomes corroded into a cacophony of greed, leaving only a sense of nihilism and the inevitability of a new understanding.
As temporal forms become clarified through boundaried and critical practice, the viewer is left with a glimpse of the edges of our condition.
Here at LSD we’ve been following the Iron Sky project for a while. This is a crowd/social media-funded movie created by independent movie makers from Finland, about Nazis from outer space. Yeah that’s right: the story is that after World War II, some Nazis fled from their Antarctic base to the dark side of the Moon, and in 2018 they’re returning to reconquer Earth. Complete with all the aesthetics that entails. Pretty campy huh?
The footage that’s being released looks increasingly cool, and here’s the third teaser trailer:
For more teasers, click here (especially that one) and here. More conceptual art here.
Free Pussy Riot
Peaches, the twenty-first century torchbearer of feminist punk, just released a video and track in support of Pussy Riot, the Russian female anarc...
EHRM handhaaft SGP-uitspraak Hoge Raad
Dat ging nog best snel: het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) heeft zich uitgesproken over de vrouwen uitsluitende praktijk van de S...
